|
OVERZICHT BELGISCHE POLITIEKE GESCHIEDENIS - APERCU DE L'HISTOIRE POLITIQUE DE LA BELGIQUE //25 Jul 2010
- 1ste eeuw voor Christus: Romeinen: creatie Belgica – 1er siècle avant J-C: création de Belgica (Julius Cesar)
- Middeleeuwen: rijk Karel De Grote, dan onafhankelijke vorstendommen - Moyen âge: empire de Charlemagne, puis principautés indépendantes (= basis van de huidige provincies - le fondement des provinces actuelles) - 1430: creatie Orde van de Gulden Vlies door hertog van Bourgondië Filips de Goede – création de l’Ordre de la Toison d’Or par le duc de Bourgogne Philippe le Bon / België als proto-natie – la Belgique comme proto-nation  - 1585: splitsing van de Nederlanden; scission des Pays-Bas (Spanje – Espagne) - 1789: Belgische confederatie: Verenigde Belgische Staten; confédération belge: Etats Belgiques Unis - 1794: Franse invasie – invasion française / Napoléon - 1815: na/après Waterloo: Congres Wenen – Congrès de Vienne: Koninkrijk der Nederlanden - Royaume des Pays-Bas - 1830: Belgische revolutie – révolution belge / 1831: grondwet-constitution  - Koning Leopold I steunt unitaristische Vlaamse beweging in officieel Franstalig België, maar waar de Nederlandstalige dialecten door de lokale besturen werden gebruikt (Provincies - gemeenten) – Le Roi Léopold Ier soutient le mouvement flamand dans une Belgique officiellement francophone, mais où les dialectes néerlandophones étaient utilisés par les pouvoirs locaux (provinces - communes)  - 1873: eerste taalwet (Koning Leopold II) – première loi linguistique (Roi Léopold II) – Congo  - Belle Epoque: einde 19de, begin 20ste eeuw: België 2de economische macht van de wereld ! – fin 19ième, début 20ième siècle: Belgique 2ième force économique du monde ! - 1914-1918: WO I: inval Duitsers, begin Vlaams-nationalisme – première guerre mondiale: invasion allemande, début nationalisme flamand (Von Bissing – Flamenpolitik)   - 1932: splitsing universiteit Gent – scission de l’université de Gand / tweetalig statuut voor België – statut bilingue pour la Belgique - 1940-45: WO II – Vlaams-nationale collaboratie met de nazi’s / 2ième guerre mondiale – collaboration des nationalistes flamands avec les nazis  - 1945: Waals congres – congrès wallon / Volksunie - 1950-1951: Koningskwestie – question royale  - 1957: creatie EEG / création de la CEE - 1958: Expo  - 1960: splitsing NIR in BRT – RTB / scission NIR en RTB – BRT – onafhankelijkheid Congo – indépendance du Congo - 1963: taalgrens vastgelegd / fixation de la frontière linguistique - 1968 -1978: splitsing partijen / scission des partis politiques - 1968: Leuven « Vlaams » (premier Paul van den Boeynants) / provincialisering afgekeurd – provincialisation rejetée - 1970: eerste staatshervorming, creatie taalgemeenschappen / première réforme de l’Etat, création des communautés linguistiques (premier Gaston Eyskens) = begin taalfederalisme – début du fédéralisme linguistique - 1978: stichting Vlaams Blok – fondation Vlaams Blok - 1980: tweede staatshervorming, creatie gewesten / deuxième réforme de l’Etat, création des régions (Martens – Cools) - 1988: derde staatshervorming, splitsing onderwijs / troisième réforme de l’Etat, scission de l’enseignement (Martens) - 1993: vierde staatshervorming, nieuwe federale grondwet / quatrième réforme de l’Etat, nouvelle constitution fédérale (Dehaene); overlijden Koning Boudewijn, décès du Roi Baudouin - 1999: resolutie « Vlaams » parlement / résolution parlement flamand - 2001: vijfde staatshervorming / cinquième réforme de l’Etat (Verhofstadt) - 2003: arrest BHV arbitragehof / arrêt sur BHV de la cour d’arbitrage - 2004: eerste BHV-crisis / première crise BHV - 2007: grote crisis na federale verkiezingen, tweede BHV-crisis / grande crise après les élections fédérales, deuxième crise sur BHV (Leterme); grote pro-Belgische betoging in Brussel (80.000 mensen), grande manifestation pro-belge à Bruxelles (80.000 personnes)  - 2008: Verhofstadt – Leterme - 2009: Van Rompuy - derde BHV-crisis / troisième crise sur BHV - 2010: grote overwinning N-VA bij federale verkiezingen / grande victoire de la N-VA aux élections fédérales – nieuwe crisis / nouvelle crise ANALYSE 4 problemen / problèmes: Nationalisme Federalisme – fédéralisme Particratie Mediacratie 4 oplossingen / solutions: Tweetaligheid – bilinguisme Unitarisme – 9 historische provincies, 9 provinces historiques Democratie – démocratie, ook voor de unitaristen, aussi pour les unitaristes Vrije mediatoegang – accès libre aux médias, ook voor de unitaristen, aussi pour les unitaristes Meer info in ons boek (voorlopig alleen in het Nederlands) BANAAL NATIONALISME //07 Jul 2010
Men kan de opmars van de N-VA en van Bart De Wever betreuren. Maar meer betreurenswaardig is het dat geen enkele partij ten gronde de contradicties en onwaarheden die in zijn Vlaams-nationalistisch discours verscholen gaan, fundamenteel in vraag stelt. Daarmee dedouaneren ze een nationalisme, dat eigenlijk banaal – want inhoudsloos – is.
 Er is geen verschil tussen N-VA en Vlaams Belang. Deze laatste partij heeft alle andere taalgesplitste partijen min of meer met zich meegesleurd; foto BlokwatchDe nationalisten, die het voortdurend – en dit gedurende jaren – hadden over de onwettigheid van de verkiezingen indien BHV niet gesplitst was, hebben er zelf niet alleen aan deelgenomen maar hebben ze ook op 6 juli 2010 in het Parlement goedgekeurd door het afleggen van de grondwettelijke eed. En dat is slechts één contradictie. Wat te denken van het feit dat men nu hoort dat “de Franstaligen” een staatshervorming moeten aanvaarden. Zoniet zorgen de flaminganten voor het einde van België. Beschuldigde N-VA de anderen niet van “bangmakerij”? Maar, meer nog, moet de andere taalgroep – alsook alle Belgen die geen verdere defederaliseringen wensen – “kiezen” tussen de afbraak of ... de sloop? Wat met de Grondwet waarin ingeschreven staat dat een staatshervorming maar kan wanneer men in beide taalgroepen een meerderheid vindt? Of geldt de Grondwet enkel maar om dingen te lezen die er niet instaan, zoals de splitsing van een kiesarrondissement of een kroonprins die geen uitspraken mag doen? Nog een flagrante contradictie: de traditionele partijen, die nu al 20 jaar het radicale nationalisme van het Vlaams Blok – later Vlaams Belang – bestreden hebben en elke deelname, zelfs op lokaal vlak met deze partij plechtig geweigerd hebben (“cordon sanitaire”), staan bijna allemaal te springen om met de radicale nationalisten van de N-VA te regeren. De N-VA is niet tegen de “Walen”, maar weigert wel met hen in een democratisch staatsverband samen te leven. Het adagium is nu dat we een communautair akkoord vooral niet mogen blokkeren, want dat is “spelen met vuur”. Dit akkoord zal erop gericht zijn om de Belgische federatie verder te ontmantelen en dus, meer nog dan vandaag, de solidariteit en de democratische dialoog over verscheidene thema’s tussen de vertegenwoordigers van verschillende taalgroepen in ons land op te heffen. Wie zich hiertegen verzet is een querulant en een polemist. De toekomst is aan de splitsers die een homogene gemeenschap moeten creëren. Welnu, deze retoriek is een afspiegeling van de basisideologie van het Vlaams Belang. Wie pleit voor multiculturaliteit, krijgt steevast de volle laag van deze partij die staat voor gesloten grenzen, een streng uitwijzingsbeleid en die uitgesproken opvattingen heeft over mensen die toevallig tot een andere godsdienst behoren. Wie pleit tegen de multiculturaliteit enz. is een “goede Vlaming” en staat voor een homogene samenleving. De verzoeners zijn dus volgens hen multiculturele ruziestokers en diegenen die zich tegen het kosmopolitisme keren zijn voor een vreedzame samenleving. Of, naar de N-VA vertaald, de federalisten en unitaristen zijn de stugge blokkeerders, de splitsers brengen harmonie. Voorts pleit de N-VA voor confederalisme als een tussenstap naar een onafhankelijk Vlaanderen. Mooi. Nochtans is een confederatie een bond van onafhankelijke staten die zelf beslissen wat ze nog samen doen. Anders gezegd, de oprichting van een confederatie is pas mogelijk binnen een post-secessionistisch scenario. Je kan dus niet én voor confederalisme én tegen Vlaamse onafhankelijkheid zijn. Dat geen enkele partij wijst op deze evidente tegenstelling is normaal: OPEN VLD en CD&V pleiten zelf voor confederalisme. Sommige Franstalige partijen spreken van een louter semantische discussie. SP.A en Groen! roeien met de nationalistische stroom mee. Volgende contradictie. De N-VA pleit voor het overhevelen van bevoegdheden van de federale staat naar de deelstaten. Dat is in een confederaal model natuurlijk onmogelijk, omdat de onafhankelijke lidstaten daar zelf – als ze dat willen – bevoegdheden overdragen naar het confederale niveau. Niemand die het tegenspreekt. Dat is natuurlijk ook moeilijk, daar elke partij in min of meerdere mate een voorstander is van regionaliseringen en communautariseringen. Inspiratie voor deze taalgebonden defederaliseringen zullen ze echter niet vinden in een liberaal, socialistisch of ecologistisch discours, maar enkel in het nationalisme. De N-VA stelt voorts dat het probleem in België bij de structuren en niet bij de mensen – ook niet bij de politici – ligt. Dat is toch een verbijsterende stelling, want uitgerekend de Volksunie, waarvan de N-VA een “opvolger” is, heeft deze federale structuren mee gewild, mee uitgetekend en mee gestemd. Dit is ook een onware stelling. Want ook al werken de Belgische structuren – op z’n zachtst gezegd – niet optimaal, met politici die denken aan het algemeen belang kan men zelfs een zo ingewikkeld, duur, inefficiënt en ondemocratisch systeem als het onze doen werken. Dat brengt ons bij het ander thema. België, zo de N-VA, is de optelsom van twee democratieën en dus geen democratie. België kan dus beter verdwijnen volgens de partij. Als België geen democratie is, wat is het dan wel? We hebben nog geen lid van de partij horen stellen dat we in een dictatuur leven, noch in een autocratie, noch in een totalitair regime. Wel is het zo dat de Belgische democratie onvolmaakt is. Terecht kan men zich de vraag stellen of dit niet in grote mate het gevolg is van nationalistische agitatie. Zo zijn alle parlementaire partijen op taalbasis ingedeeld, gelden in het parlement bijzondere meerderheden, alarmbelprocedures e.d.m. Welnu, deze mechanismen zijn de wil geweest van zowel francofone als Vlaamse nationalisten en regionalisten. Diezelfde nationalisten weigeren een Brabantse of een nationale kieskring – elementen die België democratischer zouden maken. Ze willen, integendeel, de enige meertalige (en dus democratische) kieskring in België splitsen. Ze willen meer bevoegdheden splitsen, zodat er nog meer samenwerkingsakkoorden en overlegcomités (die niet door een gekozen parlement kunnen gecontroleerd worden) ontstaan. Vraag is dan of een confederaal systeem België wel democratischer en efficiënter zal maken. Daarvoor is het nodig om te kijken naar de eigenschappen van een confederatie. Een confederatie kent allereerst geen Grondwet, maar wordt gevestigd door een verdrag dat onder het internationale recht valt. Zodoende worden de Belgen die vandaag in dezelfde staat wonen in twee of meer afzonderlijke staten ondergebracht. Zij zullen zich niet langer verhouden als burgers van dezelfde staat, maar wel als inwoners van twee staten. De diplomatieke relatie tussen “Vlaanderen” en “Wallonië” wordt derhalve geïnstitutionaliseerd. Dat brengt mee dat het overleg tussen staten, het aantal overlegcomités enz. exponentieel – en parallel met het democratisch deficit – zal stijgen. Een confederatie bestaat bovendien in Belgische context altijd uit drie delen – de gewesten of de gemeenschappen. Dus ook al raken “Vlaanderen” en “Wallonië” het in diplomatieke onderhandelingen over alles eens, dan nog kan de kleinste deelstaat alles blokkeren. De nationalisten beseffen dit wel, vandaar ook hun voorstel om Brussel onder co-bestuur van de twee grote gemeenschappen te brengen. Op Brussels vlak wil de N-VA dus een soort samenwerkingsfederalisme invoeren voor alle materies, waarvan ze zelf zeggen dat het op Belgisch niveau onmogelijk is. Anderzijds – en geheel in tegenspraak hiermee – willen de nationalisten alle bevoegdheden op Brussels niveau centraliseren (o.m. door één politiezone te creëren, door de macht van de gemeentebesturen uit te hollen enz.). Dat doen ze, naar eigen zeggen, om de versnippering tegen te gaan. Niet alleen is dit een flagrante contradictie met hun confederaal verhaal, het is – meer nog – onlogisch, gelet op het feit dat de N-VA zich tegen unitarisme op Belgisch niveau – waar de bevoegdheden nog méér versnipperd zijn – kant. Hoe dan ook, een confederaal systeem verhoogt de inefficiëntie en het ondemocratisch gehalte van het beleid, hoewel de N-VA die zou willen wegwerken. De N-VA pleit, geheel in die lijn, in zijn programma voor een afschaffing van de Senaat en voor een onrechtstreekse verkiezing – door de deelstaten – van de Kamer. Dat is een regelrechte terugkeer naar het getrapt kiesstelsel van het Ancien Régime. En dat voor een partij die de monarchie geregeld vergelijkt met een instelling uit dit bestel (parlementen ontstonden overigens in de middeleeuwen) ! Geen enkele partij of journalist kaartte dit aan. De N-VA pleit ook voor solidariteit. Maar welke solidariteit? Citaat: “Maak (...) komaf met transfers die het tegenovergestelde effect hebben op tewerkstelling en economische groei, begin met solidariteit die Wallonië opnieuw doet geloven in zichzelf”. (N-VA programma, p. 66). Deze “solidariteit” zal blijkbaar niet plaatsvinden tussen personen, maar wel tussen lidstaten in een statenbond. Daarbij geldt dan dat de rijkere lidstaat ten allen tijde de “solidariteit” eenzijdig kan opzeggen. Wat normaal geregeld wordt in een democratisch verkozen parlement, moet voor de N-VA gebeuren door vrijblijvende gesprekken tussen gesplitste uitvoerende machten. Dit is de triomf van het diplomatieke op het democratische denken, iets wat men op Europees niveau trouwens zoveel mogelijk probeert weg te werken. In veel van het discours van de N-VA zit een determinisme verscholen. Voor Bart De Wever is de Belgische natie al honderd jaar aan het uiteenvallen. Daarbij definieert hij niet precies wat een natie is. Wel horen we dat Nederlands- en Franstaligen een andere “publieke cultuur” hebben, andere dagbladen lezen, andere beleidsvisies hebben enz. Wat de “Vlaamse” (“Waalse”) kijk op milieu, mobiliteit, sociale zekerheid enz. is, vernemen we er niet bij. Zijn daar geen tegenstellingen tussen bijvoorbeeld socialisten enerzijds en liberalen anderzijds? Lazen de Belgen in 1900 dezelfde dagbladen? Lezen de Zwitsers vandaag dezelfde kranten? Andere nationalisten zeggen dat België geen natie is, maar een artificiële creatie uit de 19de eeuw (“Vlamingen en Walen leven gedwongen samen”). In 1830 leunden de Belgische patriotten, aldus de Vlaams-nationalistische historiografie, “aan bij Frankrijk”. Het “huwelijk” moet volgens hen dus ontbonden worden. Eerste vaststelling: België is ouder dan 1830 en bestaat als protonatie al minstens sedert de 16de eeuw. Net zoals Duitsland ouder is dan 1870 en Frankrijk ouder dan de Franse revolutie. Van een statenbond ontwikkelde België zich naar de eenheidssstaat van 1830. Het Verenigd Koninkrijk, Frankrijk, Nederland, de V.S.A, Zwitserland enz. maakten gelijkaardige processen van staatsvorming door. Als de nationalisten het uiteenvallen van het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden in 1830 betreuren, dan is het vreemd dat ze de Nederlanden nog verder willen versnipperen. Voorts zijn alle staten kunstmatig. Regio’s als Vlaanderen en Wallonië zijn nog véél kunstmatiger dan België (ze zijn er een neocreatie van), idem zo voor de Europese Unie. Wie zich tegen het “kunstmatige” België richt, moet a fortiori de E.U. verwerpen, temeer daar die 26 talen en zelfs drie alfabetten telt. Tenslotte nog volgende bedenking: de huidige Vlaamse Beweging, waarvan het anti-belgicisme de kern is, is tijdens de Eerste Wereldoorlog ontstaan. Het is de Duitse bezetter die een Vlaams-nationale beweging heeft geschapen om het economisch sterke België te destabiliseren ten voordele van Duitsland. Het kleine groepje flaminganten dat aan de oorsprong van het hedendaagse Vlaams-nationalisme lag, deed heel wat meer dan “aanleunen” bij Duitsland. Zij waren de spreekbuizen van een imperialistisch regime, waaronder België en de Belgen vandaag nog altijd lijden. Bruno YAMMINE Lid partijraad B.U.B. 07.07.2010 ZIJN WE AL ZO VER? //17 Jun 2010
 Hitler tegen Stalin: Het uitschot van de wereld, naar ik aanneem? Stalin tegen Hitler: De bloedige verdrukker van de arbeiders, veronderstel ik? In de zomer van 1939 werd tussen een rechtse nationalist en een linkse nationalist die elkaar openlijk haatten - na wekenlange geheime onderhandelingen - een niet-aanvalspact getekend. Een week later, op 1 september 1939, viel de rechtse nationalist Polen binnen, twee weken later viel de linkse nationalist Polen binnen en ze verdeelden het land in twee, zo werd het in het verdrag bepaald. Er was een zesjarige oorlog nodig om de tweedeling ongedaan te maken (1939-1945) en een totalitair regime (1945-1989) alvorens Polen opnieuw op de kaart verscheen. In de zomer van 2010 begon in België een rechtse nationalist geheime onderhandelingen met een linkse nationalist. Ze haatten elkaar openlijk, maar wilden nu snel een overeenkomst sluiten ...  Dit krantenartikel uit 1931 bewijst dat het doel van het taalfederalisme in de geest van de flaminganten slechts de vernietiging van België was. De B.U.B. waarschuwt hier al 8 jaar voor. Eindelijk beginnen de Belgen het vandaag te beseffen, maar ze moeten ook begrijpen dat het confederalisme (een unie van onafhankelijke staten) natuurlijk geen middel is om separatisme te vermijden omdat het juist separatisme impliceert. Cet article de journal de 1931 prouve que le but du fédéralisme linguistique n'était, dans l'esprit des flamingants, que la destruction de la Belgique. Le B.U.B. lance cet avertissement déjà depuis 8 ans. Aujourd'hui, les Belges commencent à le réaliser enfin, mais ils doivent également comprendre que le confédéralisme (une union entre Etats indépendants) ne constitue évidemment pas un moyen pour éviter le séparatisme parce qu'il implique ce dernier. HET FEDERALISTISCH BEDROG - LA TROMPERIE FEDERALISTE //06 Jun 2010
 Moureaux ne croit plus en sa propre invention - Moureaux gelooft niet meer in zijn eigen uitvinding; photo, foto RTBF 40 JAAR FEDERALISTISCH BEDROG Philippe Moureaux van de PS verklaarde op 28 mei 2010 dat hij het ermee eens is dat België naar het confederalisme evolueert. Zo stelt één van de uitvinders van het taalfederalisme een einde aan 40 jaar federalistisch bedrog, maar begint hij de Belgen op een andere wijze te bedriegen. 40 jaar lang hebben de politici de Belgen wijs gemaakt dat het taalfederalisme het land beter ging doen werken. Vandaag stellen we echter elke dag vast dat dit een valse belofte was. Nog nooit zijn er immers zoveel politiek-communautaire problemen geweest die meestal het gevolg zijn van dit ingewikkeld, onwerkbaar en bipolair systeem, dat de Belgen voortdurend tegen elkaar opzet. Maar het bedrog is met deze veroordeling van het federalisme niet gedaan. Integendeel, er begint een nieuw bedrog dat erin bestaat het confederalisme voor te doen als een ver gevorderd federalisme. Dat is natuurlijk volledig onjuist. Confederalisme is geen federalisme. Het is een statenbond van onafhankelijke staten waarbij elke staat unilateraal de bond kan opzeggen. Momenteel is er geen enkele confederatie in werking in de wereld. Alle pogingen in deze zin, zoals Oostenrijk-Hongarije, Syrië-Egypte (1958-1961) en Senegal-Gambië (1982-1989), waren geen lang leven beschoren. Er is dus niets dat erop wijst dat het confederalisme beter gaat werken dan het federalisme, wel integendeel ! Er kan alleen een einde komen aan dit anti-Belgisch volksbedrog als de taalnationalistische kwakzalvers van het politieke toneel verdwijnen en België weer unitair wordt. 40 ANS DE TROMPERIE FEDERALISTE Philippe Moureaux du PS a déclaré le 28 mai 2010 qu’il serait d’accord pour que la Belgique évolue vers le confédéralisme. Ainsi, l'un des inventeurs du fédéralisme linguistique met un terme à 40 ans de tromperie fédéraliste, mais se met à tromper les Belges d’une autre façon. Pendant 40 ans, les politiciens ont fait croire aux Belges que le fédéralisme linguistique allait mieux faire fonctionner le pays. Aujourd’hui, nous devons constater tous les jours qu’il s’agissait d’une fausse promesse. En effet, jamais auparavant, il y a eu tellement de problèmes politico-communautaires, qui sont le plus souvent la conséquence de ce système compliqué, inefficace et bipolaire opposant continuellement les Belges les uns aux autres. Toutefois, il n’est pas mis un terme à la tromperie par cette condamnation du fédéralisme. Au contraire, une nouvelle tromperie vient de voir le jour et consiste en la présentation du confédéralisme comme une forme de fédéralisme poussé. Ceci est évidemment faux. Le confédéralisme n’est pas du fédéralisme. Il s’agit d’une Union d’Etats indépendants permettant à chaque Etat membre de dénoncer la confédération à sa guise. Actuellement, aucune confédération n’est en fonction dans le monde. Toutes les tentatives en ce sens, comme Autriche-Hongrie, Syrie-Egypte (1958-1961) et Sénégal-Gambie (1982-1989), n’ont pas survécu longtemps. Il n'y a donc rien qui indique que le confédéralisme fonctionnera mieux que le fédéralisme, bien au contraire ! Le seul moyen de mettre fin à cette tromperie collective et anti-belge est de faire disparaître les charlatans nationalistes de la scène politique belge et de faire en sorte que la Belgique redevienne unitaire.  Noord-België verliest buitenlandse investeringen - la Belgique du nord perd des investissements étrangers; foto, photo www.wordpress.comHET ZOGENAAMDE “VLAANDEREN” VERLIEST GUNST VAN BUITENLANDSE INVESTEERDERS Volgens een recente studie van Ernst & Young verliest Noord-België veel investeringen sinds het begin van de anti-Belgische crisis van 2007. Zuid-België doet het steeds beter en trekt veel meer buitenlandse investeringen aan. De Vlaams-nationale politici wringen zich in allerlei bochten om dit verschil te verklaren. Het zou zijn omdat de loonlasten in Noord-België te hoog zijn, terwijl die in Zuid-België dezelfde zijn. Sociale zekerheid is immers een federale bevoegdheid. Een andere reden zou zijn dat er in Zuid-België meer ruimte is. Daar staat tegenover dat er in het zogenaamde “Vlaanderen” veel leegstand is zodat ook dit argument niet overtuigend is. Nog een andere reden zou zijn dat het beleid in Zuid-België efficiënter is. Dat zet dan wel menig Vlaams-nationaal cliché over de noodzaak van “Vlaams” zelfbestuur op de helling. Maar er is één punt in het rapport waarover nauwelijks gesproken wordt: de politieke instabiliteit als oorzaak van de terugval in buitenlandse investeringen. Het komt er wel op aan dit punt goed te situeren. De politieke instabiliteit die België kenmerkt sinds de federale verkiezingen van 2007 heeft er blijkbaar niet toe geleid dat de investeringen in het zuiden van het land werden aangetast. Daarom is de term “politieke instabiliteit” niet helemaal correct of dekt ze niet de hele lading. De echte oorzaak van de slechte prestatie van het zogenaamde “Vlaanderen” is de nationalistische agressie tegen België. Door het onophoudelijk politiek-communautair gestook heeft deze regio een zeer slecht imago in het buitenland gekregen. Dat is uiteraard niet de fout van de inwoners van die regio, die men verkeerdelijk “Vlamingen” noemt, maar van hun Vlaams-nationale politici die de sociologische eenheid van België voortdurend trachten onder druk te zetten door hun separatistisch gedrag. Zolang niets aan het Vlaams-nationalisme gedaan wordt door de actieve bevordering van de tweetaligheid van de Belgische burgers en de afschaffing van het taalfederalisme zal Noord-België economisch verder blijven wegzinken. De eenheid van België is dus niet alleen een kwestie van vaderlandsliefde, maar ook van economische en financiële welvaart. LA SOI-DISANT “FLANDRE” PERD LA FAVEUR DES INVESTISSEURS ETRANGERS Selon une étude récente d’Ernst & Young, la Belgique du nord perd beaucoup d’investissements depuis le début de la crise anti-belge de 2007. La Belgique du sud preste toujours mieux et attire bien plus d’investissements étrangers. Les politiciens flamingants tentent désespérément de trouver une solution à ce phénomène. L’explication résiderait selon eux dans le fait que les charges salariales soient trop élevées en Belgique du nord tandis qu’elles sont du même ordre en Belgique du sud. La sécurité sociale est en effet une compétence fédérale. Une autre raison serait qu’il existe plus d’espace libre en Belgique du sud. Cependant, dans la soi-disant « Flandre », le taux d’inoccupation des bâtiments est élevé. Donc, cet argument n’est pas convaincant davantage. Une autre explication serait que la politique en Belgique du sud fonctionne de façon plus efficace. Cela mettrait pourtant en cause le sacro-saint cliché de la supériorité de la gestion « flamande ». Toutefois, il y a un point dans le rapport dont on ne parle pas assez : l’instabilité politique comme cause du déclin des investissements étrangers. Il est néanmoins crucial de bien situer ce point. L’instabilité politique qui caractérise la Belgique depuis les élections fédérales de 2007 n’a apparemment pas eu comme conséquence une baisse des investissements dans le sud du pays. C’est pour cela que le terme d’« instabilité politique » n’est pas si bien choisi ou doit être complété. La vraie cause de la mauvaise performance de la soi-disant « Flandre » constitue l’agression nationaliste contre la Belgique. Par les attaques politico-communautaires continues, cette région a acquis une image très négative dans le reste du monde. Ceci n’est évidemment pas la faute des habitants de cette région, qu’on appelle erronément des « Flamands », mais de leurs politiciens nationalistes qui tentent continuellement de mettre sous pression l’unité sociologique de la Belgique par leur comportement séparatiste. Aussi longtemps que l’on n’entreprend rien contre le nationalisme flamand par la promotion active du bilinguisme des citoyens belges et la suppression du fédéralisme linguistique, la Belgique du nord continuera son déclin économique. L’unité de la Belgique n’est donc pas seulement une question de patriotisme, mais aussi de bien-être économique et financier. CONFEDERALISME IN 15 VRAGEN EN ANTWOORDEN //27 May 2010
De evolutie naar een “confederaal België”, wat houdt dat eigenlijk in? Worden we daar met zijn allen beter van? Gaat het om een loutere aanpassing – of vervolmaking – van het systeem dat we vandaag kennen of is er meer aan de hand? Is het nu separatisme of net het tegendeel ervan, een tussen- of een eindstation of nog iets anders? Vijftien vragen, ter reflectie aangeboden.
1) Wat betekent “confederalisme” ? Confederalisme is een unie van twee of meerdere onafhankelijke staten, die zelf – door middel van een internationaal verdrag – beslissen wat ze samen doen. 2) Is er een verschil tussen federalisme en confederalisme ? Zeer zeker. De twee hebben niets met elkaar te maken. Federalisme (een bondsstaat) betekent dat je één staat hebt met meerdere wetgevers. In België gaat zijn die wetgevende machten het federale Parlement en de parlementen van de gewesten en de gemeenschappen. De gewesten en de gemeenschappen zijn echter onderdelen van de federale staat. Zij oefenen slechts bevoegdheden uit die hen door het federaal Parlement toegekend worden. In een confederaal systeem (een statenbond) wordt deze logica omgedraaid: de lidstaten van de confederatie delegeren door een internationaal verdrag (zie punt 1) bevoegdheden naar de confederale overheid. In een federatie stemt een democratisch verkozen federaal parlement wetten. In een confederatie ligt de macht bij de lidstaten van de confederatie die akkoorden sluiten. Daardoor vertoont de confederatie een onderhandeld en diplomatiek karakter, in tegenstelling tot de federatie waarbinnen volksvertegenwoordigers verantwoording verantwoording verschuldigd zijn aan de hele natie. Deze tegenstelling tussen diplomatiek overleg en democratische verantwoordelijkheid maken beiden stelsels niet alleen verschillend. Meer nog, ze zijn elkaars tegengestelden. De bewering als zou confederalisme een “doorgedreven vorm van separatisme zijn” is onwaar. 3) Is er een verband tussen confederalisme en separatisme? Aangezien een confederatie enkel maar tot stand kan komen na een internationaal verdrag tussen twee onafhankelijke landen, veronderstelt dit het bestaan van deze entiteiten. In de Belgische praktijk komt dit op het volgende neer: de Belgische federatie dient eerst ontbonden te worden in twee of meerdere delen, bv. Vlaanderen, Wallonië en Brussel. Vervolgens kunnen die nieuwe en onafhankelijke staten een verdrag afsluiten, waarin ze vastleggen welke bevoegdheden ze op confederaal vlak willen uitoefenen. Schematisch kan dit als volgt weergegeven worden: FEDERAAL BELGIË => ONAFHANKELIJK VLAANDEREN, WALLONIË, BRUSSEL => BELGISCHE STATENBOND Zodoende impliceert confederalisme niet alleen separatisme – want dat is nodig om tot onafhankelijke staten te komen – het is er zelfs een doorgedreven vorm van. 4) Wat is het wezenlijke verschil tussen confederalisme en separatisme? In wezen is er geen verschil. Een separatist (of een independist) streeft naar een onafhankelijk Vlaanderen (Wallonië). Een confederalist ook, maar die biedt na de onafhankelijkheid nog een samenwerkingsverdrag aan. Men kan dus niet voor confederalisme en tegen separatisme (onafhankelijkheid) zijn. 5) Vertoont het confederalisme nog andere kenmerken? Ja. (1) In een confederaal model houdt de Belgische staat (en grondwet) op te bestaan. Meer concreet zou in dit scenario België geen staat meer zijn, maar enkel nog een overkoepeling van soevereine lidstaten. Daaruit volgt dat de Belgische nationaliteit ophoudt met bestaan en er enkel nog “Vlamingen” en “Walen” zouden zijn. (2) In een confederaal model wordt het Belgische parlement niet meer rechtstreeks verkozen, maar duiden de leden van de lidstaten aan wie er in de confederale “Raad” zetelt. Zo’n getrapt kiessysteem raakte overigens sedert de 18de eeuw in onbruik. Confederaties bestonden dan ook vooral in het feodale tijdvak. (3) De confederatie oefent, in de regel, zeer beperkte bevoegdheden uit. (4) Elke lidstaat heeft op confederaal vlak een eenzijdig vetorecht, wat uiteraard tot voortdurende chantage kan leiden. Wanneer de rijkere lidstaat het niet eens is met de politiek van de armere lidstaat kan zij ermee dreigen de onderhandelde solidariteit (interpersonele solidariteit zoals we die thans in België kennen houdt op te bestaan, het gaat immers om twee of meer verschillende landen) eenzijdig op te blazen. De confederatie is van nature een instabiel model omwille van de permanente diplomatie die een geïnstitutionaliseerd karakter vertoont. (5) De lidstaten hebben ten allen tijde een eenzijdig uitstaprecht uit de confederatie, hetgeen voortvloeit uit het feit dat ze onafhankelijk zijn. 6) Zijn er op dit moment confederaties? Neen. 7) Men zegt dat Zwitserland een confederatie is? Dit hardnekkig misverstand vloeit voort uit de benaming van Zwitserland – Confoederatio Helvetica, Helvetische Confederatie. Deze benaming is slechts een relikwie uit oudere tijden. Sedert 1848 is Zwitserland een confederatie met 26 kantons, vier officiële talen, meertalige openbare diensten en universiteiten, federale partijen, een bicameralisme, een eengemaakte buitenlandse politiek enz. Wie zegt dat Zwitserland een confederatie is, kan ook zeggen dat Noord-Korea – officieel: de democratische volksrepubliek Korea (DPRK) – een democratie is. 8) Zijn er dan voorbeelden van confederaties? Sedert het einde van de 18de eeuw zijn er een aantal confederaties geweest. Denken we aan de Verenigde Staten van Amerika, waar de onafhankelijke staten in 1776 een verdrag sloten en zich in 1787 van statenbond tot federatie transformeerden. De Duitse Bond was van 1815 tot 1866 een losse confederatie die alle Duitse vorstendommen (met inbegrip van het huidige Tsjechië, Kroatie en delen van Noord-Italië) omvatte. De Oostenrijks-Duitse oorlog (1866) maakte een einde aan deze structuur. Oostenrijk-Hongarije was na het Ausgleich – verdrag dat om de tien jaar bij goedkeuring van beide lidstaten verlengd moest worden – van 1867-1918 een tweeledige confederatie. Tussen 1958 en 1961 vormden Egypte en Syrië een confederatie (een experiment dat in een oorlog eindigde). Servië-Montenegro vormden van 2003 tot 2006, moment waarop Montenegro zich eenzijdig afscheidde, een confederatie. 9) Men zegt dat België een confederatie “sui generis” kan zijn? Federalistische systemen verschillen van land tot land, maar hebben altijd één gemeenschappelijk kenmerk – ook in België – het zijn staten waar het federaal parlement de bevoegdheden verdeelt. Confederalistische systemen hebben altijd het gemeenschappelijk kenmerk dat ze uit onafhankelijke staten bestaan. Men kan derhalve nooit een Belgisch confederalisme hebben zonder de Belgische staat als rechtsentiteit op te heffen. Kortom, een confederatie ‘sui generis’ is een onwaarheid. 10) Kan art. 35 van de Grondwet België dan niet omvormen tot een confederatie? Artikel 35 van de Belgische Grondwet stipuleert: “De federale overheid is slechts bevoegd voor de aangelegenheden die de Grondwet en de wetten, krachtens de Grondwet zelf uitgevaardigd, haar uitdrukkelijk toekennen. De gemeenschappen of de gewesten zijn, ieder wat hem betreft, bevoegd voor de overige aangelegenheden onder de voorwaarden en op de wijze bepaald door de wet. Deze wet moet worden aangenomen met de meerderheid bepaald in artikel 4, laatste lid. (i.e. een wet, aangenomen met de meerderheid van de stemmen in elke taalgroep van elke Kamer, op voorwaarde dat de meerderheid van de leden van elke taalgroep aanwezig is en voor zover het totaal van de ja-stemmen in beide taalgroepen twee derden van de uitgebrachte stemmen bereikt.).” Deze grondwetswijziging kan er dus slechts komen indien ze door beide Kamers (= Constituante) bekrachtigd is en wanneer art. 35 ter herziening vatbaar verklaard wordt (hetgeen nu niet gebeurde, behoudens men alsnog de procedure van de Grondwet, via art. 195 – wel ter herziening vatbaar verklaard – zal herzien, hetgeen het Parlement toelaat om elk artikel te veranderen). De Constituante brengt hoe dan ook in het geval van de invulling van art. 35 een grondwetswijziging aan. Een confederatie heeft geen Grondwet, wordt niet door een constituante bevoegd, heeft nood aan onafhankelijke entiteiten enz. Anders gezegd, art. 35 van de Belgische Grondwet kan België uiteraard niet omvormen tot een confederatie. 11) Hoe kan men dan komen tot een confederaal systeem? Door een eenzijdige of onderhandelde opdoeking van de Belgische staat en (derhalve van de) Grondwet (hetgeen op zich al een constitutionele onmogelijkheid is, gelet op art. 91 van de Grondwet, 2de lid en art. 187 van de Grondwet, alsook van de grondwettelijke decreten van november 1830). De facto rest enkel nog de mogelijkheid om niet alleen buiten het grondwettelijk kader te treden en zelfs dit grondwettelijk kader op te heffen. 12) Kan een volgende staatshervorming die naar confederalisme leidt dan geen “eindstation” zijn? Deze bewering is gratuit en manifest onwaar en wel omwille van volgende redenen: 1) Confederalisme impliceert een staatsvorming, geen staatshervorming. 2) Zelfs al zou confederalisme een eindpunt zijn in de staatshervorming (sic), dan nog: bij elke vorige staatshervorming werd verkondigd dat deze een eindpunt zou vormen ... en dat al 40 jaar lang. 3) Zelfs al zou een confederale staatshervorming (sic) mogelijk zijn – quod non – dan nog staat het elke lidstaat vrij om zijn eigen weg te gaan; zelfs al zou men de invulling van artikel 35 omschrijven als “confederalisme” – hetgeen baarlijke nonsens is – dan nog kan art. 35 altijd opnieuw worden gewijzigd, behoudens men de grondwet onwijzigbaar maakt (wat uiteraard de facto onmogelijk is). 13) Allemaal goed en wel, maar uiteindelijk is het toch een spel met termen niet, we zeggen dan wel confederalisme, maar eigenlijk bedoelen we een “doorgedreven federalisme”? Wie dat bedoelt moet het ook in die woorden zeggen en de term “confederalisme” laten vallen. Zoniet is hij (of zij) óf een secessionist óf schotelt hij (of zij) de kiezers moedwillig onwaarheden voor. 14) Federalisme, confederalisme: komt het uiteindelijk niet op de inhoud aan? Een inhoud kan pas gegeven worden als men weet waarover men spreekt. Een confederatie betekent dat er één land bestaat, een confederatie betekent dat we spreken over twee of meerdere landen. Zo simpel is het. 15) Is het huidige federalisme dan niet onwerkbaar? Elk systeem is maar werkbaar in die mate dat men over de politieke wil beschikt om het te doen werken. Het slechtste staatsbestel is werkbaar wanneer politici van goede wil het doen werken. Dit gezegd zijnde is het ironisch om te moeten vaststellen dat diegenen die ons eerst het federalisme wilde opleggen – waarvan Gaston Eyskens in zijn mémoires zei dat het bij een referendum door de grote meerderheid van de Belgen zou verworpen worden – nu komen vertellen dat België moet evolueren naar een losse statenbond omdat het systeem dat zij wensten niet werkt. In de context van de huidige globalisering, van financiële en ecologische catastrofes is het gewoonweg absurd om in een communautair moeras te blijven steken omdat het nationalisme “nu eenmaal” salonfähig is in België. Er zijn gewoonweg veel te veel overheden voor een land met de inwoners van een internationale grootstad. Het wordt hoog tijd om de gewesten en de gemeenschappen, die dragers zijn van het “federalisme” dat in wezen gewoon twee taalgroepen tegen elkaar opzet af te schaffen. Enkel een meerpolig systeem waarbij het zwaartepunt bij de centrale overheid ligt (minstens zes entiteiten die geen nationalistische aspiraties betonen) biedt stabiliteit. Wat in Nederland kan, moet ook bij ons mogeljk zijn. Daarvoor moeten natuurlijk wel moedige politici, die denken aan het algemeen belang gevonden worden. PARTIS NATIONAUX - NATIONALE PARTIJEN //16 May 2010
 Manifestation pro-belge du 16 mai 2010: votez belge, donc pour un parti national ! - Pro-Belgische betoging van 16 mei 2010; stem Belgisch, dus voor een nationale partij; photo, foto Le Soir, ThienpontVOTEZ TOUJOURS POUR UN PARTI NATIONAL ET BILINGUE Quel que soit le parti pour lequel vous allez voter aux élections fédérales du 13 juin 2010, votez toujours pour un parti qui est national et bilingue, donc B.U.B.-CDF (BELG.UNIE), PP ou PTB. De façon logique, ces partis sont les seuls à pouvoir diriger un pays bilingue parce qu’en interne, ils prouvent qu’il est parfaitement possible de transcender le clivage linguistique. Ne votez donc jamais pour un parti linguistiquement scindé si vous en avez marre des problèmes politico-communautaires. La situation ne ferait que s’empirer. Bien sûr, les partis traditionnels et linguistiquement scindés vont tout faire pour faire oublier les disputes politico-communautaires durant cette campagne électorale fédérale. Ils se concentrent sur d’autres thèmes afin de cacher leur incapacité totale de diriger la Belgique comme une unité et de tromper les électeurs encore une fois. Les partis au pouvoir vont aussi tout faire pour barrer l’accès aux médias des « petites » formations politiques. C'est facile pour eux puisqu’ils maîtrisent entièrement les médias « publics ». Les conseils d’administration de la RTBF et de la VRT sont entièrement peuplés de mandataires politiques des partis représentés dans les nombreux parlements de notre pays. L’oligarchie particratique a bien cadenassé sa tour d’ivoire. Entretemps, le fédéralisme linguistique de fait bipolaire, un système d’apartheid et donc un crime contre l’humanité, entraîne la Belgique et tous ses habitants vers la faillite à cause de sa pléthore d’institutions et des disputes qu’il entraîne. Les responsables sont connus et devront être punis. La Belgique a dès lors bel et bien besoin d’une grande réforme de l’Etat pour effacer les précédentes jusqu’en 1970. Il y va du maintien de notre bien-être ! STEM ALTIJD VOOR EEN NATIONALE EN TWEETALIGE PARTIJ Wat ook de partij is voor wie u gaat stemmen voor de federale verkiezingen van 13 juni 2010, stem altijd voor een nationale en tweetalige partij, dus B.U.B.-CDF (BELG.UNIE), PP of PVDA. Logischerwijze zijn deze partijen de enige die een tweetalig land kunnen besturen omdat ze intern bewijzen dat het perfect mogelijk is om de taalbarrière te overwinnen. Stem dus nooit voor een taalgesplitste partij als u de politiek-communautaire problemen beu bent. De situatie zou alleen maar verergeren. Natuurlijk gaan de traditionele, taalgesplitste partijen er alles aan doen om tijdens deze federale verkiezingscampagne het politiek-communautaire gebekvecht te doen vergeten. Zij spitsen zich toe op andere thema’s om hun totale onbekwaamheid om België als een eenheid te besturen, te verbergen en zo de kiezers weer eens te bedriegen. De machtspartijen gaan er ook alles aan doen om de toegang tot de “openbare” media voor de “kleine” partijen te beletten. Dat is voor hen eenvoudig omdat ze de “openbare” media volledig beheersen. De raden van bestuur van de RTBF en de VRT zijn volledig bevolkt door politieke mandatarissen van de partijen die in de talrijke parlementen van ons land vertegenwoordigd zijn. De particratische oligarchie heeft haar ivoren toren goed afgesloten. Ondertussen leidt het feitelijk bipolaire taalfederalisme, een apartheidssysteem en dus een misdaad tegen de mensheid, België en al zijn inwoners naar het faillissement gelet op zijn wirwar van instellingen en de geschillen die het met zich meebrengt. De aansprakelijken zijn gekend en moeten bestraft worden. België heeft inderdaad dringend een grote staatshervorming nodig om de vorige tot 1970 uit te wissen. Het gaat hier om het behoud van onze welvaart. N-VA - B.U.B. //08 May 2010
 Jan Jambon (of is het Jan "Hesp"?); foto, photo N-VA BrasschaatAnalyse lucide de la N-VA Dans un récent article publié sur le site web du parti flamingant « Nieuw-Vlaamse Alliantie » ou N-VA, le président de la fraction N-VA à la Chambre, Jan Jambon, a critiqué vertement le système fédéral belge. Le B.U.B. souscrit à son analyse et ses constats, mais n’est évidemment pas d’accord avec sa « solution ». Ci-dessous, vous trouverez une version légèrement adaptée de son texte en néerlandais. Si la N-VA propose ce texte légèrement modifié aux électeurs belges le 13 juin 2010, nous leur souhaitons vraiment bonne chance – et cela n’a rien de sarcastique ! Scherpe analyse van de N-VA In een recent artikel op de website van de Vlaams-nationale partij “Nieuw-Vlaamse Alliantie” of N-VA heeft N-VA fractievoorzitter Jan Jambon terecht scherpe kritiek op het Belgische federaal systeem geuit. De B.U.B. onderschrijft zijn analyse en vaststellingen, maar is het natuurlijk niet eens met zijn “oplossing”. Hier vindt u een licht aangepaste versie van zijn tekst. Als de N-VA met deze licht aangepaste tekst op 13 juni 2010 naar de Belgische kiezers stapt, wensen wij hen oprecht veel succes – en dat heeft niets sarcastisch ! Hoezo, weeral gaan stemmen? (05/05/10) Niets is zo eigen aan democratische systemen als verkiezingen. Maar er mogen er blijkbaar niet te veel zijn. Niet gaan stemmen krijgt de steun van enkele [bekende Belgen]. Er zijn twijfels over de wettelijkheid van de komende federale verkiezingen, maar daar gaat het de [BB]’s niet echt om. Het afwijzingsfront doet eigenlijk een beroep op een gevoel bij de mensen dat we “weeral” naar de stembus moeten. Maar is het wel juist dat we nu zo veel meer moeten gaan stemmen dan vroeger? Sinds 1987 zijn er geen vervroegde verkiezingen meer geweest. Er zijn er nu niet meer dan in de jaren ’60 en ’70 van de vorige eeuw. Waar klagen ze over? Vervroegde verkiezingen zijn alleen mogelijk op het federale Belgische niveau. Sinds 1987 werden ze netjes om de vier jaar uitgeschreven, dus in 1991, 1995, 1999, 2003, 2007 en nu inderdaad één jaar vroeger dan gepland, in 2010 in plaats van 2011. Onrustwekkend veel? Het gaat om de zesde federale stembusgang in twintig jaar. In de periode tussen 1965 en 1987 waren er negen verkiezingen in 22 jaar. Er was slechts één volledige legislatuur van 4 jaar, tussen 1981 en 1985. Te veel verkiezingen kunnen de verkiezingsallergie niet echt verklaren. Er is meer aan de hand. Ongetwijfeld leeft het gevoel van ontgoocheling en boosheid bij de gewone burger. De Belgische politiek werkt niet meer. Het veel geprezen overlegmodel is op de draad versleten. Daarenboven wordt al lang gevraagd om de opkomstplicht af te schaffen. In de Europese Unie bestaat de zogenaamde stemplicht nog alleen in België, Luxemburg en Griekenland. Die stemplicht moet men trouwens niet al te letterlijk nemen. In België wordt het wegblijven zonder reden normaal niet vervolgd. Bij de federale verkiezingen in 2007 ging in België 91,08% van de ingeschreven kiezers naar de stembus. In 2003 was dat 91,63% en in 1999 slechts 90,56%. Dat laatste is toch merkwaardig, want 13 juni 1999 werd de ‘moeder van alle verkiezingen’ genoemd. Die waren ‘super-samenvallend’, zoals de ware Belgen het zo graag hebben. Er werd toen gekozen voor Kamer en Senaat, voor de deelstaatparlementen én voor Europa. Die verkiezingen waren niet communautair, want de stembusgang werd helemaal gekleurd en verkleurd door de dioxinecrisis. Niettemin bleven toen meer mensen thuis dan in de vorige en volgende federale verkiezingen. […] Alternatief is er wel De kans is groot dat er in juni 2010 inderdaad meer mensen thuis blijven. De ontgoocheling over de onmacht van de gevestigde politiek in België is groot. Het land werkt niet meer en toch verkondigen de media overvloedig dat er moet onderhandeld worden, gecompenseerd, toegegeven en meer van dat. Het versleten overlegmodel wordt nog steeds gepropageerd. De oude krokodillen, die aan de basis liggen van de institutionele blokkades, worden zelfs als ‘wijzen’ opgevoerd. In de media wordt in een wijde bocht rond het echte probleem van grendels, belangenconflicten, alarmbellen en uitzonderingen op de uitzonderingen, gefietst. De institutionele vuilnisbelt, zoals politicoloog Bart Maddens dat noemt. De ontgoocheling over de onmacht van het politiek bedrijf is begrijpelijk. Ligt dat aan de huidige generatie politici? Het ligt volgens ons veel meer aan de institutionele chaos, die geschapen werd om [het federale] België te laten voortleven. [De Belgische federatie] werd zo een “permanente diplomatieke conferentie”, zoals Karel De Gucht ooit zei. Niemand kan zo’n gedrocht nog beheersen. De ontgoocheling is ook bij de ‘ware Belgen’ groot. Het is opvallend dat de oproepen om niet te gaan stemmen zeer vaak komen uit de middens, die België altijd hebben aanbeden. Zoals de [BB]’s, die geen Belgavox of koninklijk concert links kunnen laten liggen. [Het taalfederalisme] ligt op apegapen en dan moet er ineens niet meer gestemd worden. Nochtans, wie de analyse maakt, ziet wel de weg die men zou moeten volgen. Het komt er op aan een einde te maken aan de institutionele blokkades, die het besturen onmogelijk maken. Daarom zou men nu juist meer dan ooit moeten gaan stemmen, niet voor het Belgische status quo, maar voor een Copernicaanse omwenteling die moet uitmonden in een [nieuw unitair Belgisch] model. Wie dat nu niet ziet, zal het nooit zien. Auteur: Jan Jambon N-VA-fractievoorzitter Kamer Licht aangepast door de B.U.B. met haakjes "[...]". Légèrement adapté par le B.U.B. avec des parenthèses "[...]" Selon la N-VA, la Belgique fédérale est donc un monstre ingérable. Le B.U.B. est tout à fait d'accord avec cette condamnation sévère du fédéralisme linguistique. Il est toutefois ironique de constater que le prédécesseur de la N-VA, la Volksunie, a, pendant des décennies, fait campagne en faveur du fédéralisme actuel. Les nationalistes flamands sont donc eux-mêmes responsables du gâchis qu'ils ont créé ! Volgens de N-VA is het federale België een onbestuurbaar gedrocht. De B.U.B. is het volledig eens met deze strenge veroordeling van het taalfederalisme. Het is nochtans ironisch te moeten vaststellen dat net de voorganger van de N-VA, de Volksunie, gedurende decennia campagne heeft gevoerd vóór het huidig federalisme. De Vlaams-nationalisten zijn bijgevolg zelf aansprakelijk voor de rotzooi die ze hebben gecreëerd ! HET FEDERALISTISCHE MOERAS - LE MARECAGE FEDERALISTE //07 May 2010
HET FEDERALISTISCHE MOERAS
"Onze" politici zijn het noorden kwijt. Ze kunnen dit land niet meer besturen. Op een moment dat België één van de zwaarste economische crisissen van zijn geschiedenis meemaakt, slepen ze de Belgen tegen hun zin in een politiek-communautair moeras. Het taalfederalisme is de belangrijkste oorzaak van deze zotternij. Dit aanvaarden wij niet langer. Genoeg is assez ! Zoals de zanger Arno onlangs zei in een interview: "Die politici kunnen beter bij Carrefour gaan werken." Même les gamins se disputent moins. LE MARECAGE FEDERALISTE "Nos" politiciens ont perdu le nord. Ils ne sont plus en mesure de diriger ce pays. A un moment où la Belgique vit l'une des plus graves crises économiques de son Histoire, ils entraînent les Belges contre leur gré dans un marécage politico-communautaire. Le fédéralisme linguistique constitue la cause principale de cette frénésie politique. Nous ne l'acceptons plus. Assez is genoeg ! Comme le chanteur Arno le disait récemment dans une interview: "Ces politiciens feraient mieux d'aller travailler chez Carrefour.". Zelfs kleuters maken minder ruzie. BEELDEN VAN HET BELGISCH VERZET TEGEN HET SEPARATISME - LA RESISTANCE BELGE CONTRE LE SEPARATISME EN IMAGES //30 Apr 2010
 (Le Soir)  Wat denken de studenten ervan? - Qu'en pensent les étudiants? (vidéo-video) (deredactie.be)  (LDH)  Le nouveau slogan du ... CDH/ de nieuwe slogan van het ... CDH (Les particrates commencent-ils à le comprendre? Begint de particratie het te begrijpen?) (lees ook/lire aussi:"L'union fait la force" sera le mot d'ordre du cdH )  Ja, het zou goed zijn dat die zwijgende meerderheid unitaristen eindelijk wakker wordt. Het is ook goed te vernemen dat Bplus eindelijk inziet dat het bipolaire taalfederalisme niet werkbaar is en dat ze een multipolair systeem willen zoals in Duitsland en Oostenrijk. Nu nog denken aan de provincies, Bplus! BPlus roept "zwijgende meerderheid" op tot actie De pro-Belgische vereniging BPlus betreurt de plotse val van de federale regering en "de nadelige gevolgen ervan voor de 10 miljoen Belgen in deze crisistijd". BPlus roept de "Vlaamse, Waalse en Brusselse man-in-de-straat en de syndicale, patronale, academische en culturele wereld" op de politieke verantwoordelijken aan te sporen om "oplossingen te zoeken in plaats van problemen te scheppen die niet passen in de 21ste eeuw". "De Belgische staat dient grondig hervormd te worden tot een efficiënt en solidair federaal model zoals in Duitsland of Oostenrijk. De komende kiescampagne dreigt geleid te worden door nationalistische en radicale middens, met N-VA, Vlaams Belang en FDF op kop, met pistes die de andere Gemeenschap kwetsen met verbale agressie en een confederale logica. Wederzijdse ophitsing Nationalisme en haat leiden tot instabiliteit en wederzijdse ophitsing, terwijl het confederalisme een model is van "slecht bestuur" en zijn mislukking in de geschiedenis heeft bewezen", stelt de organisatie in een communiqué. BPlus vraagt de bevolking tot slot zich af te zetten tegen het nationalisme. (belga/kh) (bron: HLN) De uitstekende analyse van senator Roland Duchâtelet //29 Apr 2010
Andere werelden, andere besluitvorming
Bron: De Tijd 24/04/2010 De splitsing van de partijen en de federalisering hebben niet tot meer welvaart geleid, integendeel. Duizend mensen samenbrengen, informeren en unaniem laten beslissen over een ingewikkeld onderwerp is normaal niet mogelijk. Met een groep van tien bestaat die kans, maar het is een uitdaging. Met vijf lukt het soms, met twee lukt het vaak. Dat is ook de reden waarom grote raden van bestuur niet als werkbaar gelden en het dagelijks bestuur van een bedrijf typisch bij één of twee personen geconcentreerd wordt. In de politiek zijn de kiezers de aandeelhouders, de parlementen de raden van bestuur en de regering(en) het dagelijks bestuur. De omvang van de structuren in de politiek zijn een beduidende handicap in de besluitvorming en dus voor de efficiëntie van de organisatie van onze maatschappij. Tegenover andere landen is de situatie in België dubbel zo moeilijk. Inderdaad, in ons parlement stemmen socialisten tegen iets waar andere socialisten voor zijn. Dat komt omdat de Franstalige socialisten in de regering zitten, de sp.a niet. Dat zou echter niet anders zijn voor de liberalen of de christendemocraten, wanneer bijvoorbeeld de MR in de regering zou zitten en Open VLD niet. In geen enkel ander land zijn partijen opgesplitst naar taal, ook al spreekt men er verschillende talen, zoals in Zwitserland. Ook in België waren de partijen tot 50 jaar geleden niet opgesplitst. Er waren bijgevolg minder partijen nodig om een regering te vormen, en er waren minder partijvoorzitters. Het is duidelijk dat een land besturen gemakkelijker gaat met minder partijen. De splitsing van de partijen naar taalrol en de federalisering hebben niet tot meer welvaart geleid, integendeel. Onze geldelijk uitgedrukte welvaart, het bbp, is er in verhouding tot andere landen op achteruitgegaan. Dat is uiteraard te wijten aan de vermeerdering van het 'bestuurlijk apparaat', dat sindsdien meer dan verdubbelde in omvang, maar ook aan de meer ingewikkelde besluitvorming. De vraag is of anno 2010 de taal een fundamenteler element is in de politieke keuze dan de typisch maatschappelijke waarden volgens dewelke de politieke partijen in andere landen zijn opgedeeld. Het is in die zin moeilijk te begrijpen dat liberalen van alle landen in het Europees Parlement één fractie vormen onder leiding van Guy Verhofstadt, terwijl de MR en de Open VLD géén gemeenschappelijke fractie hebben in het Belgische parlement. Hetzelfde is waar voor socialisten en christendemocraten. Als dit land de voorbije 50 jaar maar één socialistische, één christendemocratische en één liberale partij zou hebben gehad, zou er nooit een BHV-probleem zijn geweest. Dat is zeker. Roland Duchâtelet leidt Melexis, de fabrikant van computerchips voor de autosector. Hij is senator voor Open VLD. NIEUW UNITAIR BELGIE ! - NOUVELLE BELGIQUE UNITAIRE ! //25 Apr 2010
 Congreskolom in Brussel, het symbool van de Belgische onafhankelijkheid - La Colonne du congrès, le symbôle de l'indépendance de la Belgique; foto, photo WikipediaVOOR EEN VERBOD OP SEPARATISTISCHE EN CONFEDERALISTISCHE PARTIJEN Hoe is het mogelijk dat in dit land partijen die pleiten voor confederalisme en separatisme aan verkiezingen mogen meedoen, erger nog overheidssteun krijgen? De Vlaams- en Waals-nationalisten alsook de federalisten zijn de enige die zich vrij in de “openbare” media mogen uiten over hun politieke ideeën. Unitaristen daarentegen – nochtans volgens betrouwbare peilingen tussen 20 en 70% van de Belgische bevolking – hebben geen enkele mediatoegang, laat staan dat hun partijen, zoals de B.U.B., subsidies zouden ontvangen. Anderzijds werden de Belgen sinds de staatshervormingen die België van een unitaire tot een federale staat hebben omgevormd, niet meer geconsulteerd. Voormalig eerste minister Gaston Eyskens, die in 1970 de eerste federalistische staatshervorming had doorgevoerd, verklaarde later dat als de Belgen hun mening hadden kunnen zeggen over het federalisme, zij het nooit zouden hebben goedgekeurd… Sinds 1970 is België dus opgehouden een democratie te zijn voor de unitaristen, hoewel het uiteraard nog een rechtstaat is. De B.U.B. pleit dan ook niet voor het monddood maken van separatisten en confederalisten – België is zoals gezegd sinds 1830 een rechtstaat -, maar wel voor een verbod op verkiezingsdeelname van separatistische en confederalistische partijen, minstens voor een verbod op elke subsidiëring van die partijen. In het algemeen pleit de B.U.B. trouwens voor de afschaffing van alle subsidies aan politieke partijen met als doel van de anti-Belgische particratie opnieuw een pro-Belgische en meertalige democratie te maken. POUR UNE INTERDICTION DES PARTIS SEPARATISTES ET CONFEDERALISTES Comment est-il possible que dans ce pays des partis politiques qui plaident pour le confédéralisme et le séparatisme peuvent participer aux élections, pire recevoir de l’aide publique ? Les nationalistes flamands et wallons ainsi que les fédéralistes sont les seuls à pouvoir s’exprimer librement dans les médias « publics » sur leurs idées politiques. Les unitaristes en revanche – pourtant selon des sondages fiables représentant entre 20 et 70% de la population belge – n’ont aucun accès aux médias. A fortiori, ils ne reçoivent aucun subside. Par ailleurs, depuis les réformes de l’Etat qui ont transformé la Belgique unitaire en un Etat fédéral, les Belges n’ont plus été consultés. L’ancien premier ministre Gaston Eyskens, qui avait mené la première réforme fédéraliste en 1970, a déclaré plus tard que si on avait demandé l’avis des Belges sur le fédéralisme, ils ne l’auraient jamais approuvé… Depuis 1970, la Belgique a donc cessé d’être une démocratie pour les unitaristes, bien que le pays soit évidemment encore un Etat de droit. Par conséquent, le B.U.B. n’entend pas museler les séparatistes et confédéralistes - la Belgique étant comme mentionné un Etat de droit depuis 1830 -, mais demande l’interdiction de participer aux élections imposée aux partis séparatistes et confédéralistes, ou à tout le moins l’interdiction de tout subside à ces partis. D’ailleurs, en général, le B.U.B. plaide pour la suppression de tous les subsides aux partis politiques afin de transformer la Belgique de nouveau d’une particratie anti-belge en une démocratie pro-belge et multilingue. DOSSIER BHV - tweede deel (21.04-23.04) //24 Apr 2010
DOSSIER BHV : VERVOLG - DOSSIER BHV SUITE
DEEL I VAN ONS DOSSIER - PREMIERE PARTIE DE NOTRE DOSSIER (12 april 2010-20 april 2010)  klik hier B.U.B.-betoger nabij het Koninklijk Paleis tegengehouden LA PAROLE A QUELQUES UNS DE NOS (?) POLITICIENS LES PLUS EMINENTS (21-22.04)   L'ANALYSE DE M. MOUREAUX  DE HEER VINCENT VAN QUICKENBORNE, FEDERAAL MINISTER (tweede deel fragment) FLASHBACK 2006: M. DAERDEN ANALYSE D'UNE FACON LUCIDE UN THEME DIFFERENT! Oog voor detail is soms niet onbelangrijk. Voor u gelezen in DE STANDAARD: "HOE DEHAENE DE VIS WOU VERDRINKEN" (de vis= BHV doen opgaan in een ruimer bad, lees akkoord; interessant is de verleden tijd van het werkwoord "willen"...)   Anciaux (ex-VU, ex-ID 21, ex-Spirit, ex-VlaPro, thans sp.a...) verbrandt de Belgische vlag (Leuven, 1968) NIETS IS GESPEELD 21 april. BHV is nog steeds niet gesplitst. Het dossier is de jongste 10 dagen ook tot zoveel meer uitgegroeid. Langzaamaan bleek duidelijk welke dimensies het complot dat tegen de Belgische staat gesmeed werd (en wordt) aannam. Op de kieskring kwam het gerechtelijk arrondissement... en Octopus I ... en een nog grotere staatshervorming en, tenslotte, een aanslag op de koninklijke prerogatieven. En nog was het voor velen niet duidelijk wat er aan de hand was. Alles heeft te maken met het gezichtspunt hetwelk de toeschouwer inneemt. Wij verduidelijken. Zet drie mensen bij elkaar - een Vlaamse separatist, een francofone nationalist, en een taalfederalist - en confronteer hen met wat Dehaene ons voorschotelt. Aan de federalist zouden wij vragen: ziet ge nu waar uw systeem toe leidt? Hij zou antwoorden: zeer zeker, die defederaliseringen keur ik niet goed. Maar, weet u, de machten van de Koning beperken, dat is een idee dat ook leeft bij vele Belgischgezinden, zij vrezen Kroonprins Filip. En bovendien, kunnen wij in een volgende staatshervorming geen evenwichtig akkoord afdwingen? Misschien met een herfederalisering van ... de geluidsnormen? Met een (beperkte) federale kieskring, met een - o gruwel - paritaire senaat. Nu moeten we vooral een akkoord bereiken "om het land te redden". Zijn angst verlamt hem en doet hem steeds méér toegeven aan de nationalisten tot er ... niets meer toe te geven valt! Aan de Vlaams-nationalist zouden wij zeggen: bent u niet tevreden, kijk eens welke stappen u vooruit zet in de richting van een "Vlaamse republiek"? Hij zou antwoorden: dit akkoord is onaanvaardbaar! De Vlamingen hebben recht op een onmiddellijke splitsing van BHV, 't staat zo in de Grondwet en het Arbitragehof heeft het zo beslist (quod bis non)! De inschrijvingsrechten zijn een verraad! De herfinanciering van Brussel is een verraad! De meer uitgebreide rechten der Franstaligen in de faciliteiten zijn een verraad! Enz. Zijn fanatisme verblindt hem voor de mogelijke voordelen. Aan de francofone nationalist zouden wij zeggen: u kan een splitsing compenseren door vele voordelen voor de Franstaligen: herfinanciering Brussel, inschrijvingsrechten, minderhedenverdrag, en - als u het goed meent met alle Belgen - met herfederaliseringen. Hij zou antwoorden: allemaal goed en wel, maar wij willen gewoon meer rechten in de brede rand rond Brussel. Een uitbreiding, zonder dat het er één is. Herfederaliseringen interesseren hem niet, hij wil ook de rol van de Koning inperken. Want in naam houdt hij vast aan België... maar in werkelijkheid wil hij gewoon een monarchie die zich zo min mogelijk met de particratie bemoeit. En hij is bevreesd dat de Kroonprins een strakkere lijn zal willen, bevreesd voor een conflict tussen de Nederlandstalige partijen en de monarchie ergo voor zijn machtspositie in België. Egoïsme doet hem zijn troeven verspelen. De unitarist daarentegen redeneert logisch en consequent. Duaal federalisme (hyper)polariseert en leidt tot ondoorzichtige compromissen en een escalatiespiraal. Het begint bij BHV en het eindigt bij de guillotine. Angst is altijd een slechte leidraad en met nationalisten doé je niet aan "appeasement". ALLES is beter dan een akkoord. Het huidige akkoord is overigens geen akkoord, het is een DICTAAT. Maar dan vraagt men zich af: bestaat het wel? Dehaene gaf zijn opdracht terug, zonder een globaal akkoord. Een vluchtige blik op de krantenkoppen leert alvast dat vooralsnog niets gespeeld is... WAIT AND SEE De ontwikkelingen van de laatste 24 uren waren even dramatisch als verbijsterend, maar ondanks alles is en blijft het belangrijkste dat er standgehouden wordt, dat de kans op een akkoord - lees: een staatsafbraak en een aanslag op de monarchie om het pseudo-probleem BHV "op te lossen" - veraf lijkt. Wij weten niet wàt er gaat gebeuren. De mislukte loodgieter (Dehaene) met zijn geniepige achterkamerpolitiek heeft de aftocht geblazen. Leterme leidt nu de dans. Maar welke dans? Om God-weet-welke reden (flamingantisme, electoraal gewin, CD&V discrediteren ...) heeft OPEN VLD zeer, zeer hoog spel gespeeld. Zij meenden een ultimatum te moeten stellen. In de nacht van 21 op 22 april 2010 sprongen de onderhandelingen af. « De ultieme BHV-onderhandelingen zijn kort na middernacht afgesprongen., zo weet De Standaard. Premier Yves Leterme (CD&V) trekt vanmiddag (22 april 2010) naar de Kamer zonder een akkoord. Open VLD spreekt van een vertrouwensbreuk.. De redenen van die breuk worden vervolgens uiteengezet. Pas vanmiddag na de plenaire vergadering in de Kamer zullen de onderhandelingen over BHV worden verdergezet. De partijen gingen vannacht zonder akkoord uit elkaar. Tegen alle verwachtingen in is er zelfs geen poging meer ondernomen om een ultiem compromis te forceren.. Interessant! CD&V (Leterme leidt de onderhandelingen) zou de lange-baan piste dan toch niet zo'n drama vinden? Een visie die bevestigd wordt door wat volgt. De onderhandelingen sprongen af toen Leterme voorlegde wat hij vanmiddag in de Kamer gaat voorlezen en waar hij alleen zal zeggen dat zijn regering verder gaat onderhandelen over BHV zonder vooropgestelde deadline. ». Zonder steun van OPEN VLD, valt de regering. Dat hoeven echter nog geen nieuwe verkiezingen te betekenen. Immers, een alternatieve coalitie is nog steeds mogelijk. Hoe dan ook ligt de bal schijnbaar in het liberale kamp. Les libéraux flamands se réunissent ce jeudi matin pour avaliser ou non ce nouvel agenda. S’ils devaient refuser, le gouvernement n’y survivrait sans doute pas. luidt de analyse van Le Soir. Maar dat is verre van zeker. Elément important dans la balance : mercredi, patrons et syndicats ont demandé que le gouvernement reste en place et que la chance de déboucher sur un accord soit saisie par les négociateurs.Les Libéraux flamands y resteront-ils insensibles ?. Zeer goede vraag. OPEN VLD verkiest hoe dan ook (hoe kan het ook anders) het eigen partijbelang, een sinister mengsel van opportunisme en nationalisme voor het belang van de Belgen. Quoi qu’il en soit, zo besluit Le Soir il a donc été convenu de poursuivre les négociations sur BHV ce jeudi après la séance plénière de la Chambre où Yves Leterme fera une brève déclaration. Cette dernière, dit-on, sera peu précise sur le contenu mais indique la volonté de poursuivre les négociations.. Dàt is alvast een héle vooruitgang tegenover het rampzalig akkoord-Dehaene. Als u het ons vraagt is het spel nog niet gespeeld, verre, verre van zelfs. We leven niet meer in de jaren '80 waar geheime akkoorden op een paar nachten beklonken konden worden. Dit is de wereld van iphones, gsm's, internet, blackberry's, twitter en facebook. Deze burgerdemocratie en voortdurende interactie van boze burgers met "hun" politici is de politiek radicaal aan het veranderen. De Franstalige partijen moeten nu trachten tijd te winnen zodat verkiezingen niet meer mogelijk zijn wegens de vakantie, dus minstens tot de stemming in de Kamer. Overigens, als de federale regering toch een akkoord bereikt in de komende dagen, dan ontploft de Vlaamse regering (met dank aan de N-VA). Wait and see.   CONSULTEER ONS UNIEK PERS- EN OPINIEDOSSIER: GEEN RADIOSTILTE OP DEZE SITE!  21.04 Dehaene beschouwt opdracht als vervuld Dehaene: "Il n’y a pas d’accord sur l’ensemble" http://www.lalibre.be/actu/belgique/article/577348/dehaene-il-n-y-a-pas-d-accord-sur-l-ensemble.html Indien nog maar de helft van de berichten die vooral in de Franstalige pers uitgelekt zijn, zouden kloppen, dat gaat het met de onderhandelingen rond B-H-V resoluut de verkeerde kant op... (een puike analyse van het ... Vlaams Belang) Hij is al op weg ondertussen... Ja, haal Happart er ook nog maar bij ! Hij is al op weg ondertussen... De vage voorstellen die nu op tafel liggen (...) vormen een institutioneel gedrocht, dat niet werkbaar is (LDD) “Segregation takes hold in Belgium as language row escalates -- A fierce row between Belgium’s two language groups is threatening to spiral out of control, with some local politicians trying to segregate the French and Flemish communities.” (DEUTSCHE WELLE) “Les francophones, (…), seraient restés sur une ligne commune. Manifestement, un "niet" aux propositions formulées. A-t-il été désavoué? Jean-Luc Dehaene ne le dit pas, mais son communiqué semble sonner comme un aveu d'échec. (…) Dans les milieux proches de la négociation, il se murmure que le retrait de Jean-Luc Dehaene, loin de constituer la promesse d'un échec des discussions, pourrait au contraire les débloquer.” (RTBF)(DEUTSCHE WELLE) “Dehaene vindt geen akkoord over BHV" Jean-Luc Dehaene is er (...) niet in geslaagd om een akkoord over de splitsing van BHV te smeden. Premier Yves Leterme onderhandelt voort, maar een regeringscrisis komt steeds dichter (...)De Franstaligen pleegden gisteren eerst apart overleg en eenmaal aan de onderhandelingstafel, versterkten zij hun houding van ‘wij zijn voor niets vragende partij' nog. Eerder op de dag speelde Olivier Maingain (FDF) voor stoorzender door Dehaenes voorstellen af te wijzen als een ‘Vlaamse eisenbundel'. Het lijkt heel moeilijk voor Leterme om tegen donderdagmiddag een akkoord te bereiken. Coalitiepartner Open VLD wil geen verder uitstel. Kwam er vannacht (van 19 op 20 april, B.U.B.) of komt er vandaag geen doorbraak, dan ziet het er slecht uit voor de coalitie.” Een verrader van België spreekt ........... ! Splitsing meteen ondermijnd! Interessant: “voorzitter Wouter Van Besien (Groen!) steunt op kamerlid Stefaan Van Hecke, en op de recent toegetreden oud-Spirit-senator Geert Lambert die de onderhandelingen van 2005 afbrak. (...) “Bonus pour les Flamands : (…) La révision de la Constitution : il y aurait une liste d'articles soumis à révision, dont l'article 195, l'article qui organise la façon de réviser la Constitution. Ceci faciliterait les révisions futures. Au passage - Groen y tient fort - on réduirait les pouvoirs du Roi en supprimant la sanction royale.” “Verschillende Franstalige partijen laten weten dat de onderhandelingen niet alleen worden gevoerd op basis van de voorstellen van Jean-Luc Dehaene, maar ook op basis van het unanieme Franstalige standpunt. Ze vinden het voorstel van Dehaene op zich onaanvaardbaar, maar zeggen wel zich constructief te zullen opstellen nu Leterme de fakkel overneemt. Dehaene blijft wel mee aan de onderhandelingstafel zitten. Later vandaag worden de onderhandelingen op een geheime locatie hervat. Als er vandaag of komende nacht (i.e. van 20 op 21 april - wat niet gebeurd is, B.U.B.) geen akkoord komt, dan glijdt het land weer weg af naar een diepe communautaire crisis.” HET ZIET ER SOMBER UIT (VOOR HET VINDEN VAN EEN AKKOORD) (video) « Bien sûr, tout est quasiment à refaire et on ne sait pas encore si le Premier ministre passera, sans encombre, jeudi, le cap du Parlement. Cet épisode peut aussi accroître la tension et raidir les partenaires flamands. (FVDW, LLB) » « Le FDF est prêt à poursuivre les négociations sur BHV, à condition que les partis francophones mettent sur la table leurs propres exigences, dont l'élargissement de la Région bruxelloise fait partie, a indiqué mercredi matin le président des FDF Olivier Maingain à l'issue de la réunion des Fédéralistes francophones. » « BHV: remedie Dehaene stukken erger dan de kwaal zelf (VB) » « BHV: “Groen! a demandé la supression du seuil électoral” (politiek eigenbelang – Groen! weet dat 5% voor haar moeilijk haalbaar is – in ruil voor een afbraak van België!)... » « OPEN VLD en MR : FRONTALE BOTSING OVER DEADLINE? REYNDERS WIL MAINGAIN (FDF) MEE AAN TAFEL» « "Dehaene legde opdracht neer na "njet" van Franstalige partijen"» « Le cdH s’est félicité mercredi de la solidarité et de l’unité totale de vue des quatre présidents de partis francophones dans le cadre des négociations sur Bruxelles-Hal-Vilvorde, a-t-il fait savoir à l’issue d’une réunion de son comité restreint. Le cdH continue, dit-il, quant à lui à respecter les consignes de discrétion et « réserve ses expressions pour la défense des intérêts des francophones à la table des négociations ». Il souhaite arriver à un accord « équilibré, partagé par l’ensemble des forces politiques francophones qui puisse trouver des solutions de pacification améliorant la vie concrète tant des francophones de la périphérie que des Bruxellois », a-t-il conclu."» « “MR-kopstuk Gérard Deprez vindt de uitspraken die FDF-voorzitter Olivier Maingain dinsdag deed "overdreven". Maingain verwierp de voorstellen van Dehaene en noemde de voormalige premier "de delegatieleider van de Vlamingen". Maar volgens Deprez had de FDF'er "er beter aan gedaan om te zwijgen". Deprez staat overigens niet alleen. Ook andere MR-verkozenen hebben kritiek op de houding van Maingain, melden de kranten van Sud Presse. Zo heeft Olivier Destrebecq het over "verontrustende" verklaringen. "Ik vrees dat Maingain ons eerder naar een mislukking dan naar een goede afronding leidt", stelde hij nog » 22.04 LETERME NAAR KAMER ZONDER AKKOORD ! « De ultieme BHV-onderhandelingen zijn kort na middernacht afgesprongen. Premier Yves Leterme (CD&V) trekt vanmiddag naar de Kamer zonder een akkoord. Open VLD spreekt van een vertrouwensbreuk. Pas vanmiddag na de plenaire vergadering in de Kamer zullen de onderhandelingen over BHV worden verdergezet. De partijen gingen vannacht zonder akkoord uit elkaar. Tegen alle verwachtingen in is er zelfs geen poging meer ondernomen om een ultiem compromis te forceren. De onderhandelingen sprongen af toen Leterme voorlegde wat hij vanmiddag in de Kamer gaat voorlezen en waar hij alleen zal zeggen dat zijn regering verder gaat onderhandelen over BHV zonder vooropgestelde deadline. » L'OPEN VLD CLAQUE LA PORTE DU GOUVERNEMENT BHV: la N-VA menace de quitter le gouvernement flamand “Onkelinx waarschuwde op de radiozender La Première van RTBF dat het ultimatum van Open Vld voor "een ernstige, diepe crisis" kan zorgen, "misschien zelfs een regimecrisis". Ze roept voorzitter Alexander De Croo op "voor politieke moed te kiezen".”« De val van de regering Leterme II in het zicht het Belgische EU-voorzitterschap zou volgens ex-premier Wilfried Martens "ronduit dramatisch" zijn. Dat zegt hij in De Morgen. "Welk figuur zouden we slaan in Europa als we de Europese Unie moeten voorzitten zonder fatsoenlijke regering?", aldus Martens. » L'OPEN VLD CLAQUE LA PORTE DU GOUVERNEMENT Vanhengel veut voter la proposition de scission "Het pakket van Dehaene is al redelijk verregaand in de toegeving aan de Franstaligen. Ik verneem dat de Franstaligen dat vannacht ook eindelijk ingezien zouden hebben. Ik hoop dus dat we nog een paar dagen kunnen praten over het pakket dat nu op tafel ligt", aldus Vandendriessche. "Je moet alles doen in dit dossier om een crisis te vermijden". ""Voorzitter Alexander De Croo is de regering-Leterme beu, niet door het aanslepende dossier van Brussel-Halle-Vilvoorde, maar wel omdat die regering weinig oplevert. De houding van de Vlaamse liberalen verrast me dus niet", aldus Dewever in De ochtend op Radio 1. "De federale regering is een grote CD&V-show geworden. Leterme zou er alles aan doen om in de Wetstraat 16 te blijven zitten en is ziende blind. Hij ziet gewoon niet wat er allemaal aan de hand is en wat er misloopt." "Dehaene a échoué ? C'est étonnant et surtout extrêmement décevant. Tout ce temps, tout ce charabia psychanalytique sur « l'acceptation des prémisses du partenaire, la nécessité d'incorporer la logique de l'autre… » pour ne pas arriver à formuler une proposition d'accord équilibré ! Cela ne peut cependant signer un échec définitif. Le cocktail de Dehaene comportait des propositions trop flamandes, sans véritables concessions aux francophones. Il y a mieux à imaginer, plus « psychanalytiquement » conforme." Wat lag er op tafel? Le bilan d'une journée folle In een gezamenlijke verklaring van de Koning en de premier klinkt het dat "in de huidige omstandigheden een politieke crisis inopportuun zou zijn en ernstige schade zou toebrengen enerzijds aan het economische en sociaal welzijn van de burgers en anderzijds aan de rol van België op Europees vlak 23.04 De Koning heeft in de vroege namiddag de Heer Yves LETERME, Eerste minister, in audiëntie ontvangen op het Kasteel te Laken. De Eerste Minister heeft het ontslag van de regering aangeboden. De Koning houdt zijn beslissing in beraad. De Koning en de Eerste Minister hebben er de nadruk op gelegd dat, in de huidige omstandigheden, een politieke crisis inopportuun zou zijn en ernstige schade zou toebrengen enerzijds aan het economische en sociaal welzijn van de burgers en anderzijds aan de rol van België op Europees vlak (officiële medeling Paleis) Van regeringscrisis naar financiële afgrond “La décision du VLD est irrationnelle et irréfléchie » estime Olivier Maingain. "Elle a été prise en fonction de calculs électoraux qui n’ont rien à voir avec l’arrondissement de BHV. Et je ne suis pas certain que cette attitude sera bien reçue par l’électorat VLD. Elle porte gravement atteinte au bon fonctionnement de l’Etat. Je pense qu’il serait plus sage à présent de reporter le débat sur BHV sous la prochaine législature. Le gouvernement travaillait fort bien sur les priorités économiques avant que ce scénario de l’absurde n’éclate. Je veux bien parler de la scission de BHV à condition que, du côté flamand, il y ait une capacité d’écoute des revendications francophones, notamment l’élargissement de Bruxelles et ce n’est pas le cas actuellement. Je tiens à rappeler que la scission de BHV ouvre la porte à la scission du pays, on l’oublie trop souvent.” (nota: Olivier Maingain ontpopt zich steeds meer tot een staatsman; we zeggen dit wel onder het grootste voorbehoud) Trois questions au politologue de l'ULB, Pascal Delwit, sur la crise politique suite à l'échec des négociations sur BHV (video) Sans gouvernement, la Belgique frise la crise de régime Donderdag is er geen plenaire vergadering meer gekomen in de Kamer. Dat heeft de conferentie van de voorzitters beslist. Zo lang koning Albert II consultaties houdt, komt het federale parlement niet meer samen. De Vlaamse oppositie is verbolgen over de gang van zaken en zegt dat de liberalen plat op de buik gaan voor de vorst. N-VA roept “Vlaamse” partijen op om voor het confederalisme te kiezen Politieke instabiliteit doet ons investeringen verliezen (VBO) Compromis of regimecrisis Debat Mark Eyskens – Alexander De Croo – Johan Vande Landenotte (video; het niveau ligt redelijk hoog; ook met interessante reacties van burgers in Hasselt); Grappig: op een bepaald moment zegt Eyskens tegen Alexander De Croo – terecht – “de Heilige Guy Verhofstadt heeft dit probleem (sic) gecreëerd” “Dat er nu nog steeds geen oplossing is voor BHV, is een ramp voor onze democratie en voor de 11 miljoen Belgen. De mensen, net zoals Groen!, kunnen niet snappen dat volwassen partijen niet in staat zijn om samen politieke knopen door te hakken. (...) Vandaag is één ding alvast duidelijk geworden: op deze vragen kan de regering Leterme II geen antwoorden geven. Haar beleid was slecht, ze valt op een slecht moment. De kans op een oplossing voor BHV is verkeken en de antwoorden op de noden van de mensen blijven uit.” “Er was een zekere bereidwilligheid om tot een oplossing te komen in het dossier-BHV, maar vandaag zien we dat het monster van het Belgische federalisme, dat de gemeenschappen eerder tegen elkaar opzet dan ze doet samenwerken, een akkoord — zelfs een redelijk akkoord — bijna onmogelijk maakt,” besluit Peter Mertens; Alle traditionele partijen zitten vast in dat communautaire keurslijf, dat ze zelf in grote mate hebben gecreëerd door in de jaren 70 de politieke families op te splitsen in afzonderlijke Nederlandstalige en Franstalige partijen en later zelfs nationalisten op te nemen in hun eigen rangen.” (PVDA) “Dat er nu nog steeds geen oplossing is voor BHV, is een ramp voor onze democratie en voor de 11 miljoen Belgen. De mensen, net zoals Groen!, kunnen niet snappen dat volwassen partijen niet in staat zijn om samen politieke knopen door te hakken. (...) Vandaag is één ding alvast duidelijk geworden: op deze vragen kan de regering Leterme II geen antwoorden geven. Haar beleid was slecht, ze valt op een slecht moment. De kans op een oplossing voor BHV is verkeken en de antwoorden op de noden van de mensen blijven uit.” (Groen!) “Er was een zekere bereidwilligheid om tot een oplossing te komen in het dossier-BHV, maar vandaag zien we dat het monster van het Belgische federalisme, dat de gemeenschappen eerder tegen elkaar opzet dan ze doet samenwerken, een akkoord — zelfs een redelijk akkoord — bijna onmogelijk maakt,” besluit Peter Mertens; Alle traditionele partijen zitten vast in dat communautaire keurslijf, dat ze zelf in grote mate hebben gecreëerd door in de jaren 70 de politieke families op te splitsen in afzonderlijke Nederlandstalige en Franstalige partijen en later zelfs nationalisten op te nemen in hun eigen rangen.” (PVDA) Vandaag werd het ultieme bewijs geleverd van het totale failliet van het Belgische systeem (Vlaams Belang) “Nieuwe verkiezingen en samenvallende verkiezingen, “zodat ons land opnieuw bestuurbaar wordt” (sp.a) Ce qui s'est passé hier est grave. Les partis flamands ont, par un coup de force inédit, instrumentalisé les assemblées parlementaires, en tentant d'imposer par leur majorité, un vote sur BHV dont la minorité ne voulait pas, le tout sur base d'argumentations juridiques hautement contestables. Qui allait les arrêter ? Pouvait-on les arrêter ? Pendant quelques instants, il n'y a eu pour répondre à ces questions qu'un immense vide. Un vide du pouvoir. Il est des pays où ces moments de flottement, sont mis à profit par des forces armées pour faire des coups d'Etat. (Le Soir) » “Een onderhandelde oplossing bereiken voor de splitsing van BHV lukt niet. Kunnen we die dan doordrukken met de Vlaamse meerderheid? Eigenlijk niet of nauwelijks. Het kan jaren duren. (Een lezenswaardige analyse in De Standaard ) » Colère, tristesse, révolte. La situation politique belge, d’une gravité sans précédent, inspire 5 réflexions. (La Libre) » Overzicht Nederlandstalige pers van 23 april 2010 » Overzicht Franstalige pers van 23 april 2010 » “La crise politique pourrait coûter des millions d'euros à la Belgique» “Van Rompuy moet discriminatie in Rand veroordelen” “Groen wil onderhandelen ... onder voorwaarden” ““De voorzitter van Jong Gezond Verstand (de jongeren van LDD) Dimitri Nicoli onderzoekt samen met een gespecialiseerd advocatenkantoor hoe de huidige regering voor de rechtbank gedaagd kan worden wegens wanbeheer. "Als bestuurder van een firma met 50 personeelsleden ben je verantwoordelijk voor het goede beheer en behoud van het bedrijf. Onze regering moet de zekerheid en toekomst waarborgen van 11 miljoen Belgen en bakt er al geruime tijd niets van".Voor Nicoli is de maat vol: "Desnoods organiseren we een mars op Brussel en zetten we het land onder curatele. Een raad van 20 topmanagers zou dan het land kunnen besturen voor een periode van maximum twee jaren” Koning houdt ontslag nog steeds in beraad Le Roi consulte Brussel uitbreiden, ... niet uitbreiden ... en toch weer wel LA DIGNITE DU PEUPLE BELGE (vidéo) DE WAARDIGHEID VAN DE BELGISCHE BEVOLKING (video) Le chaos (vidéo) Brussel uitbreiden, ... niet uitbreiden ... en toch weer wel Het ongenoegen van een liberale militant ... Het is De Croos goed recht om uit de regering te stappen. Maar hij zoekt een excuus. Zijn communicatie is niet eerlijk. Bovendien zet hij voor het land veel op het spel. Op de financiële markten is men op dit moment aan het speculeren tegen staatsobligaties. Dat is bij mijn weten in de laatste dertig jaar niet gebeurd.' (Johan Vande Lanotte) Een parlement, dat met de dag gekker wordt” BHV: DEBAT TUSSEN UNITARISTEN EN FEDERALISTEN //23 Apr 2010
Onlangs verscheen in het zeer lezenswaardige e-magazine DE GROENE BELG een opiniestuk van de B.U.B. waarmee korte metten gemaakt wordt met de mythe van de onvermijdelijke splitsing van BHV (DGB, 333). In het volgende nummer (DGB, 334) verscheen een reactie van het federalistische B Plus.
We geven hun stuk én de repliek van één van de auteurs (DGB, 334) erop weer. B PLUS: B.U.B. VERGAT DE ESSENTIE Dé vraag: is de analyse van BUB juist? JURIDISCH GEZIEN: Formeel moet de splitsing van BHV niet. Dat is geen nieuws, want dat werd in de Franstalige media en ook in een deel van de Vaamse media meermaals gesteld. Het status qou kan echter niet. Men kan juridisch de splitsing vermijden door de vroegere arrondissementele kiesomschrijvingen opnieuw in te voeren.Dat is evenwel totaal onrealistisch(zie ook infra). De BHV-constructie druist wel in tegen de geest van de grondwet POLITIEK GEZIEN: De splitsing is een must. Alle Vlaamse partijen zijn pro splitsing. Binnen de Franstalige partijen groeit het besef dat de splitsing onvermijdelijk is.Men praat momenteel niet meer over die splitsing maar over compensaties voor de Franstaligen. De analyse van BUB Is eenzijidig en de ESSENTIE ontbreekt. In de streek Halle-Vilvoorde hebben de Franstaligen electorale rechten die in feite voorrechten zijn. Immers, de Vlamingen in Waals-Brabant hebben die electorale rechten niet. De discriminatie is dermate evident dat er een Vlaanderen een algemene politieke consenus bestaat(ook bij de braafste Vlamingen) voor de splitsing. De analyse van B PLUS (zie ons officieel dossier; nota B.U.B.: klik hier om dat document te lezen). ONZE REACTIE BHV und kein einde . . . Met aandacht heb ik kennis genomen van de analyse van B Plus betreffende het artikel over BHV dat Hans Van de Cauter en ikzelf schreven. B Plus vindt dat we de "essentie vergeten", hoewel het niet kan ontkennen dat onze juridische analyse correct is. Wat dat betreft gaat B Plus toch wat kort door de bocht: er zijn méér oplossingen voor BHV dan of splitsen of terug naar arrondissementele kieskringen (een Brabantse kieskring bv. of gewoon een gemotiveerd behoud van de status-quo ante). B Plus schrijft voorts dat de BHV-constructie indruist tegen de "geest van de Grondwet". Als meertalige gehelen indruisen tegen de geest van onze Grondwet kan men zich natuurlijk met recht en rede afvragen of ... België zelf niet indruist tegen de geest van de Grondwet ( ! ). Alle gekheid op een stokje: de bewering van B Plus wordt door Arrest 90/94 van het toenmalige arbitragehof weerlegd (dat arrest stelt kortweg dat er gerechtvaardigde uitzonderingen zijn op de indeling van België in taalgebieden en dat BHV er één van is. Een meer fundamentele vraag is echter of het taalfederalisme zélf niet één der belangrijkste principes van de Grondwet – de gelijkheid van de wet voor àlle Belgen (art. 10) op de helling zet). Politiek gezien noemt B Plus de splitsing een "must". Daarbij verwijzen ze naar de kiesprogramma’s van de "Vlaamse" partijen en naar de onderhandelingen waar men praat over compensaties voor de Franstaligen (men praat overigens over héél wat meer dan dat alleen, maar goed). Deze redenering begrijp ik niet goed. En wel om twee redenen. • Eén ervan betreft de naar mijn aanvoelen interne ideologische contradictie in het schrijven van B Plus. Immers, volgens de organisatie druist de kieskring niet alleen in tegen de geest van de Grondwet (supra), maar zouden de Franstaligen in Halle-Vilvoorde ook genieten van "voorrechten". Welke zijn niet duidelijk: B Plus meent dat de Franstaligen in Halle-Vilvoorde over rechten beschikken waarover de Vlamingen in Waals-Brabant niet beschikken. Het gaat hier om het stemmen op kandidaten in Brussel. Primo: ook Nederlandstaligen in Halle-Vilvoorde kunnen dit ... en vice versa voor de Brusselse Nederlandstaligen én Franstaligen. Secundo: Kandidaten in Antwerpen kunnen ook niet stemmen voor kandidaten in Limburg, is dit dan ook geen "flagrante discriminatie"? • De tweede moeilijkheid die ik heb is meer ten gronde. Wat is de drijfveer van de "Vlaamse" partijen? Vindt men ze in het liberalisme, het ecologisme, het socialisme, de christen-democratie? Het schijnt me toe van niet. Men kan een splitsing van B-H-V louter maar motiveren door nationalistische motieven, i.e. de congruentie van taalgrenzen met (deel)staatsgrenzen. In De Standaard van 7 mei 2004 pende staatsman en oud-voorzitter van B Plus Ludo Dierickx het volgende neer: "Zowel de eis tot splitsing van BHV als de eis tot uitbreiding van Brussel zijn nationalistische eisen.". Dit brengt me bij een laatste punt van kritiek dat ook te maken heeft met mijn vriend Ludo Dierickx, die ons vorig jaar ontviel. B Plus noemt zijn eigen analyse "objectief en evenwichtig". Splits B-H-V en vervang het door een federale kieskring. Wat wij schrijven zou, daarentegen "onrealistisch" zijn. Ludo heeft me altijd op het hart gedrukt op te letten met de term "realisme". Hoe vaak immers kan realisme niet een gebrek aan idealisme verdoezelen? En hoe klein is de stap van realisme naar onvermijdelijkheid? Men kan zeggen: de splitsing van de Belgische gezondheidszorgen is "realistisch", of – wie weet – "onvermijdelijk". Maar is ze daarom ook etisch, sociaal en menslievend? Sta me toe mijn twijfels te uiten. Overigens blijkt de piste van B Plus ook niet bijster realistisch: een federale kieskring is zelfs nooit op tafel geweest in de vermaledijde onderhandelingen. En, voor wie even doordenkt, dat is nog logisch ook, want hoewel België in naam een federatie is, herbergt ons land de facto een systeem dat twee grote nationalismen institutionaliseert. Waar dàt toe leidt, dat hebben we sedert decennia mogen ondervinden. Wat er sedert juni 2007 gebeurt – een taalnationalistische escalatie – is allesbehalve evenwichtig en te denken dat dit systeem ooit nog zal werken is wel zéér onrealistisch. Of hadden de ideologische architecten ervan – te weten de nationalisten van de VU (Volksunie) en het RW (Rassemblement Wallon) – soms een goed functionerend België voor ogen? Let wel, ik begrijp zeer goed de bekommernis van B Plus. Maar misschien moeten we toch nadenken – en dat kan via nuttige meningsverschillen – over de methodiek. Want door steeds om de lieve vrede toe te geven aan nationalisten zwak je het nationalisme niet af.. Je versterkt het. Het is als een vrouw die ontrouw bij de man steeds weer door de vingers ziet om een huwelijk te redden, om eens een Deweveriaanse parafrase te bezigen. Bruno YAMMINE, Historicus, Partijlid B.U.B.; www.belgischeunie.be  photo, foto 7sur7.beMISLEIDENDE TAALFEDERALISTISCHE BERICHTGEVING Op 16 april 2010 stond in het Belang van Limburg dat het aantal verkeersdoden in het zogenaamde “Vlaanderen” (d.w.z. Noord-België) in 2009 met 4% is gedaald terwijl het aantal verkeersdoden in het zogenaamde “Wallonië” (d.w.z. Zuid-België) in datzelfde jaar met 3,9% is gestegen. Volgens staatssecretaris voor mobiliteit Schouppe “is die stijging in Wallonië een rechtstreeks gevolg van het beperkt aantal controles op de snelheid en alcohol daar.” Buiten het feit dat de lezer geen recht schijnt te hebben op de Brusselse cijfers is de bewering van deze flamingantische krant (1) ongenuanceerd en is de uitleg van Schouppe (2) betwistbaar en (3) misplaatst. 1) De bewering van de krant volgens dewelke er in 2009 meer verkeersdoden in Zuid-België dan in Noord-België zijn geweest is ongenuanceerd want in hetzelfde artikel leest men dat de daling van het aantal verkeersdoden in het Vlaams gewest te danken is aan de daling van het aantal verkeersdoden in Vlaams-Brabant (- 27,4%), West-Vlaanderen (-5,7%) en Antwerpen (-4%). Limburg (+ 10,6 %) en Oost-Vlaanderen (+ 3,2%) hadden in 2009 meer verkeersdoden te betreuren. We moesten gaan kijken naar de website 7sur7.be om te weten te komen dat de provincie Namen een daling kende van 23,7% terwijl de provincies Luxemburg, Henegouwen en Waals-Brabant een stijging kenden van respectievelijk 31,4%, 16% en 11,4%. De verschillen situeren zich dan ook en nogmaals op provinciaal niveau en niet op gewestelijk niveau. 2) De opmerking van staatssecretaris Schouppe is betwistbaar omdat ook hij geen rekening houdt met de provinciale verschillen. Geldt zijn uitleg inzake het gebrek aan controles dan ook voor de provincies Oost-Vlaanderen en Limburg waar het aantal verkeersdoden steeg? Of heeft hij daar een andere uitleg voor? De stijging in Limburg is zelfs meer dan het dubbele van de stijging in Zuid-België (over de Zuid-Belgische provincies gaf HBVL geen uitleg). Voert men dan geen controles uit in Limburg – het tegendeel lijkt ons waar te zijn - of ligt de verklaring eerder in het feit dat er in dun bevolkte gebieden als Limburg en de Ardennen minder verkeersopstoppingen zijn en men daar dus nog snel kan rijden? 3) De uitleg van Schouppe is ook misplaatst omdat hij als federaal staatssecretaris een federaal beleid zou moeten voeren of kunnen voeren. Politie is toch nog steeds een federale bevoegdheid. Kan hij dan niet die controles beter coördineren met de minister van binnenlandse zaken? Het is toch zo gemakkelijk om de “andere” bevolkingsgroep weer eens de schuld te geven van het eigen wanbeleid. Is het bovendien niet absurd dat het plaatsen van snelheidscamera’s en de verkeersborden een regionale bevoegdheid is terwijl de verkeersreglementering federaal is? Kent verkeer (taal)grenzen? Zou het niet verstandiger zijn die hele materie terug volledig op federaal niveau te beheren? Volgens een studie van Dexia (in het Nieuwsblad en 7sur7.be dd. 18.04.2010) zou een Brusselse politieagent bijna het dubbele meer kosten dan een “Vlaamse” of een “Waalse” collega. Ook hier gaat het om een misleidende berichtgeving als ze niet voldoende geduid wordt omdat dichtbevolkte gebieden proportioneel meer veiligheidskosten met zich meebrengen. Zoals een Brusselse politiefunctionaris op de RTBF uitlegde, is de kost van de Brusselse politie dezelfde als in andere verstedelijkte gebieden zoals Antwerpen, Charleroi, Gent en Luik. Weerom geeft het taalfederalisme een vervalst beeld van de Belgische samenleving, zelfs tot in de statistieken ! INFORMATION FEDERALISTE BIAISEE Le 16 avril 2010, le journal “Het Belang van Limburg” a rapporté que le nombre de victimes de la route en 2009 a baissé de 4% en ce que le journal appelle « La Flandre » (c.-à-d. la Belgique du nord) tandis que ce nombre a augmenté de 3,9% en cette même année en ce qu’ils appellent la « Wallonie » (c.-à-d. la Belgique du sud). Selon le secrétaire d’Etat pour la mobilité Schouppe « cette hausse en Wallonie est la suite directe du nombre limitée de contrôles sur la vitesse et l’alcool effectués dans cette région ». En dehors du fait que le lecteur n’ait pas droit aux chiffres de Bruxelles, l’information donnée par ce journal flamingant est (1) biaisée tandis que l’explication de Schouppe est (2) contestable et (3) déplacée. 1) L’assertion du journal selon laquelle il y a eu plus de morts sur la route en 2009 en Belgique du sud qu’en Belgique du nord manque de nuance parce dans le même article, on lit que la baisse du nombre de victimes de la circulation en région flamande est à attribuer à la diminution des morts en Brabant flamand (-27,4%), en Flandre occidentale (-5,7%) et en province d’Anvers (-4%). Le Limbourg (+10,6%) et la Flandre orientale (+3,2%) avaient plus de victimes à déplorer en 2009. On devait s'informer sur le site web 7sur7.be pour savoir que la province de Namur a connu une baisse de 23,7% tandis que les provinces de Luxembourg, du Hainaut et du Brabant wallon ont enregistré des hausses de respectivement 31,4%, 16% et 11,4%.Les différences se situent dès lors de nouveau sur le plan provincial et non régional. 2) La déclaration du ministre d’Etat Schouppe est contestable parce que, lui aussi, ne tient pas compte des différences provinciales. Sa remarque concernant le manque de contrôles vaut-elle alors aussi pour les provinces de la Flandre orientale et le Limbourg où le nombre de victimes de la route a augmenté? Ou a-t-il une autre explication à ce phénomène ? La hausse dans le Limbourg est même plus de deux fois plus élevée qu’en Belgique du sud (le journal HBVL ne nous fournissant pas d’informations sur les provinces du sud de la Belgique). N’effectue-t-on donc pas suffisamment de contrôles dans le Limbourg – le contraire nous semble vrai – ou est-ce que l’explication réside plutôt dans le fait qu’il y ait moins d’embouteillages dans des zones moins densément peuplées comme le Limbourg et les Ardennes, permettant du coup de s’y déplacer à une vitesse supérieure ? 3) L’explication de Schouppe est aussi déplacée parce qu’il est secrétaire d’Etat fédéral et à ce titre, il doit mener une politique au niveau fédéral. La police est tout de même restée une compétence fédérale. N’est il pas en mesure de mieux coordonner les contrôles routiers ensemble avec le ministre de l’intérieur? N’est-il pas trop facile de rejeter la faute à « l’autre » groupe de la population ? N’est-il en outre pas absurde que le placement des caméras de vitesse et des panneaux de signalisation constitue une compétence régionale tandis que le code de la route est fédéral ? Est-ce que la circulation connaît-elle des frontières linguistiques? Ne serait-il pas plus intelligent de refédéraliser toute cette matière ? Selon une étude de Dexia (het Nieuwsblad et 7sur7.be du 18.04.2010) un agent de police bruxellois coûterait presque deux fois plus que son collègue « flamand » ou « wallon ». De nouveau, il s’agit d’une information trompeuse si elle n’est pas suffisamment expliquée parce que des zones densément peuplées entraînent proportionnellement plus de frais en sécurité. Un fonctionnaire de police bruxellois précisa au journal de la RTBF que le coût de la police bruxelloise est le même que dans les autres zones urbanisées comme Anvers, Charleroi, Gand ou Liège. Encore une fois, le fédéralisme linguistique nous procure une image falsifiée de la société belge, même jusque dans les statistiques ! PROPOSITIONS DU B.U.B. POUR L'ARMEE BELGE - VOORSTELLEN B.U.B. M.B.T. HET BELGISCH LEGER //13 Apr 2010
 photo RTBF1. Revalorisation de la Défense. La Défense est la garante de l’intégrité et de l’unité de la Belgique ainsi que de la paix mondiale dans le cadre des missions de l’Otan, de l’Union européenne et des Nations Unies. Le chef de l’Armée est le Roi des Belges. Il faut rappeler à la population qu’être militaire est une manière de servir son pays afin de préserver notre mode de vie et notre liberté. La Défense doit être considérée comme nécessaire et doit être remerciée des services rendus. Il est important dans ce cadre de préserver les traditions de nos unités d’élites, qui sont tant réputées au-delà de nos frontières ainsi que de garder ses unités en vie ! 2. Augmentation du nombre et rajeunissement des militaires Pour garder une Armée opérationnelle et digne de ce nom, le dynamisme, la motivation et la continuité des compétences doivent être perpétuels. A cet effet, il faut : - améliorer l’image de l’Armée auprès de la population et surtout des jeunes ; - une milice sur base de volontariat encadrée par des professionnels ; - prévoir une passerelle volontaire vers la fonction publique civile à partir 51 ans ; - la réouverture de l’école militaire avec un enseignement de qualité et basé sur les valeurs morales, civiques et unitaristes ; - une augmentation des effectifs jusqu’à 50.000 hommes (actuellement, il y en a 35.000), afin d’obtenir des unités complètes et d’assumer les missions demandées à la Défense ; - composer davantage d’unités bilingues (néerlandais-français) pour arriver à une Armée plus intégrée et encore plus belge. 3. Investissements dans du nouveau matériel performant et en suffisance Le système d’achat et l’obtention de matériel militaire doit être basé sur la qualité et non sur le prix le plus bas. Il est important pour la sécurité de nos soldats qu’ils soient équipés de manière adéquate et en suffisance aussi bien pour le matériel individuel que collectif afin de pouvoir assumer la mise en œuvre du matériel en opération et la maintenance de celui-ci. Par exemple, l’armement doit être renouvelé. A cet égard, nous disposons au sein de notre pays des manufactures nécessaires. Garder la production dans notre pays, dans le respect des règles de concurrence et des marchés publics, serait bénéfique pour l’économie belge. Autre exemple : le matériel sportif aussi doit être disponible pour chaque militaire. 4. Avancement dans les grades sur la base des capacités et compétences de l’individu Tout homme a des capacités, mais à cause d’un système sectaire, certains de ces personnes ne peuvent se faire entendre de sorte que leurs compétences s’étouffent dans la masse. L’avancement dans le grade ne doit pas se faire de manière automatique, mais sur base des compétences et de l’expérience conformément aux vacances pour toutes les catégories. Aussi le passage d’une catégorie vers une catégorie supérieure devrait-il être facilité. 5. Gratuité des soins médicaux et assurance pour tous les militaires Les services médicaux généralistes et spécialisés doivent être gratuits et l'accès à ces services doit être facilité. L’assurance hospitalisation doit être automatisée et maintenue lors d’opérations à l’étranger. Idem pour les assurances-vie. Conclusion Le budget de la Défense doit être revu à la hausse afin de garantir l’efficacité, la compétitivité et la sécurité des nos soldats sur le terrain. Cet argent sera facilement trouvé dans la suppression du fédéralisme linguistique qui n'a aucun intérêt pour l'Armée belge ni pour le pays ! Merci aux hommes et femmes de notre Armée pour tous les sacrifices (méconnus du public) qu’ils consentent afin de préserver la sécurité et l’unité de la Belgique ainsi que la paix mondiale ! 1. Herwaardering van Defensie Defensie staat garant voor de integriteit en de eenheid van België alsook voor de wereldvrede in het kader van missies van de NAVO, van de Europese Unie en van de Verenigde Naties. Het hoofd van het leger is de Koning der Belgen. Aan de bevolking dient in herinnering gebracht te worden dat militairen het land dienen ten einde onze levensstijl en vrijheid te bewaren. Defensie moet als noodzakelijk beschouwd worden en bedankt worden voor bewezen diensten. Het is dan ook belangrijk om de tradities van onze elite-eenheden, die een grensoverschrijdende vermaardheid genieten, te handhaven en natuurlijk die eenheden te behouden. 2. Verhoging van het aantal en verjonging van de militairen Om een operationeel leger die naam waardig te behouden dienen het dynamisme, de motivatie en de continuïteit van de bevoegdheden een permanent karakter te hebben. Dientengevolge is het nodig om : - het imago van het leger bij de bevolking en zeker bij de jongeren te verbeteren; - een door beroepsmilitairen gedragen militie op vrijwillige basis op touw te zetten; - een vrijwillige doorstroming naar de civiele functie vanaf 51 jaar te voorzien ; - de militaire school met een kwaliteitsonderwijs dat gebaseerd is op morele, civiele en unitaristische waarden te heropenen; - een verhoging van het effectief tot 50.000 man (vandaag zijn er 35.000) te bewerkstelligen teneinde volledige eenheden te bekomen en de aan Defensie opgelegde missies te vervullen ; - meer tweetalige (Nederlandstalig-Franstalig) eenheden op te richten om het Leger nog meer te integreren en nog Belgischer te maken. 3. Investeringen in nieuw materiaal dat performant is en op voldoende wijze beschikbaar is Het systeem van aankoop en verkrijging van militair materiaal moet gebaseerd zijn op kwaliteit en niet op de laagste prijs. Het is belangrijk voor onze soldaten dat ze op een gepaste manier uitgerust zijn – zowel wat het persoonlijke als wat het collectieve materieel betreft – met als doel het materieel operationeel te houden en het te kunnen onderhouden. Zo moet bijvoorbeeld de bewapening vernieuwd worden. Wat dat betreft beschikken we in ons land over de nodige fabrikanten. De productie in België houden conform de concurrentieregels en de regels van openbare aanbestedingen zou de Belgische economie ten goede komen. Ander voorbeeld : ook het sportmateriaal moet ter beschikking staan van elke militair. 4. Bevordering op basis van de bekwaamheden en de vaardigheden van het individu Elk mens beschikt over vaardigheden, maar door het hokjesdenken kunnen sommige personen zich niet laten horen zodat hun vaardigheden in de massa verloren gaan. Bevordering moet niet gebeuren op automatische basis, maar op grond van vaardigheden en ervaring in functie van de openstaande vacatures voor elke categorie. Ook moet de overgang van een categorie naar een hogere categorie vergemakkelijkt worden. 5. Gratis medische zorgen en een verzekering voor alle militairen De algemene en gespecialiseerde zorgen moeten gratis zijn en de toegang ertoe moet vergemakkelijkt worden. De hospitaalverzekering moet veralgemeend worden en bij buitenlandse missies gehandhaafd blijven. Idem voor de levensverzekeringen. Besluit Het budget van Defensie moet verhoogd worden teneinde de efficiëntie, de competitiviteit en de veiligheid van onze soldaten op het terrein te waarborgen. Dit geld zal makkelijk gevonden worden door de afschaffing van het taalfederalisme dat voor het Belgisch leger alsook voor het land geen enkel nut heeft ! Dank aan de mannen en vrouwen van ons leger voor de dikwijls bij de burger ongekende opofferingen die ze zich getroosten teneinde de veiligheid en de eenheid van België alsook de wereldvrede te garanderen ! .jpg) Qu’on le veuille ou non, le fédéralisme belge s’est embourbé dans ses propres contradictions et cela mène à ce genre d’immobilisme que nous connaissons déjà depuis 18 mois (cette déclaration date de janvier 2009) Joris Van Hauthem, Sénateur, Vlaams Belang (5 janvier 2009, Discussion à propos de la déclaration gouvernementale) Mais malgré toute la critique qu’on puisse avoir à l’égard du système, le fédéralisme belge fonctionne relativement bien. Ce pays est beaucoup plus stable qu’il ne l’ait jamais été. Le politologue connu Kris Deschouwer dans le Standaard du 21 avril 2007 LES FLAMINGANTS RACONTENT N’IMPORTE QUOI Aujourd’hui, les médias du nord de la Belgique essaient de nous faire croire qu’une solution au « problème » de l’arrondissement électoral Bruxelles-Hal-Vilvorde (BHV) est absolument nécessaire pour que la Belgique continue à exister (voyez notamment l’éditorial de Guy Tegenbos dans le Standaard du 10-11 avril 2010). Ce chantage ne tient cependant pas la route et n’a que pour seul but de sauver in extremis le nationalisme flamand. Grâce aux 12 questions et réponses qui suivent et que nous vous invitons à lire attentivement, vous comprendrez pourquoi les Belges sont continuellement trompés par « leurs » médias et politiciens (flamingants) à propos de BHV. 1) QU’EST-CE « BHV »? La Belgique est divisée en trois régions et communautés. La circonscription électorale (qui est en même temps l’arrondissement judiciaire) Bruxelles-Hal-Vilvorde ou en abrégé « BHV » se trouve à cheval sur deux régions et deux communautés : la région « flamande » (Hal-Vilvorde) et la région bruxelloise (Bruxelles) ainsi que la communauté « flamande » et « française ». Dès lors, BHV est une circonscription électorale bilingue. 2) QUEL EST LE « PROBLEME » DE BHV» ? Déjà depuis la fixation de la frontière linguistique en 1962-63, les nationalistes flamands demandent la scission de l’arrondissement bilingue de BHV, tout comme ils réclamaient et obtenaient (en 1995) la scission du Brabant. Toute la zizanie autour de BHV n’a donc pas débuté soudainement depuis l’arrêt sur BHV rendu par la cour d’arbitrage, aujourd’hui nommée cour constitutionnelle. L’arrêt 73/2003 du 26 mai 2003 ne constitue qu’un alibi pour les exigences racistes des flamingants. Ces derniers abusent d’une matière compliquée ainsi que d’un arrêt forcément complexe pour essayer d’imposer leur séparatisme de façon simpliste en mensongère. 3) EST-CE QUE BHV DOIT ETRE SCINDE ? Non. Ni selon la Constitution, ni selon n’importe quelle autre loi belge, BHV doit être scindé. Aucune règle juridique n'oblige de faire coïncider les frontières linguistiques avec les limites des circonscriptions électorales. Déjà en 1994, la cour d’arbitrage (actuellement la cour constitutionnelle) a jugé que la circonscription électorale de BHV est parfaitement conforme à la constitution (arrêt 90/94). Néanmoins, les flamingants souhaitent une scission de BHV parce qu’il s’agit du seul territoire en Belgique où la frontière linguistique ne coïncide pas encore entièrement avec les frontières des régions. Une scission rend dès lors plus aisée la réalisation de leur petite république de rêve « la Flandre ». 4) Y A-T-IL DONC UN PROBLEME DE BHV? Non. Depuis la loi du 13 décembre 2002, il existe en Belgique des circonscriptions électorales provinciales (auparavant, il y avait des circonscriptions électorales par arrondissement, comme Malines, la ville de Liège et les alentours, Dinant-Philippeville, Huy-Waremme etc.). Après l’introduction des circonscriptions provinciales, il restait une exception : la province du Brabant flamand n’est pas devenue une circonscription électorale. Louvain et BHV sont restés deux circonscriptions pour le sénat, pour le parlement européen et pour la chambre des représentants. Certains nationalistes flamands y voyaient une discrimination et ont saisi la cour d’arbitrage afin d’obtenir l’annulation de cette loi. Cependant, la cour refusait cette annulation. Les nationalistes flamands estimaient pourtant qu’il découlait de la motivation de l’arrêt 73/2003 du 26 mai 2003 que la cour était en faveur d’une scission de BHV. Les passages sur lesquels ils appuient à tort leur argumentation sont les suivants : “B.8.4 : Du fait que le nombre de candidats élus dans les circonscriptions électorales de Bruxelles-Hal-Vilvorde et de Louvain ne dépend pas des chiffres de population respectifs de ces circonscriptions électorales, les électeurs et les candidats de deux des circonscriptions électorales du Royaume se voient privés, de manière discriminatoire, de la garantie offerte par l’article 63 de la Constitution.; B.9.4 : A la différence de la loi ordinaire du 16 juillet 1993 visant à achever la structure fédérale de l’Etat, qui était en cause dans l’arrêt n° 90/94, la loi du 13 décembre 2002 « modifiant le Code électoral ainsi que son annexe » fait coïncider les circonscriptions électorales avec les provinces, sauf en ce qui concerne la province du Brabant flamand et l’arrondissement administratif de Bruxelles-Capitale.; B.9.5 : En maintenant la circonscription électorale de Bruxelles-Hal-Vilvorde, le législateur traite les candidats de la province du Brabant flamand différemment des candidats des autres provinces, puisque, d’une part, ceux qui se présentent dans la circonscription électorale de Bruxelles-Hal-Vilvorde se trouvent en compétition avec des candidats qui se présentent ailleurs que dans cette province, et que, d’autre part, les candidats qui se présentent dans la circonscription électorale de Louvain ne sont pas traités de la même façon que ceux qui se présentent dans la circonscription électorale de Bruxelles-Hal-Vilvorde; B.9.6 : Toutefois, la mesure procède du souci, déjà constaté dans l’arrêt n° 90/94, de recherche globale d’un indispensable équilibre entre les intérêts des différentes communautés et régions au sein de l’Etat belge. Les conditions de cet équilibre ne sont pas immuables. Mais la Cour substituerait son appréciation à celle du législateur si elle décidait qu’il doit être mis fin, dès à présent, à une situation qui a jusqu’ici emporté l’adhésion du législateur, alors qu’elle n’a pas la maîtrise de l’ensemble des problèmes auxquels il doit faire face pour maintenir la paix communautaire.; B.9.7. En cas de maintien des circonscriptions électorales provinciales pour l’élection de la Chambre des représentants, une nouvelle composition des circonscriptions électorales de l’ancienne province de Brabant peut être accompagnée de modalités spéciales qui peuvent différer de celles qui valent pour les autres circonscriptions électorales afin de garantir les intérêts légitimes des néerlandophones et des francophones dans cette ancienne province. C’est au législateur et non à la Cour qu’il appartient d’arrêter ces modalités.” En d’autres termes: selon la cour constitutionnelle, le législateur décide de façon souveraine sur la division de l’ancienne province du Brabant en circonscriptions électorales provinciales. Le législateur peut justifier l’existence de la circonscription électorale en soulignant qu’un traitement exceptionnel est nécessaire à la conservation de l’équilibre communautaire. La discrimination dont la cour fait état n’est pas interdite en soi. Le législateur doit simplement faire en sorte qu’elle reçoive une explication raisonnable et suffisante. Par conséquent, la situation actuelle peut être maintenue telle quelle puisque les « modalités spéciales » (les circonscriptions électorales par arrondissement en Brabant flamand et à Bruxelles) existent déjà. Ce point de vue a été confirmé par le constitutionnaliste Marc Verdussen de l’UCL. A la rigueur, une loi pourrait confirmer et motiver davantage le point de vue actuel du législateur, qui souhaitait le maintien de la circonscription électorale de Bruxelles-Hal-Vilvorde. Vous voyez que cette approche est loin de l’exigence de scission de la circonscription électorale bilingue que les flamingants exigent depuis environ 40 ans. Cette exigence n’a rien à voir avec l’arrêt de la cour d’arbitrage. 5) QUELLES SONT LES CAUSES PROFONDES DU “PROBLEME” BHV ? Les causes de toute cette question sont le nationalisme et le fédéralisme linguistique qui en découle. Le nationalisme flamand vise l’unilinguisme territorial et s’oppose donc obstinément à toute institution ou division territoriale bilingue. Cette idéologie raciste sur le plan de la langue a reçu un fondement juridique par la fixation de la frontière linguistique et surtout par le fédéralisme linguistique subséquent qui a été imposé par les politiciens depuis 1970 au moyen de négociations secrètes et sans aucun référendum. La création des régions en 1980 et la scission de la province du Brabant en 1995 n’ont fait qu’aggraver le "problème". S’il y avait encore une seule province du Brabant aujourd’hui, il y aurait des circonscriptions électorales par province partout rendant toutes ces discussions inutiles et épuisantes sans objet. Surtout les politiciens Martens, Dehaene (qui, de façon ironique, doit actuellement résoudre un problème qu’il a aidé à créer), Moureaux et Cools sont les grands coupables. Eux, ils ont imposé aux Belges un système fédéral défectueux. 6) SI BHV CONSTITUE MALGRE TOUT UN PROBLEME – QUOD NON – QUE FAUT-IL ALORS CHANGER ? Ici, nous partons du point de vue erroné des flamingants que l’existence et le maintien de la circonscription électorale de BHV constitue un problème, ce qui n’est cependant pas le cas (voir question 4). Dans cette hypothèse, nous voyons quatre solutions possibles en dehors d’une scission : - Le maintien de la situation actuelle, le législateur précisant cependant que l’existence de BHV est justifiée en raison de son caractère spécifique. En effet, sur le territoire de BHV – Bruxelles et la périphérie bruxelloise – les Néerlandophones et les Francophones habitent côte à côte, ce qui justifie que tous les partis belges y présentent des listes pour les élections, qu’ils soient néerlandophones ou francophones. - Le retour aux circonscriptions électorales par arrondissement. Cette solution est la plus simple et la plus évidente parce que le « problème » de BHV a été créé en raison de l’introduction des circonscriptions électorales par province. Si ces dernières sont de nouveau supprimées, il ne peut plus y avoir de discrimination entre les habitants de Hal et de Vilvorde d’une part et de l’arrondissement de Louvain d’autre part. - La création d’une circonscription électorale brabançonne, voire nationale. L’ancienne province du Brabant peut en effet être considérée par le législateur comme un ensemble bilingue spécifique de sorte qu’il n’y ait plus de discrimination entre les habitants de Leuven et ceux de Hal-Vilvorde. Ils pourront dès lors voter et être candidats ensemble dans la même circonscription électorale. Cette solution est aussi celle que le B.U.B. a toujours soutenue. A fortiori, cet argument vaut pour la circonscription électorale nationale. Celle-ci ne doit pas s’étendre à l’élection des membres de toute la Chambre, mais peut n’être introduite que pour une partie de ceux-ci. - L’élargissement de Bruxelles à certaines communes, majoritairement francophones. Ceci est une exigence du MR et du FDF pour le cas où BHV serait scindé (ce qu’ils ne souhaitent cependant pas). Selon le B.U.B., cette solution n’est pas nécessaire lorsqu’on rétablit l’unité de la province du Brabant. De toute façon, le B.U.B. s’oppose à toute scission de BHV tant de la circonscription électorale (Chambre, Sénat, Europe) que de l'arrondissement judiciaire parce que cette mesure favoriserait le nationalisme linguistique et affaiblirait davantage la Belgique pour les raisons expliquées au point 3. Mieux vaut-il que la proposition de loi soit votée à la Chambre, ce qui rendrait la scission impossible ! 7) PEUT-ON ENCORE ORGANISER DES ELECTIONS VALABLES SANS SCISSION DE BHV OU SANS SOLUTION AU “PROBLEME” DE BHV ? Les nationalistes flamands avertissent que la non-scission de BHV pourraient entraîner la scission de la Belgique. Ceci est totalement faux pour plusieurs raisons : 1) Pourquoi les nationalistes flamands – qui souhaitent par définition la fin de la Belgique – seraient-ils soudainement préoccupés de la survie de la Belgique ? Cela fait penser aux déclarations en faveur d’une réforme de l’Etat : « s’il n’y a pas de réforme de l’Etat, la Belgique sera scindée. » Toutefois, ces réformes de l’Etat ont justement pour objectif de faire disparaître l’Etat belge – tout comme la scission de BHV. Devrions-nous donc scinder la Belgique… pour éviter la scission de la Belgique ? 2) Comme plusieurs constitutionnalistes l’affirment, on pourra toujours organiser des élections parce que la constitution le requiert expressément. 3) La cour d’arbitrage n’a pas annulé la loi électorale ; 4) En principe, la cour constitutionnelle ne peut plus annuler les circonscriptions électorales provinciales et la loi électorale parce que l’action en annulation est prescrite. Selon l’article 3 de la loi spéciale sur la cour d’arbitrage, actuellement nommée cour constitutionnelle, une requête en annulation d’une loi ou d’un décret doit être introduite dans les 6 mois de sa publication. Ceci n’est évidemment plus possible puisque la loi date de 2002. A ce moment-là, on a demandé à temps son annulation, mais la cour l’a refusée en ce qui concerne les circonscriptions électorales provinciales. La seule chose qui puisse encore arriver est que des citoyens individuels (p. ex. des candidats) invoquent l’inconstitutionnalité de BHV devant un tribunal ordinaire. Le cas échéant, le tribunal posera une question préjudicielle à la cour constitutionnelle. Si alors la cour considère que le maintien de BHV est contraire à la constitution, le juge sera lié par cette décision, mais celle-ci ne vaudra que pour le litige en question et ne supprimera pas l’arrondissement électoral. A la limite, le juge pourra ordonner le paiement d’une astreinte à l’Etat belge et/ou condamner ce dernier à des dommages-intérêts. Le tribunal peut faire de même sans poser de question à la cour constitutionnelle s’il estime que la cour a déjà répondu à la question. Le résultat est que les élections pourront toujours se dérouler de façon légale. Tout au plus, elles coûteront plus cher à l’Etat en raison des astreintes et/ou des indemnités à payer. Cela étant, la cour constitutionnelle pourrait encore procéder à l’annulation de la loi de 2002 conformément à l’article 4 de la loi sur la cour constitutionnelle à deux conditions : 1) dans le cadre d’une question préjudicielle, elle considére la loi comme contraire à la constitution et 2) ensuite, l’un des six gouvernements demandent l’annulation de la loi. Toutefois, vu les délais, cette annulation ne pourra intervenir avant les élections et même si cela arrive, le "problème" de BHV sera résolu d’office parce qu’on serait retourné aux circonscriptions électorales par arrondissement. D’autre part, la cour constitutionnelle ne peut contrôler la régularité des élections a posteriori. Ceci est la tâche du parlement nouvellement élu. De façon constante, la cour se déclare incompétente comme elle l’a récemment confirmé dans un arrêt du 13 octobre 2009 en cause du B.U.B. (152/2009). Pour le moment, cette affaire est pendante devant la cour européenne des droits de l’Homme à Strasbourg, mais ici, il s’agit du contrôle sur les résultats électoraux ainsi que de l’absence d’un organe de contrôle indépendant en matière électorale et donc pas de la question de BHV (voyez également l’arrêt Grosaru c. Roumanie du 2 mars 2010 ; n° 78039/01 imposant l’existence d’un organe de contrôle indépendant pour les élections). De toute façon, la Belgique continuera à exister, même sans solution pour BHV. En réalité, les flamingants ne souhaitent que faire peur aux Belges afin de pouvoir procéder encore in extremis à quelques scissions contre le gré de la majorité de la population belge. BHV constitue donc un piège flamingant dans lequel les Belges ne peuvent certainement pas tomber. Une politique « d’apaisement », de toujours plus de concessions aux nationalistes linguistiques « pour éviter le pire » mène toujours inévitablement à la destruction graduelle du Royaume. En effet, les nationalistes flamands ne s’endormeront jamais avant que la Belgique ne soit détruite. Craindre le chaos est sans fondement. Le fédéralisme linguistique actuel constitue déjà le chaos et une crise pourra avoir un effet bénéfique. 8) EST-CE QUE LA BELGIQUE SERA EN DANGER SANS « SOLUTION » POUR BHV ? Non. Dans le Standaard du 10 avril 2010, le journaliste et flamingant Guy Tegenbos a pourtant menacé les Belges de la fin de la Belgique si Dehaene ne trouve pas de solution. C’est absurde. Si on ne peut même pas scinder une circonscription électorale, comment pourra-t-on alors scinder un pays ? La Belgique ne pourra être scindée que par une décision de la constituante, mais cela requiert une majorité de votes favorables des parlementaires francophones fédéraux, ce qui est exclu à ce jour. En outre, il existe un décret supraconstitutionnel et révolutionnaire de 1830 qui dispose que la Belgique est un Etat indépendant, ce qui implique forcément que le pays doit continuer à exister. Seul un nouvel acte révolutionnaire pourrait y mettre fin. On peut toutefois se demander si 1) les politiciens, qui ne sont déjà plus très appréciés par la population belge, seraient en mesure d’organiser une nouvelle révolution anti-belge et si 2) la population l’accepterait encore. La création d’une nouvelle Belgique unitaire et bilingue semble en revanche 100 fois plus plausible. Au contraire, une « solution » pour BHV, elle, pourrait encore affaiblir l’Etat belge. Probablement, Dehaene pourrait en effet proposer de scinder en même temps une série de compétences – notamment celles reprises dans les accords Octopus de 2008 (scission de l’économie sociale, du code de la route, de la législation du bail résidentiel et du bail à ferme, de la loi Ikéa, de pans des télécommunications etc.) – affaiblissant ainsi davantage l’Etat fédéral belge en réduisant ce dernier à une coquille vide au profit des communautés et régions et donc des nationalistes anti-belges. Les Belges unitaristes ont donc tout intérêt à ce que Dehaene ne réussisse pas. Selon les dernières informations, Dehaene pourrait aussi proposer de payer de l'argent à la région de Bruxelles-Capitale pour "acheter" la scission de BHV. Ce serait tout à fait absurde car Bruxelles est aussi la capitale de la "Flandre"... 9) QUELLE EST LA CHOSE LA PLUS GRAVE QUI PUISSE ARRIVER DANS L’AFFAIRE BHV ? Une nouvelle réforme de l’Etat anti-belge (lisez : destruction de l’Etat) comme indiqué au point 8. 10) EST-CE QUE BHV PEUT ETRE SCINDE UNILATERALEMENT ? En théorie oui, en pratique non. Le système fédéral voulu par les nationalistes flamands ne prévoient pas seulement des conflits d’intérêts, mais aussi une procédure de « la sonnette d’alarme ». Ceci implique que ¾ des représentants à la Chambre appartenant à un seul groupe linguistique (en l’occurrence les Francophones) peuvent bloquer un projet ou une proposition de loi lorsque leurs intérêts sont en danger ; ainsi le dossier sera renvoyé au gouvernement fédéral et ceci pour 90 jours. En outre, cette scission de BHV devra être proclamée par le gouvernement, donc aussi par les partis francophones. Or, ces derniers ne vont jamais l’accepter de sorte que la loi votée ne sera pas exécutée. A ce propos, on peut observer que l’on se heurte ici à un des nombreux défauts du système fédéral. Comment se fait-il que la scission d’une circonscription électorale bilingue échappe aux modalités de vote spécifiques de l’alinéa 3 de l’article 4 de la constitution qui prescrit que les frontières des quatre régions linguistiques ne peuvent être modifiées ou corrigées que par une loi approuvée par une majorité de deux tiers ainsi que par une majorité des voix dans chaque groupe linguistique ? Cette disposition s’applique également à d’autres votes politico-communautaires, comme la modification des lois spéciales régissant les répartitions de compétences entre l’Etat fédéral, les communautés et les régions. De façon étrange, ce n’est pas le cas en l’espèce. 11) QU’EST-CE QU’IMPLIQUERAIT LA SCISSION DE L’ARRONDISSEMENT JUDICIAIRE ? Le « problème » BHV concerne aussi l’avenir de l’arrondissement judiciaire bilingue de Bruxelles-Hal-Vilvorde dont on parle beaucoup moins. Cet arrondissement permet notamment à des Francophones habitant la périphérie de voir traiter leur affaire judiciaire devant un tribunal francophone à Bruxelles, voire devant le juge de paix de leur canton en français. La scission de l’arrondissement judiciaire annulerait en principe cette possibilité, ce qui ne semble pas un progrès au niveau de l’assistance du citoyen par l’Etat. Le B.U.B. estime en effet que l’Etat (au sens large du terme) doit servir le peuple et non l’inverse. De plus, la scission de l’arrondissement judiciaire de BHV coupera Bruxelles encore davantage du reste du Brabant, ce qui est inacceptable pour nous, unitaristes et humanistes. Cela n’a d’ailleurs aucun sens parce que sociologiquement et économiquement parlant (et partant, juridiquement parlant) Bruxelles s’étend déjà loin au-delà des 19 communes. 12) EST-CE QUE LA SCISSION DE BHV VA-T-ELLE EMPECHER LA « FRANCISATION » DE LA PERIPHERIE BRUXELLOISE ? Les flamingants sont obsédés par le danger de la « francisation » du nord de la Belgique. Tandis que les universités dispensent de plus en plus des cours en anglais et que le nombre d’immigrés augmente, les flamingants se préoccupent encore de la fameuse « tâche d’huile » francophone, véritable cauchemar du mouvement flamingant. Il n’y a cependant pas de chiffres prouvant l’assertion selon laquelle la plupart des Francophones qui s’installent en Belgique néerlandophone n’apprennent, n’utilisent ou ne connaissent pas le néerlandais. Le contraire semble vrai nonobstant quelques « cas » extrémistes (pour autant que les extrémistes déménagent en région néerlandophone bien sûr). Quoi qu’il en soit, on ne voit pas en quoi une scission de BHV y changerait quoi que ce soit parce que les Francophones (souvent bilingues) pourront toujours voter pour un parti francophone comme l’UF ou pour un parti bilingue comme le B.U.B.. De plus, la scission impliquerait une diminution de la « protection » des Bruxellois néerlandophones et coûterait probablement le siège d’un Néerlandophone au parlement fédéral… Par conséquent, la scission de BHV serait une victoire au goût amer pour les flamingants… CONCLUSION Le fédéralisme linguistique s’embourbe dans ses propres contradictions. Le politicien Van Hauthem cité ci-haut n’aurait pas pu l’exprimer mieux. Il est tout de même incroyablement ironique que les flamingants s’appuient sur l’égalité des Belges (art. 10 de la constitution) pour exiger la scission de BHV tandis que le fédéralisme linguistique voulu par eux-mêmes constitue la violation la plus grotesque de cette égalité ! Quoi qu’il en soit, la discussion sur la circonscription électorale bilingue de BHV est un faux problème gonflé par les flamingants et constitue un produit du nationalisme linguistique imposé par les nationalistes flamands et wallons. Ces derniers jouent avec l’avenir du pays pour assouvir leur soif nationaliste. Ils n’ont aucun projet positif et constructif pour notre pays et nos enfants. Tout ce que ces minorités « à la grande gueule » souhaitent, c'est détruire le pays et séparer les Belges, qui n'ont aucun problème entre eux. Cette attitude anti-humaniste et raciste basée sur le droit du sol ne mènera à rien sauf aux conflits, voire à la guerre civile. N'oublions pas que nous sommes tous des immigrants, aussi les Germaniques qui ont dérobé il y a 2.000 ans le territoire aux Celtes. Cette problématique absurde constitue cependant une bonne occasion pour considérer le fédéralisme linguistique comme un échec total et, par conséquent, pour le supprimer au profit d’une nouvelle Belgique unitaire et bilingue, comme le B.U.B. l’a décrite dans son programme et de façon élaborée dans son livre. Of men dat nu graag heeft of niet, het Belgisch federalisme is verzand in zijn eigen contradicties en dat leidt tot het soort immobilisme dat we nu al achttien maanden kennen. (de uitspraak dateert van januari 2009) Joris Van Hauthem, Senator, Vlaams Belang (5 januari 2009, Discussie m.b.t. de regeringsverklaring) Maar ondanks alle kritiek die je op het systeem kan hebben, werkt het Belgische federalisme redelijk goed. Dit land is veel stabieler dan het ooit geweest is. Eminent politicoloog Kris Deschouwer in De Standaard van 21 april 2007 VLAAMS-NATIONALISTEN LIEGEN EROP LOS Vandaag wordt ons door de Noord-Belgische media wijs gemaakt dat een oplossing voor het “probleem” van het kiesarrondissement Brussel-Halle-Vilvoorde (BHV) absoluut noodzakelijk is opdat België blijft verder bestaan (zie o.a. editoriaal Guy Tegenbos in De Standaard van 10-11 april 2010). Deze chantage is echter totale onzin en alleen maar bedoeld als een krampachtige poging om het Vlaams-nationalisme van de ondergang te redden. In de volgende 10 vragen en antwoorden, die we u vragen aandachtig te willen lezen, zal duidelijk worden waarom de Belgen inzake BHV constant door “hun” (Vlaams-nationale) media en politici bedrogen worden. 1) WAT IS « BHV » ? België is ingedeeld in drie gewesten en drie gemeenschappen. De kieskring (tevens het gerechtelijk arrondissement) Brussel-Halle-Vilvoorde of afgekort “BHV” ligt overlappend in twee gewesten en twee gemeenschappen: het “Vlaams” gewest (Halle-Vilvoorde) en het Brussels gewest (Brussel) alsook de “Vlaamse” en “Franse” gemeenschap. BHV is dan ook een tweetalige kieskring. 2) WAT IS HET “PROBLEEM” BHV ? Al vanaf de vastlegging van de taalgrens in 1962-63 vragen de Vlaams-nationalisten de splitsing van het tweetalige arrondissement BHV. Net zoals ze de splitsing van Brabant vroegen en verkregen (in 1995). Het is dus niet zo dat de hele hetze plots begon sinds het BHV-arrest van het arbitragehof, thans grondwettelijk hof. Het arrest 73/2003 van 26 mei 2003 is slechts een alibi voor de taalracistische eisen van de Vlaams-nationalisten. Deze laatste maken misbruik van een ingewikkelde materie en een a fortiori ingewikkeld arrest om op simplistische en leugenachtige wijze hun separatisme door te duwen. 3) MOET BHV GESPLITST WORDEN ? Neen. Noch volgens de Grondwet, noch volgens eender welke andere Belgische wet moet BHV gesplitst worden of moeten taalgrenzen samenvallen met grenzen van kieskringen. Het toenmalige Arbitragehof (thans Grondwettelijk Hof) oordeelde overigens al in 1994 dat de kieskring BHV perfect grondwettelijk is (Arrest 90/94). Vlaams-nationalisten willen BHV splitsen omdat het de enige plaats in België is waar taalgrenzen nog niet congrueren met deelstaatsgrenzen. Een splitsing maakt het dus makkelijker om de grenzen van hun onafhankelijk droomrepubliekje « Vlaanderen » te kunnen vastleggen.  Jean-Luc Dehaene, mede-architect van het mislukte taalfederalisme, die nu als institutionele loodgieter werd opgeroepen om één van de vele lekken van zijn rampzalig systeem te dichten, namelijk de kwestie BHV; foto NOS.nl 4) IS ER DAN WEL EEN PROBLEEM MET BHV ? Neen. Sinds de wet van 13 december 2002 bestaan er in België provinciale kieskringen (voordien waren er arrondissementele kieskringen, zoals Mechelen, stad Luik en omstreken, Hoei-Borgworm, enz.). Na de invoering van provinciale kieskringen bleef er nog één uitzondering over: de provincie Vlaams-Brabant werd geen kieskring. Leuven en BHV bleven twee kieskringen voor de Senaat, voor het Europees Parlement en voor de Kamer van Volksvertegenwoordigers. Bepaalde Vlaams-nationalisten zagen hierin een discriminatie en stapten naar het arbitragehof om de vernietiging van deze wet te bekomen. Het arbitragehof weigerde echter deze vernietiging. Uit de tekst van het motiverend gedeelte van het arrest 73/2003 van 26 mei 2003 meenden de Vlaams-nationalisten nochtans te kunnen opmaken dat het grondwettelijk hof een splitsing van BHV voorstond. De passages waarop ze zich hiervoor verkeerdelijk beroepen, zijn de volgende: “B.8.4 : doordat het aantal kandidaten dat wordt verkozen in de kieskringen Brussel-Halle-Vilvoorde en Leuven niet afhangt van de respectieve bevolkingscijfers van die kieskringen, wordt aan de kiezers en de kandidaten van twee van de kieskringen van het Rijk op discriminerende wijze de waarborg ontzegd waarin artikel 63 van de Grondwet voorziet; B.9.4 : Het Hof oordeelt, verwijzend naar zijn arrest nr. 90/94, dat, hoewel het handhaven van de kieskring Brussel-Halle-Vilvoorde, in 1994, bestaanbaar kon worden beoordeeld met de artikelen 10 en 11 van de Grondwet, diezelfde bepalingen die handhaving op dat ogenblik niet vereisten, noch thans vereisen; B.9.5 : Door de kieskring Brussel-Halle-Vilvoorde te handhaven (terwijl elders provinciale kieskringen werden ingesteld) behandelt de wetgever de kandidaten van de provincie Vlaams-Brabant op een andere wijze dan de kandidaten van de andere provincies; B.9.6 : de maatregel gaat weliswaar uit van de bekommernis, die reeds in het arrest nr. 90/94 werd vastgesteld, om te zoeken naar een onontbeerlijk evenwicht tussen de belangen van de verschillende gemeenschappen en gewesten binnen de Belgische Staat. De gegevens van dat evenwicht zijn niet onveranderlijk. Het Hof zou evenwel in de plaats van de wetgever oordelen, indien het zou beslissen dat onmiddellijk een einde zou moeten worden gemaakt aan een situatie die tot op heden de goedkeuring van de wetgever had, terwijl het Hof niet alle problemen kan beheersen waaraan de wetgever het hoofd moet bieden om de communautaire vrede te handhaven; B.9.7. In geval van behoud van provinciale kieskringen voor de verkiezing van de Kamer van volksvertegenwoordigers, kan een nieuwe samenstelling van de kieskringen in de vroegere provincie Brabant gepaard gaan met bijzondere modaliteiten die kunnen afwijken van degene die gelden voor de andere kieskringen, teneinde de gewettigde belangen van de Nederlandstaligen en de Franstaligen in die vroegere provincie te vrijwaren.” Met andere woorden: volgens het grondwettelijk hof beslist de wetgever soeverein over de indeling van de vroegere provincie Brabant in provinciale kieskringen. De wetgever kan het bestaan van de kieskring verantwoorden door te wijzen op de uitzonderingssituatie die het bewaren van een communautair evenwicht vergt. De discriminatie waarvan het hof gewag maakt, is op zich niet verboden. De wetgever moet er alleen voor zorgen dat die een redelijke en voldoende uitleg krijgt. Bijgevolg kan de huidige situatie zonder meer gehandhaafd worden vermits de «bijzondere modaliteiten» (arrondissementele kieskringen in Vlaams-Brabant en Brussel) nu al bestaan. Deze stelling werd bevestigd door grondwetspecialist Marc Verdussen van de UCL. Desnoods zou een wet het huidige standpunt van de wetgever, die het behoud van de kieskring Brussel-Halle-Vilvoorde wenste, kunnen bevestigen en verder motiveren. U ziet dat deze benadering zeer ver staat van de eis tot splitsing van de tweetalige kieskring die de Vlaams-nationalisten al ongeveer 40 jaar stellen. Die eis heeft niets met het arrest van het arbitragehof te maken. 5) WAT ZIJN DE DIEPERLIGGENDE OORZAKEN VAN HET “PROBLEEM” BHV ? De oorzaken van deze hele kwestie zijn het nationalisme en het daaruit voortvloeiende taalfederalisme. Het Vlaams-nationalisme stuurt aan op territoriale eentaligheid en verzet zich dus koppig tegen elke tweetalige instelling of indeling. Deze taalracistische ideologie kreeg een juridische grondslag in de vastlegging van de taalgrens en vooral in het daaropvolgende taalfederalisme dat door de politici sinds 1970 door geheime onderhandelingen en zonder enig referendum werd ingevoerd. De creatie van de gewesten in 1980 en de splitsing van de provincie Brabant in 1995 hebben de problematiek alleen maar verergerd. Indien er vandaag nog één provincie Brabant was, zouden er overal provinciale kieskringen zijn, waardoor al deze nutteloze en tijdverspillende discussies hadden kunnen vermeden worden. Vooral de politici Martens, Dehaene (die vandaag ironisch genoeg een probleem dat hij zelf mee geschapen heeft, moet gaan oplossen), Moureaux en Cools zijn de grote schuldigen. Zij hebben de Belgen met een onwerkbaar federaal systeem opgezadeld. 6) ALS BHV TOCH EEN PROBLEEM ZOU ZIJN – QUOD NON – WAT MOET ER DAN VERANDEREN? Hier gaan we uit van het verkeerde standpunt van de Vlaams-nationalisten dat het bestaan en het behoud van de kieskring BHV een probleem zou zijn, wat echter niet het geval is (zie vraag 4). In dat geval zien we vier mogelijke oplossingen buiten een splitsing: - Het behoud van de huidige situatie waarbij de federale wetgever het bestaan van BHV specifiek gaat rechtvaardigen door te wijzen op de speciale toestand van BHV. Immers, in het gebied van BHV - Brussel en de rand rond Brussel – wonen Franstaligen en Nederlandstaligen op onsplitsbare wijze door elkaar en daar is het dan ook gerechtvaardigd dat alle Belgische partijen samen kunnen opkomen bij de verkiezingen, of ze nu Nederlandstalig of Franstalig zijn. - De terugkeer naar de vroegere arrondissementele kieskringen. Dit is de meest eenvoudige en evidente oplossing omdat het “probleem” BHV net door de invoering van de provinciale kieskringen is ontstaan. Als deze laatste opnieuw worden afgeschaft, kan er geen discriminatie meer zijn tussen de inwoners van het Halle en Vilvoorde enerzijds en die van het arrondissement Leuven anderzijds. - De creatie van één Brabantse of zelfs nationale kieskring. De vroegere provincie Brabant kan ook door de wetgever als een bijzonder tweetalig geheel worden beschouwd zodat er geen discriminatie meer is tussen Leuvenaars en inwoners van Halle-Vilvoorde. Zij zullen dan samen in eenzelfde kieskring kunnen stemmen en kandideren. Dit is ook de oplossing die de B.U.B. altijd heeft verdedigd. A fortiori geldt dit voor een nationale kieskring. Die nationale kieskring moet niet voor de verkiezing van de hele Kamer gelden, maar kan slechts voor een gedeelte ervan ingevoerd worden. - De uitbreiding van Brussel tot bepaalde, overwegend Franstalige randgemeenten. Dit is een eis van de MR en het FDF voor het geval BHV gesplitst zou worden (wat ze echter niet wensen). Volgens de B.U.B. is die oplossing niet noodzakelijk als men de eenheid van de provincie Brabant herstelt. In elk geval verzet de B.U.B. zich tegen een splitsing van BHV, zowel wat de kieskring betreft (Kamer, Senaat, Europa) als het gerechtelijk arrondissement aangezien deze maatregel het taalnationalisme zou bevorderen en België nog meer zou verzwakken om de reden die in punt 3 werd uitgelegd. Het is beter dat het wetsvoorstel in de Kamer gestemd wordt, wat de splitsing onmogelijk zal maken ! 7) KUNNEN ER NOG WETTELIJKE VERKIEZINGEN GEORGANISEERD WORDEN ZONDER SPLITSING VAN BHV OF OPLOSSING VOOR HET "PROBLEEM" BHV? De Vlaams-nationalisten waarschuwen voor het einde van België als BHV niet gesplitst wordt. Dit is totale onzin om verschillende redenen: 1) Waarom zouden Vlaams-nationalisten - die per definitie het einde van België willen - plots bekommerd zijn om het voortbestaan van België? Dit alles doet denken aan de verklaringen m.b.t. de staatshervorming: "als er geen staatshervorming komt, wordt België gesplitst". Maar die staatshervormingen zijn er net op gericht om de Belgische staat te doen verdwijnen - zo ook de splitsing van BHV. Moeten we dus België splitsen om een ... splitsing van België te voorkomen? 2) Zoals verscheidene constitutionalisten beamen, kunnen er altijd verkiezingen georganiseerd worden; 3) Het Arbitragehof heeft de kieswetgeving niet vernietigd; 4) Het grondwettelijk hof kan de provinciale kieskringen en de kieswetgeving in principe niet meer vernietigen omdat de vernietigingsprocedure verjaard is. Volgens artikel 3 van de bijzondere wet van 6 januari 1989 op het arbitragehof, thans grondwettelijk hof, dient een verzoek tot vernietiging van een wet of decreet binnen de 6 maanden na de bekendmaking ervan te worden ingesteld. Dit is nu uiteraard niet meer mogelijk aangezien de wet van 2002 dateert. Toen heeft men wel op tijd de vernietiging gevraagd, maar het hof heeft die geweigerd wat de provinciale kieskringen betreft. Het enige wat nu nog kan gebeuren is dat individuele burgers (bijv. kandidaten) voor een gewone rechtbank de ongrondwettelijkheid van BHV inroepen. De rechtbank kan dan eventueel een prejudiciële vraag aan het grondwettelijk hof stellen. Als het grondwettelijk hof dan meent dat het voortbestaan van BHV wel degelijk ongrondwettelijk is, is de rechter door deze uitspraak gebonden, maar die uitspraak geldt dan alleen voor het geschil in kwestie en schaft het kiesarrondissement niet af. Hoogstens kan de rechter dan een dwangsom ten koste van de Belgische staat en/of schadevergoeding toekennen. De rechter kan dit ook zonder een vraag aan het grondwettelijk hof te stellen als hij vindt dat het hof die vraag reeds beantwoord heeft. Het resultaat is dat de verkiezingen nog altijd rechtsgeldig kunnen doorgang vinden. Hoogstens zullen ze de staat duurder kosten wegens de dwangsommen en/of de schadevergoeding. Dat gezegd zijnde, kan het grondwettelijk hof nog overgaan tot vernietiging van de wet van 2002 overeenkomstig artikel 4 van de wet op het grondwettelijk hof op twee voorwaarden: 1) in het kader van een gestelde prejudiciële vraag oordeelde hij dat de wet ongrondwettelijk is en 2) één van de zes regeringen vraagt daarop de vernietiging van de wet. Maar gelet op de termijnen kan dit nooit vóór een verkiezing gebeuren en zelfs als het dan gebeurt, is het probleem sowieso opgelost omdat er dan terug arrondissementele kieskringen zijn. Anderzijds kan het grondwettelijk hof niet de regelmatigheid van de verkiezingen a posteriori nagaan. Dat is de taak van het nieuwe verkozen parlement. Het hof verklaart zich steevast onbevoegd terzake zoals op 13 oktober 2009 nog door een arrest inzake de B.U.B. (152/2009) werd bevestigd.. Momenteel is deze zaak hangende voor het hof van de rechten van de mens in Straatsburg, maar hier gaat het om de kwestie van de controle op de verkiezingsresultaten alsook het ontbreken van een onafhankelijk controleorgaan terzake en natuurlijk niet over de kwestie BHV (zie ook arrest Grosaru t. Roemenië dd. 2 maart 2010; nr. 78039/01, dat het bestaan van een onafhankelijk controleorgaan voor de verkiezingen oplegt). In elk geval blijft België verder bestaan, zelfs zonder een oplossing voor BHV. In werkelijkheid proberen de Vlaams-nationalisten de Belgen alleen maar angst aan te jagen om nog snel een aantal splitsingen tegen de wil van de meerderheid van de Belgische bevolking door te voeren. BHV is dus een Vlaams-nationale valstrik waarin de Belgen zeker niet mogen trappen. Een politiek van "appeasement", van steeds meer toegevingen aan de taalnationalisten "om erger te voorkomen", leidt immers onvermijdelijk tot de verdere afbraak van het Rijk. De Vlaams-nationalisten zullen immers nooit rusten alvorens België vernietigd is. Angst om de chaos is ongegrond. Het huidige taalfederalisme is immers de chaos en een crisis kan enkel een louterend effect hebben. 8) IS BELGIE IN GEVAAR ALS ER GEEN “OPLOSSING” KOMT VOOR BHV ? Neen. In D.S. (d.d. 10 april 2010) voorspelde journalist en Vlaams-nationalist Guy Tegenbos nochtans het einde van België als Dehaene geen oplossing vindt. Dat is natuurlijk onzin. Als men al geen kieskring kan splitsen, hoe kan men dan een land splitsen? België zou alleen door een beslissing van de grondwetgever kunnen gesplitst worden, maar dan moet ook een meerderheid van de Franstalige federale parlementsleden het hiermee eens is, wat vandaag uitgesloten is. Bovendien bestaat er een bovengrondwettelijk revolutionair decreet van 1830 dat stelt dat België een onafhankelijke staat is, wat a fortiori inhoudt dat het land moet blijven verder bestaan. Alleen een nieuwe revolutionaire daad kan hieraan een einde stellen. Het is echter zeer de vraag of 1) de politici, die al niet erg geliefd meer zijn bij de Belgische bevolking, een anti-Belgische revolutie kunnen organiseren en 2) de bevolking dit nog gaat accepteren. De creatie van een nieuw unitair en tweetalig België lijkt daarentegen 100 maal plausibeler. Daarentegen zou een “oplossing” voor BHV België nog wel veel schade kunnen berokkenen. Dehaene zal immers voorstellen om in die oplossing nog een hele reeks nieuwe bevoegdheidssplitsingen op te nemen - met name de zgn. Octopusakkoorden uit 2008 (splitsing sociale economie, wegcode, huur- en pachtwet, ikea-wetgeving, delen van telecommunicatie etc.) - die de Belgische federale staat nog verder gaan verzwakken en tot een leeg omhulsel gaan herleiden in het voordeel van de gewesten en de gemeenschappen en dus de anti-Belgische nationalisten. De unitaristische Belgen hebben er dan ook alle belang bij dat Dehaene niet slaagt. Volgens de laatste informatie zou Dehaene ook kunnen voorstellen om de splitsing van "BHV" af te kopen door geld te betalen aan het gewest Brussel-Hoofdstad. Dat zou echter helemaal absurd zijn aangezien Brussel ook de hoofdstad van het zogenaamde "Vlaanderen" is... 9) WAT IS HET ERGSTE DAT ER KAN GEBEUREN IN DEZE BHV-KWESTIE ? Een nieuwe anti-Belgische staatshervorming (lees: verdere staatsafbraak), zoals geschetst in (8). 10) KAN BHV EENZIJDIG GESPLITST WORDEN? In theorie wel, in de praktijk niet. Het federale stelsel dat door Vlaams-nationalisten gewild is, voorziet niet alleen in belangenconflicten, maar ook in een zogenaamde alarmbelprocedure. Dat houdt in dat ¾ van de Kamerleden van één taalgroep (i.c. de Franstalige) een wetsontwerp of -voorstel kunnen tegenhouden als dat hun belangen kan schaden; zo belandt het dossier opnieuw op de tafel van de regering en dit voor 90 dagen. Bovendien moet die splitsing van BHV door de regering, dus ook de Franstalige partijen, uitgevaardigd worden. Deze laatste gaan dat nooit willen zodat de gestemde wet niet uitgevoerd kan worden. Hierbij dient opgemerkt te worden dat we hier stoten op één van de vele gebreken van het federale systeem. Hoe kan het dat de splitsing van een tweetalige kieskring ontsnapt aan de speciale stemmingsmodaliteiten van alinea 3 van artikel 4 van de grondwet die voorschrijft dat de grenzen van de vier taalgebieden niet kunnen gewijzigd of gecorrigeerd worden dan bij een wet die met een tweederde meerderheid alsook met een meerderheid van de stemmen in elke taalgroep wordt goedgekeurd? Deze bepaling wordt ook op andere politiek-communautaire stemmingen, zoals de wijziging van de bijzondere wetten en de daarin vervatte bevoegdheidsverdelingen tussen de federale staat en de gewesten en gemeenschappen toegepast, zodat het zeer vreemd is dat dit in dit geval niet zo is. 11) WAT ZIJN DE GEVOLGEN VAN EEN SPLITSING VAN HET JURIDISCH ARRONDISSEMENT ? Het "probleem" BHV heeft ook te maken met de toekomst van het tweetalig gerechtelijk arrondissement Brussel-Halle-Vilvoorde, al wordt hier minder over gesproken. Dit arrondissement laat met name aan de Franstaligen in de Rand toe om hun rechtszaken te laten behandekµlen door een Franstalige Brusselse rechtbank of zelfs in het Frans voor de vrederechter van hun kanton. De splitsing van het gerechtelijk arrondissement zal in principe deze mogelijkheid tenietdoen, hetgeen geen vooruitgang is wat de bijstand van de staat aan de burger betreft, wel integendeel. De B.U.B. meent dat de staat (sensu lato) ten dienste van de bevolking moet staan en niet omgekeerd. Wat meer is, de splitsing van het gerechtelijk arrondissement BHV zal Brussel nog meer afsnijden van de rest van Brabant, wat voor ons - Belgische unitaristen en humanisten - volkomen onaanvaardbaar is. Deze administratieve ingreep heeft overigens geen enkele zin daar Brussel zich zowel sociologisch als economisch (en in feite ook juridisch) reeds ver buiten de 19 gemeenten uitstrekt. 12) ZAL DE SPLITSING DE « VERFRANSING» VAN DE BRUSSELSE RAND TEGENGAAN? De Vlaams-nationalisten zijn geobsedeerd door het gevaar van de "verfransing" van Noord-België. Terwijl de universiteiten meer en meer Engelstalige lessen aanbieden en het aantal immigranten verhoogt, zijn de flaminganten dus nog àltijd bezig met de beruchte Franstalige "olievlek". Voorwaar, een nachtmerrie voor de Vlaamse Beweging - of wat er van overblijft. Er zijn overigens geen cijfers die de bewering staven dat het merendeel van de Franstaligen die zich in Nederlandstalig België vestigen Nederlandsonkundig zouden zijn. Evenmin bestaan er cijfers die bewijzen dat deze mensen de taal niet wensen te leren of ze niet gebruiken. Het tegendeel lijkt waar te zijn: een aantal "extremistische" gevallen daargelaten (in zoverre de radicalen naar het noorden emigreren natuurlijk) beheersen steeds meer Franstaligen het Nederlands. Overigens, waar wordt bewezen dat de Nederlandstaligen die zich in het Waals gewest vestigen allemààl het Frans machtig zijn? Zeker, "men" zegt dit. Maar "men" zegt hier zoveel. Wat er ook van zij, we zien niet in hoe een splitsing van BHV ook maar iets zal veranderen aan de feiten, daar de - vaak tweetalige - Franstaligen nog steeds voor Franstalige (UF) of tweetalige (B.U.B.) partijen kunnen stemmen. Wat meer is, de splitsing zou een verzwakking inhouden van de "bescherming" van de Brusselse Nederlandstaligen en zal wellicht een Nederlandstalige zetel in het federale parlement kosten... Bijgevolg zal de splitsing van BHV een pyrrhusoverwinning zijn voor de Vlaams-nationalisten... BESLUIT Het taalfederalisme rijdt zich vast in zijn eigen contradicties. De hierboven geciteerde politicus Van Hauthem had het niet beter kunnen zeggen. Het is toch ongelooflijk ironisch dat de Vlaams-nationalisten zich op de gelijkheid der Belgen (art. 10 van de grondwet) beroepen om de splitsing van BHV te vragen terwijl net het door hen gewilde taalfederalisme de grootste aanfluiting is van die gelijkheid ! Hoedanook, de discussie rond de tweetalige kieskring BHV is een door Vlaams-nationalisten opgeblazen non-probleem dat een product is van het door Vlaams- en Waals-nationalisten gewilde taalfederalisme. Deze laatste spelen met de toekomst van België om hun nationalistische honger te stillen. Ze hebben geen enkel positief en constructief project voor ons land en onze kinderen. Al wat deze minderheden "met een grote mond" wensen, is het land kapot maken en de Belgen, die geen enkel probleem met elkaar hebben, van elkaar scheiden. Deze anti-humanistische en racistische houding, die op de bloed-en-bodemtheorie is gebaseerd, leidt tot niets anders dan conflicten en zelfs burgeroorlog. Laten we niet vergeten dat we allemaal immigranten zijn, ook de Germanen die hier 2.000 jaar geleden het grondgebied van de Kelten hebben afgenomen. Deze absurde problematiek is een goede aanleiding om het taalfederalisme als een totale mislukking te beschouwen en bijgevolg af te schaffen ten voordele van een nieuw unitair en tweetalig België, zoals de B.U.B. dat beschreven heeft in zijn programma en op uitvoerige wijze in zijn boek. VOORSPELLINGEN OVER HET EINDE VAN BELGIË - PREDICTIONS SUR LA FIN DE LA BELGIQUE : NIL NOVE SUB SOLE! //11 Apr 2010
 19 december 1994 Mais vous dites aussi que si la Communauté française continue à s'occuper des francophones de Flandre, le séparatisme deviendra inéluctable? - Oui.. (...) Si les francophones campent sur leurs positions, je crois que la Belgique ne tiendra plus très longtemps. (…) Robert Senelle, Le Soir 11 juillet 1996 «N», comme les politologues, s'accordent à dire que la population flamande ne réclame pas «toujours plus d'autonomie». Et certainement pas le séparatisme. Pourtant, ces mêmes politiciens vous entretiennent, sous le couvert du secret, du caractère inéluctable du séparatisme. Ou, à tout le moins, de l'agonie de la Belgique sous sa forme actuelle. Ils estiment que, dans quelques années, dizaines d'années au plus, la Belgique ne sera plus. Plus telle qu'elle en tout cas. Et l'argument qui les rassemble est européen : la Belgique ne sera plus (en 2002, 2010 ou 2020, peu importe) qu'une coquille vide. Dépouillée. Par les Régions, qui lui auront peu à peu ravi ses compétences internes; et par l'Europe, qui lui aura repris ses missions plus internationales. Restera une boîte aux lettres selon l'expression de certains. Une enveloppe symbolique, selon d'autres. Sans doute la royauté. Peut-être la dette. Même plus la monnaie, puisque 1999 devrait sonner l'heure de l'Euro. (…) La Flandre est en marche. Par nationalisme, fatalisme ou conviction européenne. Mais en marche. Même si la génération politique qui préparera le schisme sera sans doute une génération sacrifiée. Par un électorat qui n'en voulait pas. Qu'importe. Le mouvement est lancé. Des journalistes flamands l'avouent. Les décideurs le disent «off». Il est temps, pour les francophones, de s'y préparer. Martine Dubuisson, Le Soir 24 september 1996 "Er zal in 2005 misschien nog wel iets zijn dat België heet, maar het zal niet meer lijken op wat het vandaag is." Die titel stond boven een stuk dat zich inleidde als "het misschien wel laatste grote debat over België". Humo-journalisten Jörgen Oosterwaal en Mark Schaevers. 9 november 1996 "Rattachisten zien het einde van België naderen", een artikel in het Nederlandse Trouw waarin een Luikenaar beweert: “België is dood, monsieur.” Trouw 1997 ‘Nog enkele jaren immobilisme ten gevolge van de onwil van de PS is de beste voedingsbodem voor het separatisme’ Guy Verhofstadt in De Belgische ziekte 16 juli 1997 "Haalt de 21-juli-feestdag het jaar 2000 ?" Die titel plaatste De Standaard boven een opinie-stuk van Luc Ryckaert van de BPS (Belgische Progressieve Socialisten). De Standaard 19 september 1999 "België scheurt, ongepast vanzelfsprekend." Maar René Los, politiek secretaris van Agalev Antwerpen, betreurt dat, De Standaard 5 mei 2000 "Verwasemt België ?": een vraag van 'Wallonië-kenner Guido Fonteyn, in De Standaard. Maar Fonteyn noteert: "Beleidsmatig is er minder België. Emotioneel is er meer België." De Standaard 22 juni 2000 "Worden we mono-Vlamingen en mono-Walen ?", reclame voor een boek van Alain Maskens, in De Standaard De Standaard 13 oktober 2001 ‘Andrei Amalrik schreef ooit het boekje Haalt de Sovjet-Unie 1984? Hij was er maar een jaar of vijf naast. Ik stel nu de vraag: “Haalt België het jaar 2004?” Luc Van der Kelen in Het Laatste Nieuws 23 april 2003 Ik denk dus dat de kans groot is dat die gezondheidszorg in de volgende legislatuur (B.U.B.: 2003-2007) inderdaad gefederaliseerd wordt… verdere eenmaking van Europa én regionalisering zijn de twee richtingen van de toekomst… Ge kunt er ook niet naast kijken dat België een land is met een beperkt nationaal gevoel. En dan is het toch niet zo abnormaal dat men zegt dat het tussenniveau eerder verdampt. Dat is gewoon een politologische vaststelling. Dat impliceert zelfs geen waardeoordeel. Dit is een intellectuele analyse die ik gemaakt heb. Karel De Gucht herhaalt in "Doorbraak" uitspraken die hij eerder op VTM deed 2005 'Het einde van België nadert met rasse schreden", een titel op de website www.vlaamseonafhankelijkheid.be 30 juli 2007 ''Regering zonder staatshervorming betekent einde van België'' Robert Senelle vraagt oplossing die belangen van Vlaanderen veilig stelt De Gazet van Antwerpen 6 september 2007 Sometimes it is right for a country to recognise that its job is done A RECENT glance at the Low Countries revealed that, nearly three months after its latest general election, Belgium was still without a new government. It may have acquired one by now. But, if so, will anyone notice? And, if not, will anyone mind? Even the Belgians appear indifferent. And what they think of the government they may well think of the country. If Belgium did not already exist, would anyone nowadays take the trouble to invent it? (…) Belgians need not feel too sad. Countries come and go. And perhaps a way can be found to keep the king, if he is still wanted. Since he has never had a country—he has always just been king of the Belgians—he will not miss Belgium. Maybe he can rule a new-old country called Gaul. But king of the Gauloises doesn't sound quite right, does it? The Economist 22 december 2007 Das Ende von Belgien (...) Flämische Politiker führen das Land Schritt für Schritt an diese Trennung heran, und es hat den Anschein, als würden ihre wallonischen Widersacher das immer noch nicht recht mitbekommen. Flamen wie der bekennende Autonomist Bart De Wever, der Rechtskonservative Filip De Winter, aber auch führende Christdemokraten und Liberale, die keinen faulen Kompromiss mehr mit ihren wallonischen Parteifreunden erreichen wollen, rechnen Tag für Tag genüsslich den jährlichen Milliardentransfer Richtung Wallonie vor, zählen beruhigend die Liste blühender europäischer Kleinstaaten von Luxemburg über Irland und Estland, Lettland bis Dänemark (alle kleiner als Flandern) herunter und spotten in fließendem Französisch über die vermeintliche sprachliche Beschränktheit ihrer wallonischen Noch-Landsleute. Oder sie provozieren gezielt die Wallonen aufs Blut, wie es Yves Leterme - früherer flämischer Ministerpräsident und starker Mann hinter der Krise - soeben bühnenreif vormachte. Er verglich das frankophile Staatsfernsehen RTBF mit dem berüchtigten „Radio Mille Collines“, das während des Genozids in Ruanda die Menschen zum Morden aufgerufen hatte. Während sich die wallonische Elite noch über solche Bosheiten echauffiert, haben die Flamen das Land wieder einen Zentimeter weiter gespalten. Ohnehin haben sich die begabteren Politiker der jüngeren Generation längst für Karrieren auf regionaler oder europäischer Ebene - also dort, wo die Kompetenzen sind - entschieden. Wer möchte schon seine besten Jahre damit verbringen, ein überlebtes Staatswesen abzuwickeln? Aus deutscher Perspektive zeigt der Verfall Belgiens, dass eine Nation mit eingebautem Wohlstandstransfer nur schwer überlebt. Es wird sich auch bei uns erweisen, ob kommende Generationen von Wählern weiter großzügig in die neuen Bundesländer à fonds perdu pumpen wollen oder sich für sparsamere Regionalmodelle entscheiden. Dass der Nationalstaat permanent durch die Administration des europäischen Vielvölkerreiches ausgehöhlt wird und kein Modell für die Ewigkeit ist, zeigt ein kurzer Blick auf die Landkarte unseres Kontinents: Vor zwanzig Jahren hätte niemand mit dem Entstehen von neuen Nationen wie Slowenien, Lettland, Slowakei, Estland, Ukraine, Kroatien gerechnet. Dass dieser Prozess nicht abgeschlossen ist, zeigt die noch laufende Staatswerdung von Mazedonien, Montenegro, des Kosovo. Wer möchte darauf wetten, dass sich nicht bald auch im Westen neue Staaten bilden: Katalonien, Schottland, Südtirol ... Diese wohlhabenden Entitäten, denen der Nationalstaat des vorigen Jahrhunderts zu eng wird, eint der Wille, nach dem Loswerden der Zentralmacht und einer angepeilten „Unabhängigkeit“ schnellstmöglich der EU beizutreten. Also auf nach Brüssel! Wahrscheinlich werden die Politiker kommender Nationen dort bald nicht mehr vom belgischen Außenminister empfangen, sondern vom flämischen. Die Frankfurter Allgemeine Zeitung 7 mei 2008 "Voorspel einde van België en win gewicht in frieten", Een titel op de website van Het Laatste Nieuws 13 mei 2009 De Waalse partij Rassemblement Wallonie France (RWF), die voorstander is van een aanhechting van Wallonië bij Frankrijk, heeft vandaag in Charleroi haar programma en haar voornaamste kandidaten voor de regionale en Europese verkiezingen voorgesteld. De partij herhaalde dat België ten dode is opgeschreven en dat Wallonië best wordt geïntegreerd in Frankrijk. Partijvoorzitter Paul-Henry Gendebien omschreef de verkiezingscampagne als "een opeenvolging van populistische anekdotes en affaires, in afwezigheid van echte programma's". Volgens Gendebien lijken alle partijen op mekaar en zullen binnenkort alle coalities mogelijk zijn. Voor de RWF-voorzitter betekenen de verkiezingen van 7 juni de aangekondigde dood van België, "want de Walen zullen Belgisch stemmen en de Vlamingen Vlaams". Het Laatste Nieuws 17 november 2009 "B-H-V kan het einde van België inluiden", titel boven een Knack - interview van Ann Peuteman met de rechtse CD&V'er Eric Van Rompuy. Knack 10 april 2010 Hij (Dehaene) komt nu in zijn cruciale week. Wat als hij niet slaagt (in het vinden van een oplossing voor het "probleem" BHV, B.U.B.) ? Dan is de constructie België haast ten dode opgeschreven. Dan vallen we opnieuw in een institutioneel imbroglio waarbij zelfs geen verkiezingen meer kunnen worden georganiseerd en het Europees voorzitterschap totaal de mist ingaat. Guy Tegenbos, De Standaard  foto, photo Eric de Mildt, DS Ongelooflijk maar waar. Incroyable mais vrai. 39 verschillende ministers van de deelstaatregeringen vergaderden op vrijdag 19 maart 2010 om het Belgisch voorzitterschap van de Europese Unie voor te bereiden en de huidige economische crisis aan te pakken in het kader van het zogenaamde "samenwerkingsfederalisme" dat premier Yves Leterme in januari 2010 gelanceerd heeft. 39 ruziemakende ministers uit 6 regeringen in een landje van 30.000 km² en slechts drie talen gaan een unie van 27 landen en 23 werktalen leiden. Een beter voorbeeld van de inefficiëntie en de absurditeit van het Belgische taalfederalisme kon o.i. niet geleverd worden. 39 différents ministres des gouvernements régionaux et communautaires se sont réunis vendredi le 19 mars 2010 à Bruxelles afin de préparer la présidence belge de l'Union européenne et de gérer la crise économique actuelle dans le cadre du "fédéralisme de coopération" initié en janvier 2010 par le premier ministre Yves Leterme. 39 ministres se disputant entre eux et issus de 6 gouvernements ainsi que d'un petit pays d'à peine 30.000 km² où on parle seulement trois langues officielles vont diriger une union composée de 27 pays et dotée de 23 langues de travail. Un meilleur exemple de l'inefficacité et de l'absurdité du fédéralisme linguistique est difficile à trouver.  foto Vlaams parlement; photo parlement flamand"Nationalism is an infantile sickness. It is the measles of the human race." - Albert Einstein A LA MEMOIRE DE LUDO DIERICKX, L'HOMME D'ETAT ET SON IDEOLOGIE HUMANISTE ET ANTI-NATIONALISTE. Il y a un an, le 8 avril 2009, Ludo Dierickx s’est éteint. Ce politicien anversois érudit fut pendant des années sénateur pour Agalev et a lutté toute sa vie contre le nationalisme. En 1964, il a écrit le chef-d'oeuvre “Belgen op de Tweesprong”, réédité dans une version retravaillé en 2002 sous le titre “Nationalisme onder het mes” (« le nationalisme disséqué »). Dans cet ouvrage, Dierickx analysait les mécanismes par lesquels le nationalisme se sert des gens afin de les diviser tout en critiquant le caractère fondamentalement antidémocratique du fédéralisme bipolaire belge. Il montrait du doigt non seulement les grands partis nationalistes comme la N-VA et le VB, mais aussi chaque parti scindé sur base linguistique qui, par ce fait-là, acceptait implicitement le nationalisme, du bout des lèvres en quelque sorte. Etant donné son travail acharné pour défendre l'unité de la Belgique, il est scandaleux qu'il ne soit pas considéré comme un homme d'état, alors que l'ex-nazi Hugo Schiltz est considéré comme tel, voire nommé ministre d’Etat. Dierickx a lui-même expliqué pourquoi la situation en était ainsi. Il a indiqué qu'en Belgique, il existe quatre grand courants politiques (socialiste, chrétien, libéral et écologique), où le nationalisme est considéré comme tout aussi honorable que le libéralisme, le socialisme et la démocratie chrétienne. En effet, le Vlaams Blok – plus tard Vlaams Belang – a certes été critiqué pour son racisme, mais non pour son nationalisme. Dierickx écrivait également dans son dernier livre que la presse traitait les nationalistes flamands avec précaution (p. 52-54). Sous le titre "Nationalisme: liever geen humor" (« le nationalisme, mieux ne vaut pas en rire »), il disait: “Le nationalisme flamand jouit d'un statut de respectabilité. Et cela même s’il conduit à des situations folles. Pensons donc aux discussions sur la régionalisation du Jardin Botanique National de Meise. Le jardin pour la Flandre et les plantes pour les communautés, tout comme les livres de l'université de Louvain?” Sur ce point, l’Homme d'Etat avait entièrement raison: au nord comme au sud de la Belgique, les chaînes TV ne tournent jamais le nationalisme flamand ou wallon en dérision. Pas de “spitting image” sur BHV où des “Guignols de l’Info” sur la prochaine réforme de l'Etat. Pourtant, il y a là une mine d'or pour les réalisateurs télé. Dans ce contexte, Dierickx a souligné une ressemblance frappante. Il a soutenu que le VB prétend que l'harmonie au sein d'une société n'est restaurée que si tous les immigrants sont supprimés. En d'autres termes: ces immigrants, qui souhaitent rester et travailler, sont des fauteurs de troubles! Idem pour ceux qui luttent pour une Belgique solidaire et unie. Ils sont – selon la logique nationaliste – responsables des conflits communautaires; les séparatistes en revanche, les "casseurs" de solidarité, sont les vrais humanistes et progressistes. En réalité, ce sont les défenseurs de la solidarité interpersonnelle qui sont d’avant-garde.  Pour quand un "Guignols de l'info" anti-nationaliste en Belgique? - Voor wanneer een anti-nationalistische "spitting image" in België?Aujourd'hui, il y a des entreprises multinationales dont la structure n’est pas basée sur des frontières nationales ou linguistiques qui mettent des milliers de gens à la rue. Dierickx soulignait dans son ouvrage que la solution à ce problème n'était pas un repli sur soi, mais une démocratie efficace à l’échelle internationale et forcément multilingue. Seuls les syndicats et les partis gérés de façon multilingue – donc au moins au niveau belge – peuvent répondre à cette mondialisation. Le message de Dierickx, tout comme le nôtre, n'est pas diffusé par les médias "publics". Bart De Wever (N-VA) tient comme raisonnement simpliste (et illogique) que sortir de la Belgique égale sortir de la crise’... Mais qui le critique dans « nos » médias ? Tout comme le B.U.B., le père du mouvement belge moderne estime qu'il n'y a qu'une seule solution: une Belgique unitaire (ou fédérale) et multipolaire basée sur les 9 provinces historiques. De plus, depuis des années, le B.U.B. critique de façon approfondie le fédéralisme linguistique et analyse les causes profondes du nationalisme linguistique dans notre pays. L'évolution qu’a connu le mouvement belge en une décennie peut être considérée comme remarquable. En l’an 2000, quasiment personne défendait la Belgique, à part quelques cris dans le désert. Aujourd’hui, en jetant un coup d’oeil dans la section “alliés” sur notre site, on peut se rendre compte que la résistance contre le nationalisme wallon et flamand a augmenté de façon exponentielle depuis lors. Durant cette dernière décénnie, le fédéralisme s'est lui-même embourbé dans ses propres contradictions (DHL, BHV, pénible formation du gouvernement en 2007, implosion des formations nationalistes et commémorations rétrogrades comme celles de la tour de l'Yser, l’Yserwaeke, etc.). La Belgique unitaire est en marche, cela ne fait aucun doute. Non parce que la Belgique serait importante en tant que nation – aucune nation ne l'est -, mais parce qu'une Belgique unitaire constitue la première étape vers une Europe et un monde unis. C'est le but final, le point “omega”. Le mouvement belge et notre rôle de leader que nous voulons continuer à jouer feront triompher l'idéologie universaliste et humaniste de Ludo Dierickx et veilleront à ce que son nom reste à jamais inscrit dans nos mémoires. BIJ DE HERDENKING VAN EEN OVERLIJDEN : LUDO DIERICKX, DE STAATSMAN EN ZIJN HUMANISTISCH, ANTI-NATIONALISTISCH GEDACHTEGOED Een jaar geleden, op 8 april 2009, ontviel ons Ludo Dierickx. Deze erudiete Antwerpse politicus was jarenlang Senator voor Agalev en heeft zijn hele leven gestreden tegen het nationalisme. In 1964 schreef hij het meesterwerk “Belgen op de Tweesprong”, dat in een herwerkte versie verscheen in 2002 (“Nationalisme onder het mes”). In dit werk analyseerde Dierickx haarfijn de mechanismen waarvan het nationalisme zich bedient om mensen op te delen en hekelde hij het fundamenteel ondemocratische karakter van het tweeledige Belgische federalisme. Daarbij richtte hij zijn pijlen niet alleen op uitgesproken nationalistische partijen zoals de N-VA en het Vlaams Belang, maar wees hij ook op hun salonfähigkeit waardoor elke taalgesplitste partij in min of meerdere mate extreem-nationalistische partijen lippendienst bewijst. Gelet op het vele werk dat Dierickx zijn hele leven aan de dag legde om de eenheid van België te verdedigen, mag het een schande heten dat deze grote staatsman niet meer erkenning heeft gekregen, dit terwijl oud-nazi Hugo Schiltz nota bene Minister van Staat was. Dierickx zelf heeft in feite in zijn boek al aangegeven waarom dit zo is. Hij meende dat er in België vier stromingen waren, waarvan de nationalistische als even eerbaar werd beschouwd als het liberalisme, het socialisme en de christen-democratie. Inderdaad hebben velen het Vlaams Blok – later het Vlaams Belang – wel aangevallen op zijn uitgesproken racisme, maar werd het nationalisme net om bovenvermelde reden ongemoeid gelaten. Zo stelde Dierickx in zijn laatste boek dat de pers het Vlaams-nationalisme met omzichtigheid behandeld (p. 52-54). Onder de titel "Nationalisme: liever geen humor", zei hij: “Het Vlaamse nationalisme geniet de status van eerbaarheid. Men spot er niet mee, ook niet met de gekke situaties die erdoor ontstaan. Denken we maar aan de discussies over de regionalisering van de Nationale Plantentuin van Meise. De tuin naar Vlaanderen en de planten verdeeld tussen de Gemeenschappen, zoals de boeken van de Leuvense Universiteit?” Daarin had deze staatsman groot gelijk: op de Noord- en Zuid-Belgische TV-zenders valt geen humor m.b.t. het Vlaams- en Waals-nationalisme te bespeuren. Geen “spitting image” over BHV of een “Guignols de l’Info” over de volgende staatshervorming. Nochtans ligt daar een goudmijn voor handige TV-makers. Dierickx wees in dat verband op een markante gelijkenis. Hij betoogde dat het VB meende dat de harmonie binnen een samenleving hersteld werd wanneer alle migranten verwijderd werden. Met andere woorden: diegenen die willen dat migranten blijven en ijveren voor multiculturalisme zijn de onruststokers! Zo ook voor diegenen die ijveren voor een solidair en eendrachtig België. Zij zijn – volgens de nationalistische logica – oubollig en veroorzaken communautaire conflicten; de splitsers, de verbrekers van de solidariteit, dàt zijn de ware humanisten en progressieven. Menigeen ontgaat het dat net de verdedigers van interpersoonlijke solidariteit de echte vooruitstrevenden zijn. Vandaag zien we hoe bedrijven die wel over lands- en taalgrenzen heen gestructureerd zijn duizenden en duizenden mensen op straat zetten. Dierickx meende in zijn werk dat de oplossing voor dit vraagstuk niet lag in een schaalverkleining, maar net in een weerbare democratie op een grotere schaal. Enkel meertalige en op Europees en zelfs op mondiaal – dus ook op Belgisch – niveau gestructureerde vakbonden en partijen kunnen een antwoord bieden op de globalisering. Dierickx mocht, net als wij, zijn boodschap niet verkondigen in de “openbare” media. Bart De Wever (N-VA) die alle heil ziet in het simplistische (en stompzinnige) ‘afrit Vlaanderen = afrit crisis’ wel... Wat de B.U.B. bijgebracht heeft aan de analyse van de vader van de moderne Belgische Beweging is allereerst de oplossing: een unitair meerpolig België op basis van de negen historische provincies. Voorts hebben wij al jarenlang in onze publicaties de kritiek op het taalfederalisme uitgediept en gezocht naar andere en diepere verklaringsgronden voor het taalnationalisme in ons land. De evolutie die de Belgische Beweging op minder dan een decennium doormaakte mag opmerkelijk heten. Circa het jaar 2000 was er omzeggens niets of niemand om België te verdedigen, enkele kreten in de woestijn daargelaten. Een blik op de knop “bondgenoten” op onze site merkt hoe de weerstand tegen het Vlaams- en Franstalige nationalisme exponentieel is toegenomen. Het federalisme is het laatste decennium overigens volledig vastgelopen in zijn eigen contradicties (DHL, BHV, regeringsvorming 2007, implosie nationalistische formaties en herdenkingen zoals Ijzerbedevaart en –Wake etc.). Er komt een nieuw en unitair België, laat daar geen twijfel over bestaan. Niet omdat België als natie zo belangrijk is – geen enkele natie op aarde is dat -, maar omdat een unitair België de eerste stap is naar een verenigd Europa en een verenigde wereld. Dat laatste is ook het einddoel, het punt “omega”. De Belgische Beweging, waarbij wij de rol van voortrekker willen blijven spelen, zal de triomf van het universalistisch-humanistisch gedachtengoed van wijlen Ludo Dierickx bewerkstelligen zodat zijn naam nog lange tijd herdacht zal worden. FLAMINGANTEN OF "WET RAGS"? //07 Mar 2010
 Nigel Farage had beter alle flaminganten natte vodden genoemd; photo AFPFLAMINGANTEN OF ‘WET RAGS’ ? Begin maart 2010 kwamen ons weer drie mooie voorbeelden van de flamingantische onverdraagzaamheid ter ore. Een Brussels (Franstalig) koppel mocht geen villa in Oostduinkerke kopen omdat ze geen duurzame banden met de gemeente hadden. Een Nederlandstalig koppel dat aan de VTM-wedstrijd ‘Mijn restaurant’ meedeed, mocht zijn restaurant geen Franstalige naam geven. Voorts wil de Vlaamse regering de nationale plantentuin van Meise volledig in handen krijgen door er alle Franstaligen buiten te pesten. Ondertussen is de uitroeiing van het Nederlands in Frans-Vlaanderen bijna voltooid. Het huidig flamingantisch pestgedrag, dikwijls zelfs buiten Vlaanderen, maar nooit in Frankrijk, waar het nog enig nut zou kunnen hebben – voor zover pesten nuttig kan genoemd worden -, doet meer denken aan het verwijt dat het Brits Europees parlementslid Farage een week geleden aan de Europese president Herman van Rompuy maakte: “you are a wet rag.”  Oostduinkerke kent geen gelijkheid tussen de Belgen !; foto www.nvvbo.comHet Brabants en Franstalig koppel Lefèvre ging op vakantie aan de Belgische kust sinds 1975. Zij bezaten al een appartement in Sint-Idesbald en wouden nu een huis kopen in Oostduinkerke. Maar daar besliste een speciale commissie anders over. Zij weigerde de aankoop omdat het koppel niet genoeg banden had met de streek. Het koppel zou dan maar een woning in Noord-Frankrijk gaan zoeken… Sinds het decreet “wonen in eigen streek” van 27 maart 2009 mogen de Belgen niet meer gaan wonen waar ze willen in Noord-België. Zij moeten in 69 gemeenten eerst hun band met de gemeente bewijzen. Als ze dat niet kunnen, moeten ze maar ergens anders een woning zoeken. Dit is de zoveelste maatregel die de gelijkheid van de Belgen (artikel 10 van de Belgische grondwet) met de voeten treedt. “Vlaams” parlementslid Luckas Van der Taelen sprak terecht van de “Sovjetrepubliek Vlaanderen”.  Geen Franse namen in Halle...; foto VTM In het populaire TV-programma “Mijn restaurant” van de flamingantische televisie VTM bleek dat de keuze van een homokoppel om hun nieuwe restaurant “Les Deux” te noemen, niet in goede aarde viel bij het flamingantisch stadsbestuur, dat erop aan drong dat ze een Nederlandstalige naam zouden kiezen. De burgemeester (CD&V/N-VA) verklaarde dat handelszaken die al jaren in Halle gevestigd zijn alsook multinationals hun naam niet moeten vernederlandsen omdat ze tegen deze laatste “toch weinig kunnen beginnen”. Maar nieuwe kleine zelfstandigen zijn de dupe. Zij moeten onder “zachte” dwang hun naam veranderen als ze een niet-Nederlandstalige naam kiezen. Zoniet “gaan ze in hun eigen vel snijden”, zei de burgemeester, “omdat veel Vlamingen er zich aan zullen ergeren”. Denkt hij dan vooral aan zijn kleine minderheid rabiate Vlaams-nationalisten die al sinds 40 jaar heel België terroriseren? Denkt hij aan zijn eigen nationalistische particratie? De SS zou het niet beter hebben kunnen zeggen wanneer een Jood ergens in nazi-Duitsland een winkel opende… En dan was er nog het symbool van de catastrofe van het federalisme, zoals de B.U.B. die heeft genoemd: de Plantentuin van Meise. De Vlaams-nationale regering probeert er al sinds jaren alles aan te doen om die prachtige botanische tuin in eigen handen te krijgen en schuwt daarvoor geen pestgedrag tegenover de Franstaligen die er werken. Het personeel bestaat al voor 85% uit Nederlandstaligen en promoties zijn alleen voor deze laatste weggelegd. Hoe is het mogelijk dat een federale instelling in handen van Vlaams-nationalisten wordt gelaten? Hoe is het overigens mogelijk dat de politici België op taalbasis hebben opgesplitst zonder de mening van de Belgen te vragen?  Bergues Vlaams !; foto ouest-france.fr Wat doen de flaminganten nog om het Nederlands te verdedigen – voor zover ze zelf de taal van Vondel correct beheersen, quod non? Waarom houden ze zich bezig met het treiteren van eerzame burgers in de provincies Antwerpen, Brabant en Limburg die hen – historisch gezien – niet eens toebehoren? Waarom houden ze zich niet bezig met de hen toegekende provincies West- en Oost-Vlaanderen, met Zeeuws-Vlaanderen en vooral met Frans-Vlaanderen waar het Nederlands elke dag wordt gediscrimineerd? Gelet op de totale miskenning en zelfs systematische uitroeiing van het Nederlands door de Franse republiek in Rijsel, Duinkerken, Kassel, Hazebroek, Hondschoote, Belle, Sint-Winnoks-Bergen, Grevelingen, Houtkerke, Zuidcoote, West-Kapel, Oost-Kapel, Wormhout enzovoort zou de Vlaamse beweging – of wat ervan rest – zich hier exclusief mee moeten bezig houden ! Dus, Vlaams-nationalisten, wat zijn jullie, flaminganten of schotelvodden?  Image réalisée par Pierre Lantin (B.U.B. Namur) - Afbeelding van Pierre Lantin (B.U.B. Namen) VERHOFSTADT LEEST ONZE SITE! //24 Feb 2010
Verhofstadt leest blijkbaar de teksten van de B.U.B.: fantastisch! Apparemment Verhofstadt lit les textes du B.U.B.: super!:
La meilleure preuve de ce piège que nous tendent les nationalistes à travers ce débat est encore la réaction ulcérée que cette tribune a suscitée dans mon propre pays, la Belgique, de la part des extrémistes nationalistes flamands. Ceci devrait sonner comme un signal d’alarme aux oreilles des représentants de la République française. Parce que comment est-il possible que les héritiers de la Révolution française et des Lumières soient du même avis que les partisans les plus ardents de la mesquinerie politique et du nationalisme ethnique ? Lesquels des deux ont tort ? Qui se trompe ? http://www.lesoir.be/forum/cartes_blanches/2010-02-24/l-europe-sera-post-nationale-ou-ne-sera-pas-755191.shtml (bron/source) Réaction de Guy Verhofstadt dans Le Soir, 24 février 2010 DAAR ZIJN DE MIDDELEEUWSE GRAVENSTENERS WEER... //23 Feb 2010
In De Standaard van 22 februari jl. verscheen alweer een schrijfsel van de Vlaams-nationalistische Gravensteengroep. Misschien heeft hun leider, Prof. Vermeersch, zelfverklaard "moraalfilosoof" (maar van welke moraal?) wel onlangs onze website geconsulteerd, waar een artikel te lezen staat over de onafwendbare teloorgang van zijn club. Hoe dood en begraven het verhaal wel is, blijkt trouwens uit het aantal ondertekenaars. Ondanks een opiniebladzijde in een groot dagblad raakt men nog stééds niet over de 9900 ondertekenaars. (klik hier). En dat na jaren agitatie. De geschreven pers is in België gelukkig nog steeds wat vrijer dan de "openbare" media, en het dagblad nam dan ook enkele reacties op (infra), waarvan die van Lieven De Cauter de beste is. De grappigste is evenwel die van dinosaurus Frans Crols die Vermeersch niet extremistisch genoeg vindt en meent dat "de Vlamingen" geen staatshervorming willen, maar een onafhankelijk Vlaanderen.
De Gravensteentekst zelf getuigt van zoveel intellectueel onvermogen, dat we niet eens meer de moeite doen om erop te reageren. Het is een mengsel van zogenaamd "links" denken (tot aan de taalgrens") en het rechtse nationalisme, genre N-VA en VB, waar "identiteit" - de "Vlaamse" welteverstaan - centraal staan. We geven u een voorbeeld van het niveau van deze tekst. "Links legitimeert de eigen inertie door te stellen dat het (neo)liberalisme de enig overblijvende ideologie is waartegen het, ook op Europees vlak, bitter weinig vermag. Het bewijst lippendienst aan een slecht omschreven 'solidariteit', maar staat sprakeloos tegenover het onbeperkte streven naar winstmaximalisatie.". Tot daar aan toe. Verder lezen we echter: "Een systeem wordt pas solidair wanneer het efficiënten met politieke verantwoordelijkheid wordt georganiseerd, wanneer het dus anders verloopt dan in België het geval is. Dit veronderstelt een duidelijke reorganisatie van de solidariteit tussen regio's, zonder de federale overheid als mistgordijn." Met andere woorden: Vermeersch en co. willen het Europese "neoliberalisme" bestrijden door een verzwakking en zelfs de vernietiging van een staatje van 30.000 vierkante kilometer met 10 miljoen inwoners? Ja, daar zal men bij Opel of General Motors beslist onder de indruk van zijn. Ongetwijfeld liggen de grote bedrijven en multinationals die zich over alle lands- en taalgrenzen structureren wakker van een "Vlaamse" marionettenstaat. Het toppunt is wel dat deze tekst stelt dat de economische markt (...) steeds meer een Europese of zelfs globale integratie kent. Inderdaad, en dus ook een Belgische. Waarmee meteen de onzin van Vla-Wallo-Bru bewezen is. Driemaal links is ook rechts Het vijfde Gravensteenmanifest Solidariteit in België lijkt steeds meer op liefdadigheid. Politiek links in Vlaanderen smelt weg. Klopt het hart van de Vlamingen inderdaad rechts, zoals de recente publicatie, 'Rechts Vlaanderen' van Henk de Smaele, beweert? Of is het eerder zo dat de kiezers zich niet meer herkennen in wat 'linkse partijen' hen te bieden hebben? De GRAVENSTEENGROEP neigt naar het tweede antwoord. Ten eerste stelt links geen structurele hervormingen meer voor, maar beperkt het zich tot een sociaal beleid. Links voert geen economische strijd meer. Ten tweede kiest links na de sterke opkomst van rechts in Vlaanderen voor de moraliserende reactie. Het morele oordeel vervangt analyse en onderzoek. Links hypothekeert hiermee zelf de mogelijkheid tot efficiënte politieke acties. Ten derde: ter compensatie van zijn slinkende kracht in Vlaanderen, teert links op de macht van de linkse partijen in Franstalig België. Precies de weerstand van de Franstalige partijen tegen een democratische staatshervorming verhindert echter de efficiënte organisatie van een sociaal beleid. Dit beleid omvat de belangrijkste hefbomen voor een herverdeling van de welvaart, zoals fiscaliteit, sociale zekerheid en arbeidsmarktbeleid. 'Solidariteit' in België lijkt steeds meer op liefdadigheid, omdat de federale overheid geld verdeelt zonder structurele aansporing tot economische aanpassingen of tot politieke verantwoordelijkheid (onder meer door de Bijzondere Financieringswet van 1989). Vlaams links biedt geen verzet, want het denkt in termen van de Belgische machtsstructuren. Zo gaat het echter voorbij aan de culturele en sociale strijd van zijn eigen verleden. De Rode Leeuwen zijn tricolore muizen geworden. De linkse leegte Linkse politici hebben de opmars van de (neo)liberale politiek niet tegengehouden, integendeel: sinds het einde van de jaren 1980 hebben ze mee overheidsbedrijven geprivatiseerd, de pensioenen naar de beurs verplaatst, regelgeving en controle op de financiële markten afgebouwd (Schröder in Duitsland, Jospin in Frankrijk, het duo Blair-Brown in Groot-Brittannië, Clinton in de VS). In België tolereert links een onrechtvaardige fiscale politiek. In deze context vormt 'solidariteit' niet langer de inzet voor een politiek-economische strijd ter verdediging van de zwakkeren. Die solidariteit garandeert zelfs geen billijke herverdeling meer. Links legitimeert de eigen inertie door te stellen dat het (neo)liberalisme de enig overblijvende ideologie is waartegen het, ook op Europees vlak, bitter weinig vermag. Het bewijst lippendienst aan een slecht omschreven 'solidariteit', maar staat sprakeloos tegenover het onbeperkte streven naar winstmaximalisatie. Links spitst zich intussen toe op het sociaal beleid. Daardoor verschuift zijn doelpubliek van de werknemers naar de sociaal hulpbehoevenden. Als deze laatste groep vandaag een linkse stem uitbrengt, dan doet ze dat om iets te behouden, niet om iets te veranderen. Tegenwoordig is er dan ook geen strijdend electoraat meer dat zich in een politieke partij verenigt. Er zijn slechts politieke partijen op zoek naar een electoraat. Elke linkse beweging heeft een verankering in de bevolking nodig. Maar een eigen volksbeweging klinkt wel meteen verdacht voor links in Vlaanderen. Met het kiezersvolk dat naar populistische partijen overloopt wil dit links niets te maken hebben. Wie van links identificeert zich immers nog met de arbeidsklasse? Niemand die in politieke zin macht heeft. Maar links denkt wel te kunnen overleven dankzij België. Zo draait de spiraal neerwaarts. Het klassieke electoraat van links kiest nu voor rechts. Wie overblijft op links kijkt naar België voor steun. België, schijnbaar de enige garantie dat rechts niet het hele politieke spectrum overneemt. In werkelijkheid is het precies de Belgische constructie die haaks staat op een progressief project. Ondertussen lijkt Vlaams links enkel nog betekenisvol voor wie meegaat in de illusie dat België een soort non-identiteit biedt waarbinnen een louter sentimenteel voorgestelde 'solidariteit' mogelijk is. De rechtse partijen in Vlaanderen worden groter, want met zijn elitaire opstelling heeft dit links zichzelf de pas afgesneden om een volwaardige beweging te kunnen worden. De linkse politieke actie wordt dan vervangen door het morele (voor)oordeel. Zo'n houding laat niet langer toe dat er nog kritische vragen worden gesteld bij de organisatie van de (federale) staat. Zelfs niet als die staat minder democratisch wordt en de ontwikkeling van de solidariteit steeds meer beperkt. Solidariteit op lange termijn verzekeren veronderstelt ingrijpende veranderingen aan de huidige status-quo. Een systeem wordt pas solidair wanneer het efficiënten met politieke verantwoordelijkheid wordt georganiseerd, wanneer het dus anders verloopt dan in België het geval is. Dit veronderstelt een duidelijke reorganisatie van de solidariteit tussen regio's, zonder de federale overheid als mistgordijn. Geeft men met deze positie toe aan rechts in Vlaanderen? Neen, want een staatshervorming dient niet om de solidariteit af te schaffen, maar om haar mogelijk te maken als iets dat de liefdadigheid overstijgt. Een open pleidooi voor meer autonomie zou de linkse partijen in Vlaanderen juist kunnen versterken. Egoïstisch Zal een hervorming van de solidariteit de verarming van de bevolking in het zuiden van het land met zich meebrengen? Niet noodzakelijk. De duidelijkste verliezer van een structurele hervorming is de huidige Franstalige politieke elite, die aan invloed verliest naarmate ze verantwoordelijk wordt gesteld voor het door haar gevoerde beleid. Hoe kan dat een slechte zaak zijn voor de gewone burger? De Belgische natiestaat verliest in elk geval op twee niveaus aan belang. Het politieke zwaartepunt verschuift naar de regio's en de economische markt kent steeds meer een Europese of zelfs globale integratie. Links heeft er dus alle belang bij de organisatie van deze veranderingen goed te begeleiden en op de evolutie te anticiperen. Indien links elk streven naar een staatshervorming, ook uit progressieve hoek, probeert te herleiden tot een voorbijgestreefd en 'egoïstisch' romantisch nationalisme, vervreemdt het verder van zijn bestaande en potentiële kiezersvolk, dat zich terecht vragen stelt bij de Belgische constructie. Belgisch links slaagt er niet in om het sociale en fiscale beleid transparant, efficiënt en met politieke verantwoordelijkheid te organiseren. Ondertussen strijdt links evenmin tegen het systeem dat de economische crisis veroorzaakte. De 'solidariteit' wordt gegijzeld door het partijpolitieke machtsspel. Ze leidt niet tot gelijkwaardigheid. Vlaams links implodeert dan ook door zijn voorkeur voor de oude Belgische machtsstructuren. Wie zich in Vlaanderen links voelt, blijft verweesd achter. De volledige versie van het manifest en de lijst van ondertekenaars vindt u op het web. www.gravensteengroep.org ETIENNE VERMEERSCH Wie? Emeritus hoogleraar moraalfilosofie (UGent). Hij schreef deze tekst samen met de andere leden van de Gravensteengroep. Wat? Links lijkt enkel nog betekenisvol voor wie meegaat in de Belgische non-identiteit. Waarom? Solidariteit lijkt in België steeds meer op liefdadigheid. TE WEINIG, TE LAAT De denkgroep RES PUBLICA formuleert enkele 'republikeinse bedenkingen bij het zoveelste Gravensteenmanifest'. Gisteren verscheen in De Standaard de verkorte versie van een nieuw 'Gravensteenmanifest' van de hand van Etienne Vermeersch. Het vijfde al, zo tellen we. Sinds Johan Sanctorum deze groep in 2008 verliet, omdat de groep zich liet domineren door de reformistische strekking van professor Vermeersch (voor het behoud van een hervormd België, en dus eigenlijk het status-quo) is de autonomistische punch er blijkbaar helemaal uit. Gisteren werd ons vooral een nostalgische jammerklacht gepresenteerd over de teloorgang van links in Vlaanderen, eerder dan een zelfbewust onafhankelijkheidsdiscours. De eerbiedwaardige nestor van de groep blijft steken in het 20ste-eeuwse begrippenkader van een linkerzijde (die voor de arbeider moet opkomen) en een rechterzijde die het patronaat vertegenwoordigt. Terecht stelt hij dat een versmallend intellectueel establishment in Vlaanderen zich blijft vastklampen aan de Belgische non-identiteit, in de hoop haar eigen vel te redden, maar dat is een open deur die al honderd keer werd ingetrapt. Zijn kritiek op de linkerzijde is ook al terecht, maar een stamp in een even grote open deur, ten nadele van de essentie: dat de Belgische constructie niet meer te redden is, tenzij Vlaanderen opnieuw inbindt. En dat we ons nu moeten concentreren op het post-Belgische republikeinse debat: welk soort Vlaanderen willen we? Hoe willen we het verschil maken met het Belgische democratisch deficit en de bestuurskundige verloedering die rechteloosheid creëert, banken aan het buitenland uitverkoopt, smurrie in de rivieren drijft en treinen op elkaar doet botsen? Men begint te vermoeden dat de Gravensteengroep gebukt gaat onder de privéfrustratie van enkele stokoude Belgen, die het ancien régime én traditioneel links willen redden door datzelfde links (zeg maar: SP.A en Groen!) te hermobiliseren in een staatsreformistisch project. Het appel aan klassiek links om een grote staatshervorming te steunen, komt veel te laat, en het is te weinig. In de plaats daarvan moeten we meedenken aan een pluralistisch republikeins project. De Vlaamse publieke opinie is nauwelijks nog in een staatshervorming geïnteresseerd. Ze is al op weg naar de volgende statie, het eindstation, waarin solidariteit met Wallonië zal gedefinieerd worden als Europese ontwikkelingshulp. De volledige tekst vindt u op: www.respublica.eu.tt FRANS CROLS Wie? Columnist en voormalig hoofdredacteur van Trends. In naam van Res Publica, denkgroep voor Vlaamse onafhankelijkheid. Wat? Het appel van de Gravensteengroep is te zwak. Waarom? De Vlaamse publieke opinie staat al veel verder. WE ZIJN AL ZO KLEIN Links heeft een probleem en België moet hervormd worden, vindt ook LIEVEN DE CAUTER, maar Vlaamse autonomie is zeker niet het antwoord. Het klopt dat links geen echt antwoord heeft op het neoliberalisme. Maar echt nieuw is dat niet te noemen: het geldt al twee decennia wereldwijd, of minstens voor heel Europa. Met Vlaanderen heeft dat dus allemaal weinig te maken. Er is ook iets mis met de logica dat links hier een amechtig unitarisme verdedigt en daardoor niet progressief kan zijn. Dat de SP.A geen echt antwoord heeft op het neoliberalisme, komt omdat het een centrumpartij is geworden, en dus niet meer echt links is. En trouwens nauwelijks nog unitaristisch. Academisch en activistisch links (Attac, de vredesbeweging, de andersglobalisten), heeft wel een antwoord op het neoliberalisme, alleen ontbreekt de echt brede linkse formatie die hen partijpolitiek een stem zou moeten geven. En deze kringen, waarvan de Vooruitgroep een niet onaardige bundeling vormt, hebben vele wetenschappelijke en statistische argumenten om aan te tonen dat een autonoom Vlaanderen veel minder solidair zal zijn dan een goed hervormd België. In een volgend manifest moet de Gravensteengroep maar eens uitleggen hoe je in een door en door centrumrechts Vlaanderen solidariteit kunt waarborgen. Ook de Warandegroep, de patronale tegenhanger van de Gravensteengroep, pleit voor een splitsing van het land, omdat ze onder andere denken dat ze zo de macht van de (unitaire) vakbonden makkelijker kunnen breken. Dat stemt toch tot nadenken. Ook hoe de Gravensteengroep de solidariteit met Wallonië zal waarborgen, blijft wat vaag in het manifest. 'Zal een hervorming van de solidariteit de verarming van de bevolking in het zuiden van het land met zich meebrengen? Niet noodzakelijk.' Maar wel mogelijk. Fraai. We zijn al zo klein. Kosmopolitisme, een ecologische en radicaal sociale politiek, is de enige weg in het aanschijn van de uitdagingen die ons te wachten staan. Of België gewapend is om die uitdagingen aan te gaan is al een groot vraagteken. Maar een autonoom Vlaanderen werpt nog minder gewicht in de schaal als het gaat om grensoverschrijdende problemen; en er zijn in onze geglobaliseerde wereld alleen nog grensoverschrijdende problemen. Dus wat lost een autonomie eigenlijk op? Als knuppel in het hoenderhok kan dit manifest wel tellen, zeker met het oog op de dag van het socialisme op 20 maart in Gent. Iedereen is het eens over de noodzaak van een brede, echt linkse politieke formatie in Vlaanderen. Ik hoop dat daar nu eens eindelijk werk van wordt gemaakt. LIEVEN DE CAUTER Wie? Cultuurfilosoof. Wat? Een autonoom Vlaanderen kan nooit solidair zijn. Waarom? Vlaanderen is door en door centrumrechts. LINKSE LEEGTE Staat politiek links in Vlaanderen zwak omdat het te belgicistisch is? Niet volgens DIRK HOLEMANS. Links staat zwak omdat het niet links genoeg is. De Gravensteengroep geeft links Vlaanderen er flink van langs. Los van de wat overdreven gretigheid waarmee de groep de karwats hanteert, snijdt zijn sociaaleconomische kritiek stevig hout. Rood is de voorbije decennia inderdaad verbleekt tot centrumgrijs. Het omarmde het centrumdenken, de derde weg, en zo kreeg de neoliberale politiek vrij spel. Maar hiermee is het vijfde Gravensteenmanifest nog geen sterk manifest. Integendeel, op vlak van logica maakt het er een potje van. De teloorgang van links, die te wijten is aan zijn centrumkoers, wordt op één hoop gegooid met de stelling dat links in Vlaanderen zwak staat omdat het belgicistisch is. Door dat te poneren kom je uit waar je wilt uitkomen: links zal in Vlaanderen enkel sterker kunnen worden als het Vlaamser wordt. Mocht deze redenering juist zijn, dan zou links in Vlaanderen betekenisvol zwakker moeten staan dan de linkse partijen in andere West-Europese landen. Onder meer de laatste Europese verkiezingen hebben juist iets anders getoond en bevestigd: links, en in het bijzonder de sociaaldemocratie, staat heel zwak in veel Europese landen. De zwakte van links in Vlaanderen maakt dus deel uit van een 'Europese linkse leegte' en heeft weinig van doen met de concrete Belgische situatie. Links zal in Vlaanderen sterker worden als het weer een eigen, eigentijds toekomstverhaal heeft, dat onder meer een alternatief biedt voor de doelloze neoliberale globalisering. Dit is een opdracht die Vlaanderen én België overstijgt, het is een concrete taak voor de sociaaldemocraten en ecologisten in alle Europese landen. En in dit breder verhaal past ook voor mij de zoektocht naar de juiste staatsstructuren. België is inderdaad geen heilige constructie, maar een huis dat voortdurend aan de nieuwe omstandigheden aangepast moet worden. Ik ben geen belgicist en subsidiariteit vormt een belangrijk beginsel in een sterker wordend Europa. Maar meer Vlaanderen is geen garantie op meer solidariteit, noch op een beleid dat afscheid neemt van het neoliberale marktdenken. Daarvoor zal links eerst de handen in elkaar moeten slaan om duidelijk te maken wat meer solidariteit in Vlaanderen concreet kan betekenen. Er is dan ook geen reden om als linkse Vlaming 'verweesd achter te blijven', zoals het manifest op het einde stelt, wel om de handen uit de mouwen te steken. DIRK HOLEMANS Wie? Hoofdredacteur van de sociaalecologische denktank Oikos. Wat? Meer Vlaanderen is geen garantie op een betere solidariteit. Waarom? Links heeft in de eerste plaats een toekomstperspectief nodig.  Pure fantasie, aldus sprak Jean-Luc Dehaene, gevolmachtigde om het "probleem" B-H-V op te lossen, over zijn voorstel dat in La Libre Belgique (d.d. 26.01.10) verscheen. Laat het ons hopen want wat nu op tafel zou liggen is werkelijk onaanvaardbaar . Wat heeft de gepensioneerde "loodgieter" dan bekokstoofd? Kort gezegd komt het erop neer dat er een stappenplan ontwikkeld wordt. 1) BHV wordt gesplitst in de legislatuurperiode 2011-2015, dit wordt voorgesteld als een toegeving van “de Vlamingen” aan “de Franstaligen”. 2) De toegevingen die “de Franstaligen” aan “de Vlamingen" moeten doen zijn de volgende: - Het goedkeuren van het eerste pakket van de staatshervorming (in februari 2008 onderhandeld). We brengen even in herinnering wat dat inhoudt: de splitsing van de Ikea-wetgeving, van de sociale economie, van het participatiefonds, van delen van telecommunicatie en het energiebeleid, van het prijsbeleid, van de huur- en pachtwet, van het landbouwrampenfonds, van de wegcode, van de onteigenigsprocedure en van de brandveiligheidsnormen (in werkelijkheid is de lijst nog groter en we zullen niet nalaten dat te blijven benadrukken) - Het voorbereiden van een Grondwetsherziening opdat werkgelegenheid, het gezins- en gezondheidsbeleid en van justitie. 3) Er is sprake van een aanhechting van Kraainem, Wezembeek-Oppem, Linkebeek en Drogenbos (4 faciliteitengemeenten) bij Brussel. Anderzijds wordt de rest van de faciliteiten afgeschaft, waardoor Wemmel (nu nog een faciliteitengemeente) met Merksem fusioneert en anderzijds St-Genesius-Rode (idem) met Beersel. Het spreekt voor zich dat zulk een hervorming zo verregaand is, dat ze de cohesie zelf van de Belgische staat op korte termijn in acuut gevaar zou brengen. Uiteraard is deze missie tot mislukken gedoemd, tenzij men zich in een volledige chaos of zelfs een burgeroorlog wil storten... Enkel het derde - hypothetische - punt draagt iets unificerends in zich, maar gaat bijlange nog niet ver genoeg. We herhalen het: ENKEL DE EENMAKING VAN BRABANT VOLSTAAT! We kunnen het niet genoeg herhalen: het tweeledige taalfederalisme is polariserend en leidt tot een ondergraving van de staatsstructuur zelf. Dehaene heeft wat dat betreft trouwens al het een en ander op zijn kerfstok (getuige daarvan het rampzalige St.-Michielsakkoord dat in 1992, voorlopig althans, de unitaire staat begroef). Waar rook is, is vuur. Hoog tijd dus dat deze seniele landverrader – een woord dat we niet vaak in de mond nemen – opkrast en zich bezig houdt met Inbev. DEHAENE : ON N’A PAS BESOIN D’UN « PLOMBIER » SENILE – CE QU’IL NOUS FAUT C’EST LA REUNIFICATION DU BRABANT ! Le BUB prend acte de la proposition du "plombier" à la retraite, Jean-Luc Deaene. Concernant le dossier BHV Deheane aurait mis au point un plan que devrait montrer la voie vers une destruction de l'Etat Belge et donc vers la concrétisation des concepts qui justifient l'existence des deux partis racistes qui gaspillent l'argent du Belge moyen : le Vlaams Beland et la N-VA. Qu'en est-il précisément? Et bien, Dehaene a déclaré à la Libre Belgique (édition du 26 janvier 2010) qu'il avait mise sur pied le plan suivant: 1) Scission de BHV durant la législature 2011-2015, présentée comme une capitulation des "Flamands" face aux "Francophones" 2) Les concessions que les "Francophones" doivent faire aux "Flamands" sont les suivantes: - La mise en application du premier paquet des réformes de l'état (négocié en février 2008). Nous rappelons que ce paquet comprend: la scission de loi Ikea, de l'économie sociale, des fonds de participation, de certains pans des télécommunications et de la politique énergétique, de la politique des prix, de la loi sur les locations immobilières, du fond des calamités, du code de la route, de la procédure d'expropriation et des normes de protection contre les incendies (en réalité, la liste est bien plus longue). - la préparation d'une révision de la Constitution au niveau du code du travail, de la politique de la santé et de la famille et de la justice. - 4 communes à facilités seraient ajoutées à la région de Bruxelles Capitale, seul élément unificateur dans le plan, mais il va de soi que non seulement ceci est trop peu – il nous faut un Brabant uni ! – et que l’on ne peut jamais accepter un élargissement d’une région avec en contrepartie de davantage de scissions. Bref, il est clair que de telles réformes sont lourdes de conséquences, que la survie-même de l'Etat belge est mise en danger à court terme. Evidemment cette mission est promise à l'échec, ou alors nous allons au devant d'un chaos total, voire d'une guerre civile. Nous ne le répèterons jamais assez: un fédéralisme linguistique bipolaire ne peut que fixer les oppositions et ne mène qu'à la sape de la structure étatique. Dehaene l'a d'ailleurs déjà prouvé à maintes reprises. Quel bonheur le jour où ce traître sénile - un mot que nous n'osons que rarement utiliser - pliera bagages définitivement!  Toen België in 1830 een onafhankelijk Koninkrijk werd, deelde de Wetgever ons land in 9 provincies in. Deze entiteiten beschikten over een ruime mate van grondwettelijk vastgelegde autonomie. Hoe stabiel dit systeem was, toont de geschiedenis van België aan. Gedurende 140 jaar was België grondwettelijk ingedeeld in 9 provincies en gedurende 162 jaar was dit artikel het eerste van onze Grondwet. De provincies kwamen in 1830 voort uit de Franse departementen (°1795) die de middeleeuwse graafschappen heringedeeld hadden. Nochtans evolueerde ons land van een provinciaal gedecentraliseerde naar een gefederaliseerde staat, op basis van drie gemeenschappen en drie gewesten. De provincies bestaan nog steeds, maar het aantal werd – door de staatshervorming van 1993 – verhoogd naar 10 (splitsing provincie Brabant). De 19 Brusselse gemeenten werden tegelijkertijd uit de provincie Brabant gelicht en behoren tot geen enkele provincie meer… Zo is de hoofdplaats van Brabant zowaar haar provincie kwijtgespeeld. Vandaag is het niet langer de federale, maar wel de gewestelijke wetgever die controle heeft over de provincies (en gemeenten). Waarom is de staatsstructuur zo geëvolueerd? Lagen bekommernissen van beter bestuur aan de grondslag hiervan? Kan men de omvorming van een meerpolige staat naar een land met twee dominante gemeenschappen bestempelen als socialistisch, liberaal, ecologistisch of christen-democratisch? Het antwoord hierop is negatief. Nergens in bovenstaande ideologieën vindt men argumenten om burgers op basis van woonplaats én moedertaal anders te behandelen. De inspiratie die leidde tot de Belgische staatshervormingen was zonder meer taalnationalistisch van aard. Inderdaad beschikken “Vlaanderen”, “Wallonië”, Brussel en Duitstalig België sedert 1962/1963 (vastlegging taalgrens) over een eigen grondgebied, net als Frankrijk, Italië of Duitsland. Op basis van deze gebieden werden instellingen opgericht (zes regeringen en zes parlementen; strikt juridisch gezien zelfs zes regeringen en negen parlementen) en werd – te beginnen bij de audio-visuele media – de ene nationale organisatie na de andere ontbonden. Zo werd de taalgrens een partijgrens, een landbouwgrens, een milieugrens, een openbare werken-grens, een sportgrens, een toerisme-grens, een buitenlandse handel-grens, een verkeersgrens enz. Een taalgrens die zoveel functies accumuleert wordt een staatsgrens. Men zou verwachten dat in een proces dat zo ingrijpend is de Belgische burger door een referendum om zijn mening gevraagd wordt, maar niets is minder waar. Een groot publiek debat, met voor- en tegenstanders aangaande het Belgische taalfederalisme werd zelfs nooit georganiseerd. Sterker nog, het federalisme dat de Belgen door schimmige akkoorden min of meer opgedrongen werd, is niet eens een echt federalisme. Immers, volgende kenmerken ontbreken : 1) Een eenheid in buitenlandse handel ; 2) Een normenhiërarchie ; 3) Een federalistisch tweekamerstelsel ; 4) Federale partijen ; 5) Een onderverdeling in entiteiten die niet-nationalistisch van aard zijn, naar het voorbeeld van de Duitse Länder of de Zwitserse kantons. Indien men een echt federalisme wilde organiseren, waren al in de jaren 1960 de instrumenten daarvoor – de provincies – voorhanden. Dat dit niet gebeurde, toont aan dat ca. 1970 de invloed van taalnationalisten (Volksunie, Rassemblement Wallon) enorm gegroeid was, hoewel ze nog steeds een aanzienlijke minderheid van de Belgen vertegenwoordigden. Door steun van opportunistische politici (meer organen = meer macht), door de politieke passiviteit van de Belgen en door goede bedoelingen (het pacificeren van de nationalisten « om erger te voorkomen » of “de meubels te redden”) werd België uiteindelijk een federale staat zonder federerende elementen. De gevolgen van deze historische fout zijn tot op de dag van vandaag voelbaar en dit zelfs in steeds sterkere mate. Hoe meer er immers gesplitst wordt, hoe meer verschillen men creëert en hoe meer verschillen men creëert, hoe meer men splitst. De bevoegdheden zijn zo fel versnipperd dat talloze samenwerkingsakkoorden moeten afgesloten worden (tussen de federale staat en de deelstaten en tussen de deelstaten onderling). Op internationale conferenties moet het kleine België zich laten vertegenwoordigen door talloze excellenties en dit allemaal voor één bevoegdheid. Zo mochten we beleven dat op de Klimaatconferentie van Kopenhagen in december 2009 België door niet minder dan 5 ministers vertegenwoordigd werd ! Op de nadelen van het huidige federalisme heeft onze partij al veel gewezen. De institutionele oplossing – de enige die kan werken – is een herstel van het unitaire België zonder grendels, pariteiten, bijzondere meerderheden, maar met behoud van de taalgrens en –wetten en op basis van de negen historische provincies. Er is geen enkele taak die vandaag door de gewesten of gemeenschappen wordt vervuld, die niet enerzijds door de federale staat en anderzijds door de provincies kan worden beheerd. Dat de taalgrens een criterium is voor het afbakenen van bevoegdheden is onlogisch (taal heeft niets met economie, milieu, ruimtelijke ordening... te maken), onetisch (mensen worden anders behandeld omwille van persoonsgebonden criteria) en contraproductief (België was nog nooit zo onstabiel op politiek vlak). Onderverdelingen in een staat moeten bestaan om goed te besturen, niet om nationalistische revendicaties kracht bij te zetten. Nederland is ook niet verdeeld in Friesland, Noord- en Zuid-Nederland, Duitsland is ook niet meer opgesplitst tussen West- en Oost-Duitsland, Zwitserland ook niet in een Frans-, Duits en Italiaans deel. Blijven aanmodderen met het taalfederalisme heeft geen enkele zin. Dan wordt het Belgisch beleid intern nog meer verlamd en naar buiten toe nog meer belachelijk gemaakt. Laten we dan ook eindelijk werk maken van een verenigd, unitair en krachtig België. Het is aan een nieuwe generatie Belgisch- en Europees-gezinde politici om het unitaire België met respect voor zijn provinciale en taalkundige verscheidenheid herop te bouwen. LE “GRAVENSTEENGROEP”: SOUVENIR TRAGI-COMIQUE //30 Dec 2009
LE “GRAVENSTEENGROEP”: SOUVENIR TRAGI-COMIQUE
 Etienne Vermeersch, figure à la base du Gravensteenmanifest enseigne la philosophie morale. Reste à savoir quelle morale... (photo: http://i.ytimg.com/) En 2008 quelques soi-disant “gauchistes” écrivaient le ‘Gravensteenmanifest’, un plaidoyer réactionnaire, nationaliste et sécessioniste . . Jadis, le B.U.B. fut parmi les premiers à réagir contre cette derive nationaliste . Mais on n’était pas les seuls. Rappelons l’analyse lucide de Paul Goossens et la réponse à M. Goossens de la part de Francis Van Den Eynde (Vlaams Belang, décidémment les “gauchistes” se retrouvent en bonne compagnie!). A signaler encore l’analyse brilliante de M. Tuypen (PTB, Vooruitgroep). Notons aussi que l’infâme Gravensteengroep a recolté à peine 9800 signatures … en 2 années! Est-ce tout le mouvement flamand? Poser la question... UIT HET VLAAMS-NATIONALISTISCHE SPROOKJESBOEK //26 Dec 2009
UIT HET VLAAMS-NATIONALISTISCHE SPROOKJESBOEK
Het verhaal van de geschiedenis van België, zoals dat vandaag verteld wordt (in de media, op scholen, in sommige boeken) is eigenlijk betrekkelijk eenvoudig. Het wordt ons van kindsbeen af geleerd en zelden of nooit betwist. Velen zijn er zo aan gewend geraakt dat ze het voor waarheid aannemen. Het gaat ongeveer als volgt: “België is een kunstmatige staat, opgericht in 1830 als buffer tegen Frankrijk (Vlaanderen is ouder en bestond al vanaf de middeleeuwen). Het dwong twee volkeren, Vlamingen en Walen om – tegen hun zin – samen te leven. De staat was van in den beginne uitsluitend Franstalig en zeer centralistisch. Vanaf 1830 werden Vlamingen verdrukt, kwam er verpaupering onder de Vlamingen, probeerde men het Nederlands uit te roeien.... België’s meest brutale heerser was koning Leopold II, die tien miljoen Congolezen in de Belgische kolonie liet ombrengen. De Vlamingen waren in Wereldoorlog I kanonnenvlees, door Nederlandsonkundige officieren de dood ingejaagd. De repressie heeft zowel in 1918 als in 1945 de Vlaamse Beweging proberen te vernietigen. Daarbij werden misleide idealisten gestraft. Ondanks alles culmineerde de ontvoogdingsstrijd van de Vlaamse Beweging in een autonome Vlaamse deelstaat die sedert 1970 meer en meer bevoegdheden verkreeg.” Tot daar het “klassieke” verhaal. Sta ons toe dit te corrigeren: “Elke staat is kunstmatig (geen enkele staat is immers door God of door de natuur gewild). Het Koninkrijk België bestaat sedert 1830, België als entiteit is veel ouder. Dit territorium vormt sedert 1430 onafgebroken een eengemaakte economische en politieke ruimte. Gedurende eeuwen groeide er onder de Belgen (Zuid-Nederlanders) een (proto-)nationaal gevoelen, zonder hetwelk men de revolutie van 1830 niet kan verklaren. Het Graafschap Vlaanderen (Oost- en West-Vlaanderen, Frans-Vlaanderen en Zeeuws-Vlaanderen) bestond al in de middeleeuwen en heeft niets te maken met het huidige “Vlaanderen”. Het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden (1815-1830) was een bufferstaat, opgericht tegen Frankrijk, waarvan de Belgen zich afscheurden. In 1830 bestonden er geen “Vlamingen” of “Walen”, maar enkel Belgen. De Belgische staat was niet uitsluitend Franstalig. In 1830 knoopte men opnieuw aan met de Bourgondische tradities: Frans voor het centraal bestuur, de streektaal voor de lokale besturen. Deze lokale besturen (gemeenten en provincies) genoten uitzonderlijk veel autonomie. Na 1830 werd België de meest vrije staat van Europa. Onze Grondwet was zo vooruitstrevend dat een pak landen ze overnam. Ten tijde van Koning Leopold II (1865-1909) werd België de tweede industriële grootmacht van de wereld. Congo was toen overigens nog geen Belgische kolonie, maar wel een persoonlijk Kroondomein. Er zijn nooit 10 miljoen Congolezen vermoord, er was niet eens een bevolkingstelling op het moment dat de koning Congo verwierf (1885). Met name de jaloerse Britten, die zich liever zelf Congo hadden toegeëigend, zijn verantwoordelijk voor deze geschiedenisvervalsing. Bij de Congolezen zelf heerst er overigens geen negatief beeld van van Koning Leopold II. Er is in Congo ook nooit één massagraf gevonden. Bovendien waren er op het einde van de 19de en in het begin van de 20ste eeuw slechts enkele honderden Belgen in dat onmetelijke land… Wat de Nederlandstalige Belgen betreft kan men stellen dat ze nooit onderdrukt zijn en dat België vanaf 1873 taalwetten invoerde daar waar andere staten dit niet deden – en nog steeds niet doen (Luxemburg, Frankrijk, Nederland, de Verenigde Staten...). De overheid heeft nooit het Nederlands proberen uit te roeien, integendeel. De taal werd net gestimuleerd om de Belgische staat van Frankrijk te onderscheiden. Om deze reden werd de Nederlandstalige letterkunde door Koning Leopold I ook actief gepromoot (Hendrik Conscience en zijn “Leeuw van Vlaanderen” was in zeker zin een ode aan het jonge Koninkrijk België). Tijdens Wereldoorlog I werd geen enkele Nederlandstalige soldaat de dood ingejaagd door Nederlandsonkundige officieren (die mythe dateert van na 1918). Het Belgisch leger kende trouwens veel minder slachtoffers dan het Franse of het Britse. Nooit heeft Koning Albert I willen deelnemen aan een geallieerd massa-offensief. Na beide wereldoorlogen werden, net als in elk land, de collaborateurs in België gestraft. Die bestraffingen waren niet excessief, integendeel. Ze waren ook niet gericht tegen de Vlaamse Beweging (er werden meer collaborateurs gestraft ten zuiden van de taalgrens). De Vlaams-nationale collaborateurs waren geen idealisten, maar op geld en eer beluste criminelen, die hun eigen landgenoten alsook etnische minderheden de dood injoegen. Mede omdat na de oorlog de bestraffing van collaboratie niet streng genoeg was, kon de Vlaams-nationalistische beweging terug opbloeien en – geholpen door Waalse regionalisten – vanaf 1970 de Belgische staat ontmantelen. Welke begeestering dat opwekte, zagen we o.a. in 1995 toen de Vlaamse Raad voor het eerst verkozen werd. Er was nergens een spontane vreugde-uitbarsting.  photo, foto De Standaard ALEXANDRE DECROO, LE NOUVEAU PRESIDENT DU VLD : QUEL « PROGRESSISME » ? Le 12 décembre 2009, Alexandre Decroo a été élu à la présidence de l’Open VLD – les libéraux néerlandophones - avec presque 55% des suffrages battant ainsi son concurrent Marino Keulen. Dans son discours qui a suivi son élection, il a déclaré que le VLD serait le parti le plus « progressiste » de la soi-disant « Flandre ». Cela, il faut le vérifier un peu. Progressisme ? Que veut encore dire ce mot dans la bouche des politiciens ? Vise-t-il le mariage des homosexuels et leur droit d'adopter, l’euthanasie, l’avortement, l’interdiction de croix et de minarets, la libéralisation de certaines drogues, le laxisme envers les délinquants lorsque la prévention est privilégiée par rapport à la répression ? Ou vise-t-il la démocratie au sein du VLD, dont tout le monde sait que ce terme est très relatif. En effet, si son père n’était pas Herman Decroo, il n’aurait jamais récolté autant de votes. De plus, un président élu n’est en rien une garantie pour un bon président… On ne sait pas ce que le progressisme du VLD veut dire. Il convient d’abord de définir le terme « progressiste». Le Larousse le définit comme « qui a ou manifeste des idées politiques ou sociales avancées ». Pris au pied de la lettre, ce terme ne veut donc rien dire faute d’accord sur le contenu du terme « avancée ». Ce que l’un appelle « progrès » peut être une régression pour l’autre. Néanmoins, si on attribue une dimension humaniste et universaliste à ce terme dans le sens de « promouvoir le bien-être d’un maximum d’êtres humains sur cette planète », on arrive à une notion plein de sens. Mais soit, une chose est sûre : le VLD n’est pas un parti progressiste sur le plan communautaire, bien au contraire. Il soutient la division « progressive » de compétences fédérales sur base linguistique et la scission du seul arrondissement électoral bilingue, celui de Bruxelles-Hal-Vilvorde. Il défend également l’apartheid linguistique qui consiste à séparer les Belges sur la base de leur langue, voire les monter les uns contre les autres. Il entend maintenir le fédéralisme linguistique avec ses 6 gouvernements et 6 parlements dont tout le monde avec un peu de sens critique voit que c’est une catastrophe sur toute la ligne. Non, sur le plan communautaire, le VLD est un parti rétrograde et nationaliste qui ne diffère pas grand-chose de la N-VA et du Vlaams Belang ! En quelque sorte, il est encore pire parce qu’il ne dit pas tout ce que ses membres pensent. En ce sens, il est aussi hypocrite. ALEXANDER DECROO, DE NIEUWE VOORZITTER VAN DE VLD : WELK "PROGRESSIVISME" ? Op 12 december 2009 werd Alexander Decroo met bijna 55% van de stemmen tot voorzitter van Open VLD – de Nederlandstalige liberalen – verkozen. Hiermee versloeg hij zijn concurrent Marino Keulen. In zijn overwinningstoespraak verklaarde hij dat de VLD de meest « progressieve » partij van het zogenaamde « Vlaanderen » zou zijn. Dat moeten we toch even nakijken. Progressivisme ? Wat wil dit woord in de mond van politici nog zeggen ? Gaat het over het huwelijk van homoseksuelen et hun adoptierecht, euthanasie, abortus, het verbod op kruisen en minaretten, de liberalisering van bepaalde drugs, het laxisme jegens delinquenten wanneer preventie als vooruitstrevender dan repressie wordt beschouwd? Of gaat het over de democratie in de VLD, een term waarvan iedereen de relativiteit kent. Als zijn vader immers niet Herman Decroo was, zou hij nooit zoveel stemmen verkregen hebben. Bovendien is een verkozen voorzitter geenszins een garantie voor een goede voorzitter… We weten niet wat de VLD onder progressivisme verstaat. Eerst moeten we de term “progressivisme” definiëren. Volgens Wikipedia is het een politieke stroming die gebaseerd is op progressie (vooruitgang). Het wordt dikwijls beschouwd als de tegenhanger van conservatisme, een stroming die juist gericht is op conservatie (behoud). Letterlijk wil dit niet veel zeggen omdat men van mening kan verschillen over wat vooruitgang is. Wat de ene vooruitgang noemt, kan voor de andere immers achteruitgang zijn. Als men daarentegen een humanistische en universalistische betekenis aan deze term geeft in de zin van “het nastreven van het welzijn van een maximum aantal mensen op deze planeet” komt men aan een term vol inhoud. Wat er ook van zij, één zaak is zeker: op communautair vlak is de VLD geen progressieve partij, wel integendeel. De partij steunt immers de geleidelijke opsplitsing van België op taalbasis en de splitsing van het enige tweetalige kiesarrondissement Brussel-Halle-Vilvoorde. Ze verdedigt eveneens de taalapartheid die erin bestaat de Belgen op taalbasis op te splitsen en ze zelfs tegen elkaar op te zetten. Ze wil ook het taalfederalisme behouden met zijn 6 regeringen en 6 parlementen waarvan iedereen met een zekere kritische blik ziet dat het een catastrofe is over de hele lijn. Neen, op communautair vlak is de VLD een ouderwetse en nationalistische partij die niet veel van de N-VA of het Vlaams Belang verschilt ! Ze is in zekere zin nog erger omdat ze niet alles zegt wat haar leden denken. In die zin is ze ook hypocriet.  Photo, foto www.emich.be VOOR EEN NIEUWE BELGISCHE OPENBARE OMROEP De VRT verandert weer eens van gedelegeerd bestuurder. Na Bert De Graeve en Tony Mary vertrekt nu ook de derde bestuurder uit de privé-sector, Dirk Wauters. De RTBF is nog steeds stevig in handen van de particratische “socialist” Jean-Paul Philippot, maar quasi niemand kijkt er nog naar. De openbare omroepen zijn zwaar ziek. Bovendien wordt de Belgisch-unitaristische stem er gemeden als de pest. De audio-visuele openbare omroepen worden betaald met belastinggeld. Hun raden van bestuur zijn exclusief bevolkt door vertegenwoordigers van de traditionele partijen. Nieuwe partijen of politieke stromingen, en zeker niet de Belgisch-gezinde, hebben er iets in de pap te brokken. Het politieke pluralisme wordt niet gerespecteerd. Men kan zich dan ook de vraag stellen wat deze openbare omroepen voor de Belgen nog waard zijn. Door aan te sturen op het behoud van het mislukte taalfederalisme en zelfs op separatisme – het confederalisme is ook separatisme - bewijzen ze België, Europa en de wereld geen dienst. Openbare media moeten objectieve informatie verschaffen, ook over de onmiskenbare unitaristische stroming. Anders doen ze de mensheid meer kwaad dan goed. De B.U.B. stelt dan ook voor de openbare omroepen weer samen te voegen. Voor mensen met een open geest kan dat geen probleem zijn. Er zijn bedrijven genoeg in België die twee- en meertalig zijn. Waar wacht men nog op om vooruit te gaan en de Belgen een toekomstperspectief te bieden? POUR UNE NOUVELLE CHAINE PUBLIQUE BELGE La VRT change encore une fois d’administrateur délégué. Après Bert De Graeve et Tony Mary, c’est le troisième administrateur venant du secteur privé, Dirk Wauters, qui s’en va. La RTBF est toujours aux mains fermes du « socialiste » et particrate Jean-Paul Philippot, mais les téléspectateurs se font de plus en plus rares. Les chaînes publiques sont gravement malades. En outre, elles ne relayent pas du tout la voix unitariste belge. Les médias publics audio-visuels sont financés avec l’argent du contribuable. Leurs conseils d’administration sont exclusivement composés de représentants des partis traditionnels. De nouveaux partis politiques et courants idéologiques, surtout lorsqu’ils défendent la Belgique, n’y ont aucune voix au chapitre. Ainsi, le pluralisme politique n’est pas respecté. Il est dès lors légitime de se poser la question de savoir ce que valent encore ces médias publics pour les Belges. En défendant le maintien du fédéralisme linguistique raté et même parfois le séparatisme – le confédéralisme étant également du séparatisme -, ils ne rendent aucun service à la Belgique, à l’Europe et au monde. Les médias publics doivent fournir une information objective, aussi sur le courant unitariste indéniable. Sinon, ils font plus de mal que du bien pour l’humanité. Le B.U.B. propose de regrouper de nouveau les deux chaînes publiques. Pour des gens ayant un esprit ouvert cela ne peut poser aucun problème. Il y a assez d’entreprises en Belgique qui sont bi- et multilingues. Qu’attend-on encore pour progresser et offrir une perspective d’avenir aux Belges ? HERMAN VAN ROMPUY EN/ET YVES LETERME //15 Nov 2009
 pro-Belgische betoging in Brussel van 18 november 2007; manifestation pro-belge à Bruxelles du 18 novembre 2007; foto, photo APKAN EEN TAALNATIONALIST EERSTE MINISTER VAN BELGIE EN PRESIDENT VAN DE EUROPESE RAAD ZIJN? De afgelopen weken stond de Belgische pers vol van de vraag of de huidige eerste minister, Herman van Rompuy (CD&V) al dan niet president van de Europese Raad ging worden en wie hem als eerste minister zou opvolgen. Veel verder dan een personenkwestie zijn de journalisten echter niet geraakt. Tijd dus voor een iets diepgaandere analyse. Sinds de sterk nationalistisch getinte federale verkiezingen van 10 juni 2007 is het politiek-communautaire thema in België nooit op de achtergrond gebleven, zelfs al heeft het door de financieel-economische crisis van eind 2008 en 2009 tijdelijk wat aan kracht ingeboet. Vanaf juli tot december 2007 was de institutionele crisis wegens de door de Vlaams-nationalisten op de regeringsonderhandelaars uitgeoefende druk zelfs te snijden. Het hoogtepunt van de crisis was ongetwijfeld de eenzijdige stemming in de kamercommissie van het door een zekere Herman Van Rompuy ingediende wetsvoorstel tot splitsing van het tweetalige kiesarrondissement Brussel-Halle-Vilvoorde op 7 november 2007 en de daaropvolgende reactie van het Belgisch volk dat op 18 november 2007 massaal op straat kwam om de eenheid van België te bepleiten. Tijdens deze lange institutionele crisis en de daarmee gepaard gaande politieke chaos, die tot op vandaag voortduurt, heeft het federale niveau twee formateurs, twee verkenners en drie eerste ministers versleten (zonder de drie koninklijke commissarissen te vergeten): eerst Yves Leterme (CD&V) van 15 juli 2007 tot 21 december 2007. Deze formateur slaagde er niet in een regering te vormen, zelfs niet met de hulp in van verkenner Herman Van Rompuy (CD&V) in de herfst van 2007. Vervolgens werd Guy Verhofstadt (VLD) eerste minister van 21 december 2007 tot 20 maart 2008 in het kader van een interimregering Verhofstadt III waarna hij de fakkel aan de nieuwe eerste minister Yves Leterme overdroeg. Deze werd echter geveld door de economische crisis en meerbepaald door het Fortis-schandaal en diende op 19 december 2008 ontslag te nemen (na een eerste “politiek-communautair” ontslag op 14 juli 2008, dat door de Koning geweigerd werd). Nadat verkenner, Wilfried Martens (CD&V) en formateur Herman Van Rompuy het pad geëffend hadden, is deze laatste op 30 december 2008 eerste minister geworden. Bijna een jaar later wordt hij door sommigen echter genoemd als de toekomstige “president van de Europese Raad”, een nieuwe functie die het gevolg is van de goedkeuring door alle EU-lidstaten van het Verdrag van Lissabon. De vraag is echter of het wenselijk is dat Vlaams-nationalisten als Leterme en Van Rompuy de federale regering leiden, laat staan een Europese functie opnemen. Voornoemde personen zijn inderdaad nationalisten: ze verdedigen het behoud van de opslitsing van België op taalbasis en willen die opsplitsing door een nieuwe staatshervorming verder uitbouwen. Ze willen de splitsing van het tweetalig kiesarrondissement Brussel-Halle-Vilvoorde en weigeren het Europees Verdrag tot bescherming van de minderheden te ondertekenen. Ze bekritiseren de Vlaams-nationale ideologie niet, maar staan toe dat hun particratie ze in de praktijk toepast (voorrecht van Nederlandstaligen om gronden te kopen in bepaalde gemeenten, verbod op anderstalige reclame in gemeenten als Halle en Meise, uitsluiting van Franstalige kinderen op de speelpleinen in Liedekerke, enz.). Zij zijn mede verantwoordelijk voor de geleidelijke invoering van een racistisch taalapartheidsysteem in het hart van Europa. Deze ideeën staan uiteraard haaks op het Belgisch en Europees, meertalig en humanistisch-universalistisch gedachtegoed. Het is juist dat Herman Van Rompuy enige rust op het federale niveau heeft teruggebracht en de facto voor een institutioneel status quo heeft gezorgd. Maar dat is ook zijn enige verdienste. Yves Leterme daarentegen heeft geen verdienste. Hij legde het parcours van een brokkenpiloot af en kan dan ook niet intellectueel in staat worden bevonden om opnieuw eerste minister van een meertalig land te worden. Tenslotte staat hun partij voor een “confederaal” België wat niet meer of niet minder de voorafgaandelijke splitsing van het land – dus separatisme – inhoudt. Met deze heren kunnen België en Europa niet in zee gaan. België heeft daarentegen nood aan tweetalige, competente en pro-Belgische eerste ministers. Ook de Europese Unie heeft nood aan meertalige, competente en pro-Europese presidenten. Als men niet een land met twee grote taalgroepen kan besturen, is men ook niet in staat een federatie van 25 landen en 20 taalgroepen te besturen. Voor de B.U.B. is het duidelijk: nationalisten, d.w.z. politici zonder universalistisch-humanistisch gedachtegoed, mogen geen leidende functie in België of Europa opnemen, tenzij men natuurlijk kiest voor de achteruitgang van de mensheid zoals “onze” “Belgische” politici dat al sinds 1970 doen… UN NATIONALISTE PEUT-IL ETRE PREMIER MINISTRE DE LA BELGIQUE ET PRESIDENT DU CONSEIL EUROPEEN? Les dernières semaines, la presse belge s’est interrogée sur la question de savoir si le premier ministre actuel, Herman van Rompuy (CD&V) peut devenir président du conseil européen et qui va lui succéder en tant que premier ministre. Les journalistes n’ont pourtant pas réussi à dépasser le stade du débat sur les personnes. Il est donc temps pour une analyse un peu plus approfondie. Depuis les élections fédérales hautement communautarisées du 10 juin 2007, le thème politico-communautaire n’a jamais quitté l’avant-plan en Belgique, même s’il a temporairement perdu de sa vigueur en raison de la crise économique et financière de fin 2008 et 2009. Depuis juillet jusqu’à décembre 2007, la crise institutionnelle, provoquée par la pression exercée par les nationalistes flamands sur les négociateurs du nouveau gouvernement, avait atteint des niveaux inquiétants. Le point culminant de la crise était sans doute le 7 novembre 2007 lors du vote unilatéral en commission de la Chambre de la proposition de loi introduite par un certain Herman Van Rompuy sur la scission de l’arrondissement électoral bilingue de Bruxelles-Hal-Vilvorde et la réaction subséquente du peuple belge qui est descendu en masse dans la rue le 18 novembre 2007 pour soutenir l’unité du pays. Pendant cette longue crise institutionnelle et le chaos politique inhérent, perdurant jusqu’à ce jour, le niveau fédéral a vu passer en revue deux formateurs, deux explorateurs et trois premiers ministres (sans oublier les trois commissaires royaux): d’abord Yves Leterme (CD&V) du 15 juillet 2007 au 21 décembre 2007. Ce formateur n’a pas réussi à former un gouvernement, même pas avec l’aide de l’explorateur Herman Van Rompuy (CD&V) en automne 2007. Ensuite, Guy Verhofstadt (VLD) a été nommé premier ministre le 21 décembre 2007. Il est resté en fonction dans le cadre d’un gouvernement intérimaire Verhofstadt III après quoi il a passé le flambeau au nouveau premier ministre Yves Leterme. Celui-ci a pourtant été pris au piège de la crise économique et plus précisément de l’affaire Fortis de sorte qu’il a dû démissionner le 19 décembre 2008 (après une première démission “politico-communautaire” du 14 juillet 2008, toutefois refusée par le Roi). Après que l’explorateur Wilfried Martens (CD&V) et le formateur Herman Van Rompuy avaient aplani le chemin, ce dernier est devenu premier ministre le 30 décembre 2008. Presqu’un an plus tard, il est avancé par certains pour devenir le futur “président du Conseil européen”, une nouvelle fonction instaurée par le Traité de Lisbonne, fraîchement approuvé pour tous les Etats membres de l’Union européenne. Il faut pourtant se poser la question de savoir s’il est souhaitable que des nationalistes flamands comme Leterme ou Van Rompuy dirigent le gouvernement fédéral ou remplissent une fonction européenne. Les personnes citées sont en effet des nationalistes: ils défendent le maintien de la scission linguistique de la Belgique et entendent élaborer davantage cette scission par une nouvelle réforme de l’Etat. Ils exigent la scission de l’arrondissement électoral bilingue de Bruxelles-Hal-Vilvorde tout en refusant de signer le Traité européen pour la protection des minorités. Ils ne critiquent pas l’idéologie nationaliste flamande, mais l’appliquent effectivement (droit de préemption pour les néerlandophones à l’achat de terrains dans certaines communes, interdiction de publicité dans une autre langue que le néerlandais à Hal et Meise, exclusion d’enfants francophones des plaines de jeux à Liedekerke, etc). Ils sont co-responsables de l’introduction progressive d’un système raciste d’apartheid linguistique au coeur de l’Europe. Ces idées sont bien évidemment contraires à l’idéologie humaniste et universaliste qui fondent la Belgique et l’Europe multilingues. Il est certes vrai que Herman Van Rompuy a ramené un peu le calme au niveau fédéral assurant de la sorte un statu quo institutionnel de fait. Toutefois, il s’agit de son seul mérite. Yves Leterme, en revanche, n’a aucun mérite. Après son parcours cahoteux, il ne peut être considéré comme intellectuellement capable de redevenir premier ministre d’un pays multilingue. Enfin, leur parti est favorable à la création d’une Belgique “confédérale”, ce qui implique ni plus ni moins la scission préalable du pays – donc le séparatisme. Avec des individus pareils, la Belgique et l’Europe ne peuvent s’engager. La Belgique a au contraire besoin de premiers ministres bilingues, compétents et pro-belges. L’Union européenne également a besoin de présidents multilingues, compétents et pro-européens. Si on ne peut diriger un pays composé de deux groupes linguistiques, on n’est pas davantage en mesure de diriger une fédération de 25 pays et de 20 groupes linguistiques. Pour le B.U.B., il est clair que les nationalistes, c’est-à-dire les politiciens sans vision universaliste et humaniste, ne peuvent revêtir une fonction dirigeante en Belgique ou en Europe, à moins que l’on opte pour la régression de l’Humanité, comme “nos” politiciens “belges” le font déjà depuis 1970… LA CHUTE DU MUR DE BERLIN ET LES TRANFERTS ALLEMANDS - DE VAL VAN DE BERLIJNSE MUUR EN DE DUITSE TRANSFERTEN //08 Nov 2009
 Menigte op de Berlijnse muur op 9 november 1989; une foule sur le Mur de Berlin le 9 novembre 1989; foto / photo www.eca.com.ve (Derek Smith)LA CHUTE DU MUR DE BERLIN ET LES TRANFERTS ALLEMANDS Le 9 novembre 2009, le monde et l’Allemagne en particulier ont commémoré la chute du Mur de Berlin il y a 20 ans. Cet événement politique majeur signifiait la fin de la Guerre froide, la fin du régime communiste en Allemagne de l’est (RDA), la réunion de Berlin de l’ouest et de l’est et la réunification de l’Allemagne. Toutefois, cette réunification a aussi entraîné un important courant d’aide de l’ouest vers l’est de l’Allemagne. En 1996, sept ans après la chute du Mur de Berlin et la levée du Rideau de Fer, le “Bundestag” allemand approuvait un programme d’aide financière gigantesque au bénéfice des nouveaux “Bundesländer”. Il s’agissait d’une somme de 100 milliards de marks allemands (environ 50 milliards d’euros) par an qui devait servir à relancer l’économie de l’Allemagne de l’est et à réduire le taux de chômage avoisinant les 20%. Treize ans plus tard, ces tranferts massifs existent toujours, mais n’ont pas réussi à effacer les différences socio-économiques fondamentales entre l’ouest et l’est de l’Allemagne. En effet, malgré les investissements énormes en infrastructure et logements, l’économie allemande de l’est reste structurellement faible et le chômage demeure élevé. L’Est est aussi touché davantage par la crise économique actuelle que l’ouest. Les investissements étrangers en ex-RDA n’augmentent que de peu. Cela explique le succès électoral des ex-communistes du parti “Die Linke” qui a obtenu 11% des voix lors des dernières législatives de septembre 2009 tandis que ce parti est insignifiant à l’ouest. Ces voix ont surtout été remportées à l’Est (par exemple 20% en Saxonie, mais rien en Rhénanie du Nord - Ouest-Phalie). L’allemagne est donc encore clairement un pays à deux vitesses. De façon étrange, ces transferts massifs vers les 17 millions de compatriotes de l’est n’inspirent pas les Allemands de l’ouest à demander une nouvelle scission de l’Allemagne. La réunification n’est certes pas encore digérée par tous les Allemands de l’est et de l’ouest, mais le sentiment général est que l’Allemagne unie est en tout cas meilleure pour tous que la séparation. Les Belges devraient prendre exemple sur les Allemands. En Belgique, les transferts du nord vers le sud du pays s’élèvent à 2 ou 5 milliards d’euros par an selon les sources, c’est-à-dire, toute proportion gardée (il y a 65 millions Allemands de l’Ouest contre 17 millions Allemands de l’est et 6 millions de Belges du Nord contre 3 millions de Belges du Sud, abstraction faite des Bruxellois) au moins 2 fois moins qu’en Allemagne. On est toujours plus forts quand on est unis à condition que le pouvoir soit aux mains de ceux qui soutiennent cette unité. L’exemple allemand ne devrait non seulement nous encourager à accepter les transferts au sein de la Belgique et à promouvoir l’unité des Belges, mais également à voter pour des partis nationaux qui soutiennent les intérêts de toute la Belgique et de tous les Belges. DE VAL VAN DE BERLIJNSE MUUR EN DE DUITSE TRANSFERTEN Op 9 november 2009 hebben de wereld en Duitsland in het bijzonder de val van de Berlijnse Muur twintig jaar geleden herdacht. Deze grootse politieke gebeurtenis betekende het einde van de Koude Oorlog, het einde van het communistisch regime in Oost-Duitsland (de DDR), de hereniging van West- en Oost-Berlijn en de hereniging van Duitsland. Nochtans heeft deze hereniging ook een belangrijke hulpstroom van West- naar Oost-Duitsland met zich meegebracht. In 1996, zeven jaar na de val van de Berlijnse Muur en de opheffing van het Ijzeren Gordijn keurde de “Bundestag” een gigantisch programma van finciële steun voor de nieuwe “Bundesländer” goed. Het ging om een som van 100 miljard Duitse Mark (omgerekend ongeveer 50 miljard euro) par jaar die moest dienen om de economie van Oost-Duitsland terug op gang te trekken en de werkloosheidsgraad, die bijna 20% bedroeg, terug te dringen. Dertien jaar later bestaan deze enorme transferten nog altijd zonder dat ze erin geslaagd zijn de fundamentele sociaal-economische verschillen tussen West- en Oost-Duitsland weg te werken. Ondanks de enorme investeringen in infrastructuur en woningen blijft de Oost-Duitse economie structureel zwak en de werkloosheid hoog. Zo is het oosten harder door de huidige economische crisis getroffen dan het westen. De buitenlandse investeringen in het vroegere Oost-Duitsland gaan slechts traag vooruit. Dat legt het electoraal succes van de partij van de ex-communisten “Die Linke” uit. Deze partij behaalde 11% van de stemmen bij de laatste wetgevende verkiezingen van september 2009 terwijl diezelfde partij in West-Duitsland niets voorstelt. Deze stemmen werden vooral in Oost-Duitsland behaald (bijvoorbeeld 20% in Saksen, maar niets in Noord-Rijn-Westfalen). Duitsland is dus nog duidelijk een land met twee snelheden. Vreemd genoeg brengen die enorme transferten aan de 17 miljoen landgenoten uit het oosten er de West-Duitsers niet toe om een nieuwe splitsing van Duitsland te eisen. De hereniging is zeker nog niet door alle West- en Oost-Duitsers verwerkt, maar het algemeen gevoel is dat een verenigd Duitsland in elk geval beter is dan een gesplitst Duitsland. De Belgen zouden aan de Duitsers een voorbeeld moeten nemen. In België bedragen de transferten van het noorden naar het zuiden tussen 2 en 5 miljard euro par jaar volgens de bronnen, dat wil zeggen proportioneel gezien (gelet op het feit dat er 65 miljoen West-Duitsers zijn tegen 17 miljoen Oost-Duitsers en 6 miljoen Noord-Belgen tegen 3 miljoen Zuid-Belgen, als men van de Brusselaars abstractie maakt) minstens 2 keer minder dan in Duitsland. Men is altijd sterker wanneer men verenigd is op voorwaarde dat de macht in handen is van mensen die de eenheid ondersteunen. Het Duitse voorbeeld moet ons niet alleen aanmoedigen om de (verminderende) transferten binnen België te aanvaarden en om de eenheid van de Belgen te verdedigen, maar ook om te stemmen voor nationale partijen die de belangen van heel België en van alle Belgen ondersteunen. BRUXELLES-HAL-VILVORDE: QUEL EST LE PROBLEME? - BRUSSEL-HALLE-VILVOORDE: WAT IS HET PROBLEEM? //20 Oct 2009
 BRUXELLES-HAL-VILVORDE: QUEL EST LE PROBLEME? Le dossier de BHV ressemble au Monstre de Loch Ness. La plupart du temps tout est calme, mais de temps en temps le dossier refait surface et attise les émotions. Depuis l’arrêt de la Cour d’Arbitrage (dénommée aujourd’hui: la Cour Constitutionnelle) du 26 mai 2003, les nationalistes flamands exigent la scission de cet arrondissement électoral bilingue. Mais, BHV n'est que le sommet de l'iceberg nationaliste. On ne peut pas comprendre ce problème sans le cadrer dans son contexte plus large, c'est-à-dire celui du fédéralisme linguistique introduit depuis 1970, qui a mené à la scission de la province bilingue du Brabant en 1995. Or, le problème BHV est un pur produit de ce fédéralisme linguistique déficient. Mais plus concrètement, on peut circonscrire le problème et les solutions correctes comme suit: 1) Souvent, on entend dire que la Cour constitutionnelle exigerait la scission de BHV. Ceci n’est pourtant pas correct: la Cour ne demande qu’une solution au problème né du fait de la création de circonscriptions électorales par province en 2003. Or, dans toutes les provinces du pays, il existe des circonscriptions provinciales, sauf dans le Brabant flamand, dont la partie ouest (Hal-Vilvorde) appartient à l'arrondissement électoral et bilingue de Bruxelles. Selon la Cour, il ne s’agit pourtant pas d’une discrimination à condition que le législateur justifie la situation, par exemple en se référant à la situation particulière de BHV, arrondissement bilingue. Cette loi offrirait donc une solution, à tout le moins à court terme. 2) La scission de BHV est pourtant demandée par les nationalistes flamands. Pour eux, cette scission serait logique, car il s’agit de faire coïncider les frontières linguistiques avec les futures frontières d’Etat. 3) Le B.U.B. propose la solution suivante : - Une réunification de la province du Brabant qui deviendra une troisième région à part entière avant de restaurer une Belgique unitaire sur la base de nos neuf provinces historiques. Le Brabant deviendra alors la circonscription électorale unique et bilingue. - Le maintien de la frontière linguistique et des lois linguistiques actuelles; - Pas d'élargissement de Bruxelles, la fusion des 19 communes bruxelloises et la suppression de la Région Bruxelles-Capitale. Néanmoins, nous savons que les nationalistes flamands n’accepteront jamais une telle solution. Mais les nationalistes francophones, eux aussi, demanderont davantage de francisation de la périphérie bruxelloise. Ce compromis sera donc rejeté par une minorité de nationalistes et d’extrémistes. Néanmoins, il correspond bel et bien à une réalité sociologique (la réunion de Bruxelles avec son arrière-pays sans élargissement de la capitale). Si ce compromis est rejeté, il faudra alors élargir Bruxelles avec Hal-Vilvorde afin de maintenir la stabilité au centre de notre pays. Détail piquant: les nationalistes flamands disent qu’en Belgique la minorité (les francophones) bloquent la volonté de la majorité (les néerlandophones). Or, le problème de BHV est le résultat du fédéralisme linguistique, voulu par ces mêmes nationalistes flamands. Comprenne qui pourra ! BRUSSEL-HALLE-VILVOORDE: WAT IS HET PROBLEEM? Het dossier BHV doet denken aan het monster van Loch Ness. Het merendeel van de tijd is alles kalm, maar soms drijft de zaak boven en beroert ze de gemoederen. Sedert het arrest van het Arbitragehof (vandaag Grondwettelijk Hof genoemd) van 26 mei 2003, vragen de Vlaams-nationalisten de splitsing van dit tweetalig kiesarrondissement. Maar BHV is slechts het topje van de nationalistische ijsberg. Men kan dit probleem niet begrijpen zonder het in zijn bredere context te plaatsen, namelijk die van het sinds 1970 ingevoerde taalfederalisme, dat tot de splitsing in 1995 van de tweetalige provincie Brabant heeft geleid. Het probleem BHV is dan ook een puur product van dit gebrekkige taalfederalisme. Maar concreter kan men het probleem en de juiste oplossingen als volgt omschrijven: 1) Vaak hoort men zeggen dat het Grondwettelijk Hof een splitsing van BHV zou vragen. Nochtans is dit niet zo: het hof vraagt slechts een oplossing voor het probleem dat voortvloeit uit de creatie van provinciale kieskringen in 2003. In alle Belgische provincies bestaan er zulke provinciale kieskringen. Vlaams-Brabant vormt de uitzondering op de regel omdat het westelijk deel van de provincie (Halle-Vilvoorde) tot het tweetalige Brusselse kiesarrondissement behoort. Volgens het Hof gaat het hier nochtans niet om een discriminatie, op voorwaarde dat de wetgever de situatie rechtvaardigt, bijvoorbeeld door te verwijzen naar de specifieke situatie van het tweetalig arrondissement BHV. Deze wet kan dus reeds - en zeker op korte termijn - voor een oplossing zorgen. 2) Nochtans vragen de Vlaams-nationalisten een splitsing van het arrondissement. Voor hen zou deze splitsing logisch zijn, omdat ze taalgrenzen doet samenvallen met toekomstige staatsgrenzen. 3) De B.U.B. stelt volgende oplossing voor: - Een hereniging van de provincie Brabant die een volwaardig derde gewest zal vormen, in afwachting van het herstel van de Belgische eenheidsstaat op basis van onze negen, historische provincies. Brabant wordt dan één tweetalige kiesomschrijving. - Het behoud van de huidige taalgrens en -wetten; - Geen uitbreiding van Brussel, de fusie van de 19 Brusselse gemeenten en de afschaffing van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. Nochtans weten we dat Vlaams-nationalisten nooit zulke oplossing zullen aanvaarden. Echter, ook francofone nationalisten zullen om nog meer verfransing van de Brusselse rand vragen. Een minderheid van nationalisten en extremisten zal dit compromis dus verwerpen. Dit vergelijk beantwoordt niettemin aan een sociologische realiteit (de hereniging van Brussel met zijn Hinterland, zonder een uitbreiding van de hoofdstad). Indien het compromis verworpen wordt, blijft er niets anders over dan Brussel met Halle-Vilvoorde uit te breiden, teneinde de stabiliteit in het centrum van het land te waarborgen. Pikant detail: de Vlaams-nationalisten zeggen dat in België een minderheid (Franstaligen) de wil van de meerderheid (de Nederlandstaligen) afremt. Welnu, het probleem BHV is het resultaat van het federalisme, gewenst door dezelfde Vlaams-nationalisten. Begrijpe wie begrijpen kan! OBAMA VERSUS / CONTRE DE WEVER //11 Oct 2009
 Obama; Foto, photo AFP, Getty Images De Wever; Bron, source: driesblog.wordpress.comOp 9 oktober 2009 kreeg de Amerikaanse president Barack Obama de Nobelprijs voor de Vrede. Volgens de B.U.B. is die prijs verdiend, (nog) niet zozeer wegens zijn concrete verwezenlijkingen voor de vrede, maar omdat hij in zijn belangrijke functie het nationalisme en het extremisme in de wereld bestrijdt en wil bestrijden. De humanistische filosofie van Obama, die mensen samen wil brengen over alle grenzen van taal, religie en etnische afkomst heen, is een voorbeeld voor alle mensen op de wereld, ook voor de Belgen. De toekomst van de mensheid ligt immers in de eenheid, niet in de verdeeldheid. Daartegenover staat de kleine Bart De Wever en de andere Vlaams- en Waals-nationalisten in België, die door hun kortzichtigheid en nationalisme de domste leerlingen van de humanistische klas zijn. Le 9 octobre 2009, le président américain Barack Obama a reçu le Prix Nobel de la Paix. Selon le B.U.B., ce prix est mérité, pas (encore) en raison de ses réalisations concrètes en faveur de la paix, mais parce que dans sa position de leader fort, il combat et veut combattre le nationalisme et l'extrémisme dans le monde. La philosophie humaniste d'Obama qui entend réunir les gens au-delà des frontières de langue, de religion et d'origine ethnique constitue un exemple pour tous les êtres humains sur terre, aussi pour les Belges. L'avenir de l'Humanité se trouve en effet dans l'unité et non dans la discorde. A l'opposé, il y a le petit Bart De Wever et les autres nationalistes flamands et wallons en Belgique, qui, de par leur étroitesse et leur nationalisme sont les plus mauvais élèves de la classe humaniste. HET FEDERALISME LEGITIMEERT DE EISEN VAN DE ISLAMISTEN - LE FEDERALISME LEGITIME LES EXIGENCES DES ISLAMISTES //04 Oct 2009
 Het federalisme is gunstig voor de radicale moslims. Le fédéralisme arrange bien les musulmans radicaux; Getty Images HET FEDERALISME LEGITIMEERT DE EISEN VAN DE ISLAMISTEN Slecht nieuws voor de laatste voorstanders van het anti-Belgische taalfederalisme: het ondersteunt de eisen van de radicale moslims. Goed nieuws voor burka’s, ghetto’s en extremisten. Onlangs zei een moslim op een internetforum aan een Belg: “Als u onze rechten niet gunt, kent u niets van het Belgische federalisme. De man had 100% gelijk. Sinds 1970 geeft de Belgische grondwet belangrijke rechten en bevoegdheden aan taalgroepen: de Nederlandstalige en de Franstalige en later ook de Duitstalige. Eerst via gemeenschappen, later ook via gewesten. De geschiedenis van het koninkrijk zou hiervoor een bepaalde verklaring geven. Nochtans heeft men de sociale en religieuze breuklijnen altijd binnen het unitaire Belgische kader kunnen oplossen. Maar goed, de politiek heeft hier beslist dat taalgroepen recht hebben op een vergaande autonomie. Waarom dan niet de religieuze groepen? Christenen, moslims, joden? Is taal zoveel belangrijker dan religie? Vele gelovigen zullen dit tegenspreken, zeker de moslims, die geen problemen hebben met westerse talen zoals Engels en Frans. Volgens deze federalistische logica zouden er naast de taalgemeenschappen in België dan ook religieuze gemeenschappen met eigen bevoegdheden moeten komen en zou het Arabisch een nationale taal moeten worden. Er zijn overigens meer Arabisch-sprekenden in België dan Duitstaligen. Twee argumenten kunnen de taalfederalisten hiertegen opwerpen: 1) deze vreemdelingen zijn hier nog niet lang genoeg; 2) zij wonen, i.t.t. Nederlandstaligen en Franstaligen, verspreid over het Belgische territorium. Maar houden deze argumenten wel stand? Het eerste argument is zwak. Wat is immers “lang genoeg”? Zijn de Duitstaligen lang genoeg in België (d.i. sinds het einde van de Eerste Wereldoorlog) om een eigen gemeenschap op te eisen (voor zover ze dat ooit gedaan hebben)? Zijn de Franstaligen lang genoeg in Brussel om de hoofdstad tweetalig te maken? Zijn de Germanen lang genoeg in België om de plaats van de Kelten in te nemen? U ziet het: dit is allemaal heel relatief. België heeft nu al een derde en een vierde generatie moslims. Ook zij hebben recht op de voordelen van het federalisme. Er anders over oordelen zou racistisch zijn. Het tweede argument is moeilijker te weerleggen: moslims wonen op het eerste zicht verspreid terwijl Nederlandstaligen en Franstaligen netjes binnen hun eigen territorium zouden wonen. Maar is dat wel zo? In de tweetalige hoofdstad Brussel, waar 10% van de Belgen wonen, alvast niet. Daar wonen ze door elkaar. Aan de kust en aan de taalgrens ook. De Duitstalige gemeenschap is ook niet homogeen Duitstalig. En dan mogen we de aanzienlijke aanwezigheid van Franstaligen in Noord-België (Antwerpen, Gent, Leuven,…) niet vergeten alsook de recente, massale uitwijking van zowat 1 miljoen Nederlandstaligen naar het Franstalige Zuid-België. De moslims daarentegen hebben de neiging allemaal bij elkaar te gaan wonen in bepaalde wijken van Brussel en Antwerpen: Molenbeek, Schaarbeek, Anderlecht, Vorst, Borgerhout,… De vermelde argumenten zijn bijgevolg niet overtuigend. Versta ons niet verkeerd: de B.U.B. wil geen aparte religieuze gemeenschappen met eigen bevoegdheden, hoewel die in het huidige federale België logische creaties zouden zijn. Wij wensen immers gelijkheid tussen alle Belgische burgers en tussen alle inwoners van dit land, net zoals artikel 10 van de grondwet dat bepaalt. Het zijn daarentegen de federalisten en confederalisten die eens goed moeten nadenken waarmee ze bezig zijn. LE FEDERALISME LEGITIME LES EXIGENCES DES ISLAMISTES Mauvaise nouvelle pour les derniers supporters du fédéralisme linguistique anti-belge: il soutient les exigences des musulmans radicaux. Bonne nouvelle pour les burqas, les ghettos et les extrémistes. Récemment, un musulman disait à un Belge sur un forum d’internet: “Si vous ne reconnaissez pas nos droits, vous n’avez rien compris au fédéralisme belge.” L’homme avait entièrement raison. Depuis 1970, la constitution belge attribue des droits et compétences considérables aux groupes linguistiques: aux groupes francophone et néerlandophone et plus tard aussi au groupe germanophone. D’abord à travers les communautés, puis également à travers les regions. L’Histoire du royaume expliquerait cette évolution malgré le fait qu’on ait toujours pu résoudre les clivages social et religieux au sein du cadre unitaire belge. Mais, bon, le politique a decidé que les groupes linguistiques ont droit à une autonomie accrue. Pourquoi alors refuser cette autonomie aux groupes religieux? Aux chrétiens, aux musulmans, aux juifs? Est-ce que la langue est vraiment plus importante que la religion? Bon nombre de croyants le contrediront, surtout les musulmans, qui ont souvent facilement assimilé les langues occidentales comme l’anglais et le français. En suivant la logique fédéraliste, il faudrait donc créer également des communautés religieuses aux compétences propres aux côtés des communautés linguistiques et il faudrait que l’arabe devienne une langue nationale. Il y a d’ailleurs plus d’arabophones en Belgique que des germanophones. Les fédéralistes linguistiques peuvent y opposer deux genres d’arguments: 1) ces étrangers n’habitent pas assez longtemps ici; 2) ils sont, contrairement aux néerlandophones et aux francophones, dispersés sur le territoire belge. Mais ces arguments sont-ils valables? Le premier argument est faible. Que veut dire “assez longtemps”? Les germanophones sont-ils assez longtemps en Belgique (c’est-à-dire depuis la fin de la première guerre mondiale) pour exiger leur propre communauté (pour autant qu’ils l’aient fait réellement)? Les francophones sont-ils suffisamment longtemps établis à Bruxelles pour render la capitale bilingue? Les Germaniques sont-ils assez longtemps en Belgique pour prendre la place des Celtes? Vous le voyez: c’est une notion très relative. La Belgique connaît déjà une troisième et une quatrième génération de musulmans. Ils ont également droit aux avantages du fédéralisme. En juger autrement serait raciste. Le deuxième argument est plus difficile à refuter: les musulmans sont à première vue dispersés alors que les néerlandophones et les francophones habiteraient dans des territoires bien délimités. Mais est-ce exact? Dans la capitale bilingue de Bruxelles, où habite 10% de la population belge, en tout cas pas. Ils y habitent de façon mélangée. Idem à la côte et le long de la frontière linguistique. La communauté germanophone n’est pas davantage homogènement germanophone. Sans oublier la presence importante de francophones en Belgique du nord (Anvers, Gand, Louvain,…) ainsi que l’émigration récente et massive d’à peu près 1 million de néerlandophones vers le sud francophone de la Belgique. Les musulmans, en revanche, ont la tendance de se grouper dans certains quartiers à Bruxelles et à Anvers: Molenbeek, Schaerbeek, Anderlecht, Forest, Borgerhout,… Les arguments cités ne sont donc pas pertinents. Soyons toutefois clairs: le B.U.B. ne souhaite pas la création de communautés religieuses différentes aux compétences propres, même si cela serait logique dans le cadre actuel du fédéralisme belge. Nous souhaitons en effet l’égalité entre tous les citoyens belges et entre tous les habitants du royaume, comme l’article 10 de la constitution le prévoit. Ce sont par contre les fédéralistes et les confédéralistes qui devraient commencer enfin à se poser quelques questions. DE MAN DIE TEVEEL WIST - L’HOMME QUI EN SAVAIT TROP //24 Sep 2009
 foto/photo: www.trends.be DE MAN DIE TEVEEL WIST De Belgische zakenman, Luc Vansteenkiste, bestuurder van Recticel NV, werd op 22 september 2009 gearresteerd wegens misbruik van voorkennis en in de gevangenis van Vorst opgesloten. Hij zou als “insider” begin oktober 2008 een groot aantal Fortis-aandelen hebben verkocht omdat hij op dat moment, samen met enkele andere personen, op de hoogte zou geweest zijn van de nakende ontmanteling van de Fortis-groep. Deze aanhouding in het kader van de wet op de voorlopige hechtenis gebeurde wegens een vermeende schending van de wet van 2 augustus 2002 betreffende het toezicht op de financiële sector en de financiële diensten. Deze wet lijkt ons door haar vaag en onduidelijk karakter echter in strijd met de mensenrechten. L’HOMME QUI EN SAVAIT TROP L’homme d’affaires belge, Luc Vansteenkiste, administrateur de la SA Recticel, a été arrêté le 22 septembre 2009 pour délit d’initié et a été écroué à la prison de Forest. Début octobre 2008, il aurait vendu un grand nombre d’actions Fortis en tant qu’initié puisque, à ce moment-là, il aurait été au courant avec quelques autres initiés du démantèlement imminent du groupe Fortis. Cette arrestation, effectuée dans le cadre de la loi sur la prévention détentive, est fondée sur une prétendue violation de la loi du 2 août 2002 relative à la surveillance du secteur financier et des services financiers. Néanmoins, cette loi nous semble contraire aux droits de l’Homme en raison de son caractère vague et imprécis. [La suite du texte est en néerlandais] DE VLAAMSE BEWEGING IS ANTI-VLAAMS //08 Sep 2009
Vlaams-nationalisten houden bij hoog en bij laag vol dat ze de Vlaamse belangen dienen. Volgens hen kan dit het beste gebeuren in het kader van een onafhankelijke, Vlaamse republiek. Dat zo’n denken anti-Belgisch is, behoeft geen betoog. Maar zijn de Vlaams-nationalisten wel zo Vlaamsgezind als ze zelf beweren? Sta ons toe daaraan te twijfelen...
 De Vlaamse (?) Beweging, anno 2009 (foto: www.kvhv.be) 1) Wat opvalt is dat de Vlaamse Beweging, in tegenstelling tot alle andere nationalistische bewegingen ter wereld, niet streeft naar een onafhankelijke, Vlaamse staat. Immers, zo’n staat zou impliceren dat Oost- en West-Vlaanderen herenigd worden met Frans- en Zeeuws-Vlaanderen. Dat grondgebied alleen immers omvat het grondgebied van het oude Graafschap Vlaanderen. 2) Zeer nauw verbonden met de eerste vaststelling is dat de Vlaamse Beweging zijn streven beperkt tot het Belgische grondgebied. Vlaams-nationalisten eisen de onafhankelijkheid van Oost- en West-Vlaanderen, Antwerpen, Limburg en Vlaams-Brabant (al dan niet met inbegrip van Brussel). De gezichtseinder van de Vlaams-nationalisten wordt derhalve niet alleen beperkt tot het grondgebied van de Belgische staat, maar zelfs door de taalgrens die in wezen een Belgisch, politiek compromis is. Vergelijk dit streven met dat van de Basken die Baskische gebieden uit Frankrijk en Spanje willen verenigen. 3) Dat bepaalde Vlaams-nationalisten Brussel (en wie weet wat nog meer) willen opgeven (waar 200.000 Nederlandstaligen wonen en of werken), de Franse grens desnoods willen laten opschuiven tot aan Halle en Voeren (wat de verfransing ongetwijfeld exponentieel zal doen toenemen) en de Franstalige, Belgische provincies (waar minstens 1/3de van de bevolking van Nederlandstalige afkomst is) willen laten vallen, wijst op een nog fundamenteler kenmerk van deze beweging. Ze is immers niet zozeer Vlaams, maar wel anti-Belgisch. Ze streeft de onafhankelijkheid na van een gebied dat tevoren nooit onafhankelijk was (dit in tegenstelling tot bijvoorbeeld Schotten en tot voor kort Montenegrijnen). Sterker nog, ze dankt haar bestaan zelf aan de Belgische staat. Vóór 1830 bestond er inderdaad geen Vlaanderen in de huidige (foutieve) betekenis van het woord. De huidige Vlaamse Beweging doet bovendien niets aan de luister van de Nederlandse taal, iets waarvoor nochtans in de 19de en een deel van de 20ste eeuw generaties (pro-Belgische !) Vlaamsgezinden hebben gestreden. Integendeel, ze bezoedelt deze taal door haar extremistisch en zelfs fascistoïde karakter. Ze geeft het Vlaanderen waar ze beweert voor te strijden bovendien een slechte naam. En dat allemaal om een geamputeerde microstaat te creëren die opnieuw zijn lidmaatschap bij alle internationale organisaties, waaronder de EU, zal moeten aanvragen. Een republiekje dat bovendien, als het onafhankelijk zou worden, het Frans veel meer rechten zou moeten geven dan de huidige faciliteitenregeling (zie minderhedenverdrag). Kortom, de huidige Vlaamse Beweging is niet alleen anti-Belgisch, maar ook anti-Vlaams. POLITIQUE BELGE: RETOUR VERS LA BASE ! - BELGISCHE POLITIEK : TERUG NAAR DE ESSENTIE ! //09 Aug 2009
 de Belgische Revolutie van 1830; la Révolution belge de 1830 POLITIQUE BELGE: RETOUR VERS LA BASE ! Beaucoup de choses sont tues dans la politique belge. La « politique » doit ici être comprise dans son acception large. Il s’agit aussi de l’administration, de la justice, de la police, de l’armée, de l’enseignement, du secteur des soins, du monde de l’entreprise, de la presse etc. Tout le monde a peur de dire la vérité : les structures politiques divisées sur base linguistique et la particratie posent problème et bloquent le progrès de ce pays. Il est temps de chercher les causes et les solutions. Ce texte n’est qu’un résumé succinct qui entend susciter le débat. [Cliquez sur le titre] BELGISCHE POLITIEK : TERUG NAAR DE ESSENTIE Er wordt veel verzwegen in de Belgische politiek. En “politiek” moet hier ruim geïnterpreteerd worden. Het gaat ook over de administratie, het gerecht, de politie, het leger, het onderwijs, de verzorgingsector, de bedrijfswereld, de pers enz. Kortom, iedereen die van dichtbij of van ver met de Belgische politiek te maken heeft, heeft schrik om de waarheid te zeggen: de taalgesplitste politieke structuren en de particratie deugen niet en blokkeren de vooruitgang van dit land. Tijd voor een onderzoek naar de oorzaken en de oplossingen. Deze tekst is slechts een korte samenvatting om het debat op gang te brengen. [Klik op de titel] De B.U.B. ijvert sedert haar ontstaan in 2002 lijnrecht en consequent voor het herstel van een unitaire staat. Dat betekent: één parlement (Kamer en Senaat) en één regering. De provincies blijven als ondergeschikte organen bestaan. Soms hoort men argumenten tégen zo'n systeem. Tja, sommige mensen hebben nu eenmaal graag 6 parlementen, 6 regeringen, 600 parlementairen en 60 ministers. "Toevallig" gaat het steeds om politici of de opiniemakers die hun lippendienst bewijzen... Maar hoe zwaar wegen de argumenten ten voordele van het huidige systeem?
1 ) Dat het systeem met de gewesten en gemeenschappen nu eenmaal een "realiteit" is, dat weten we. Oorlog is ook een realiteit, maar mogen we daarom niet voor vrede zijn? 2 ) Dat men de "klok niet kan terugdraaien" is een zwak argument. Immers, West- en Oost-Duitsland zijn (in 1990) ook herenigd (om één voorbeeld te geven). Voorts zou het maar erg zijn indien foute beslissingen niet ongedaan konden worden gemaakt. Indien zo, dan zouden miljoenen nu nog leven onder het juk van dictaturen, van extreem-links of extreem-rechts. Of ga maar eens aan de Noord-Koreanen vertellen dat het huidige totalitarisme niet meer kan opheffen omdat men ... de klok niet kan terugdraaien. 3 ) Voorts is het ook erg ambigu om enerzijds te zeggen "men kan de klok niet terugdraaien" en anderzijds te verkondigen dat men voor herfederaliseringen is. Een herfederalisering is immers, institutioneel gezien, een terugkeer naar het verleden. M.a.w.: wie pleit voor herfederaliseringen pleit voor het terugdraaien van "de klok". 4) Ander argument voor het huidige federalisme: het unitarisme zou niet werken. Nochtans zijn zowel het Vlaamse als het Waalse gewest unitair in hun structuren. Het Brussels gewest is zelfs unitair en tweetalig. De meerderheid van de staten op deze wereld zijn zelfs unitair. Ook hoort men "dat het unitarisme op Belgisch niveau" niet zou werken. Dat is je reinste demagogie, immers: het Brussels tweetalig parlement toont aan dat men voor 1 miljoen mensen een unitair en tweetalig bestuur kan hebben. En voor 10 miljoen Belgen zou dit onmogelijk zijn? Soms hoort men zeggen dat het unitaire België leidde tot de zgn. "wafelijzerpolitiek". Dit is niet correct. De zgn. wafelijzerpolitiek ontstond pas omdat er (hybride) gewesten en gemeenschappen in de schoot van de eenheidsstaat afgebakend werden. Immers, waar geen territoria afgebakend worden, kan geen wafelijzerpolitiek bestaan. Anderen hebben het weer over de zgn. "onderdrukking v.h. Nederlands" in het unitaire België. Welnu, de stemming van de taalwetten gebeurde in een unitaire context. De afbakening van de taalgrens (1962-1963) gebeurde binnen het unitaire België. Sterker nog, de grootste sucessen van de culturele Vlaamse Beweging (stemming eerste taalwet 1873, gelijkheidswet 1898, taalgebieden 1921/1932) werden behaald binnen een unitaire context. Bovendien is er gewoonweg geen enkel verband tussen een unitaire staat en een bedreiging voor het Nederlands. Als er morgen opnieuw een unitair België opgericht wordt, blijven taalgrens en taalwetten gewoon behouden. Het tegendeel van bovenstaande bewering is zelfs waar. Het huidige taalfederalistische systeem is een bedreiging voor het Nederlands. Het polariserend karakter ervan leidt naar separatisme (en dus naar méér verfransing, bv. in Brussel, in de Rand, gedwongen ratificatie minderhedennverdrag). En zelfs indien het niet tot separatisme komt, wordt aan de Nederlandse taal een enorme imago-schade toegebracht (associatie met VB, extreem-rechts, extremistische maatregelen zoals de "Vlaamse wooncode" enz.). 5) Hier en daar wordt ook gezegd: "het federalisme heeft België gered". Om deze bewering te ontkrachten volstaat het volgende vraag te stellen. Wanneer stond de eenheid van België het meeste onder druk? In 1965 of in 2009? Men kan toch niet in alle redelijkheid stellen dat een systeem dat aanvankelijk louter door de Volksunie en het Rassemblement Wallon gepromoot werd "België heeft gered"? Dat dit federalisme niet pacificerend werkt, dat het tegendeel waar is, hebben de gebeurtenissen gedurende de voorbije jaren op afdoende wijze aangetoond. 6) Evenzeer is het toch onder verstandige mensen onkies om te beweren dat "het federalisme een burgeroorlog heeft vermeden". De Belgen leven sedert 1430 in een min of meer hechte sociaal-economische/politieke ruimte en in al die tijd is er nooit één druppel bloed gevloeid omwille van een communautaire kwestie! Ook bij deze bewering is weer het tegendeel waar, het huidige polariserende systeem dat systematisch (owv zijn aard zelf) taalgroepen tegen elkaar opzet brengt een burgeroorlog of geweld oneindig veel dichterbij dan ooit tevoren. 7) En dan is er nog de dooddoener dat "centralisme" ongewenst is. Nochtans is een unitaire staat niet per definitie centralistisch en kan zelfs een deelstaat centraliserend werken. Nederland is het perfecte voorbeeld van een unitaire en gedecentraliseerde staat. Men kan natuurlijk ook opteren voor een provinciaal federalisme. Andere meertalige staten (Canada, Zwitserland, India) werken allemaal met minstens zes entiteiten. Hoe dan ook, wie dit taalfederalisme verdedigt, verdedigt ipso facto het geïnstitutionaliseerd bestaan van een tweede natiestaat '("Vlaanderen') op hetzelfde territorium dan de Belgische natiestaat. Wie, met andere woorden het huidige federalisme verdedigt, is voor een concurrentiële positie tussen twee natiestaten en erkent minstens impliciet een tegenstelling tussen "Vlaanderen" en België! Voor de goede orde: bovenstaande beschouwingen dienen niet opgevat te worden als een pleidooi tegen een federalistishe staatsvorm (er zijn voldoende goedwerkende federale staten op de wereld ... en ze hebben zonder uitzondering karakteristieken die België op institutioneel vlak niét heeft, ie meerpoligheid, federale partijen, niet-nationalistische deelstaten, normenhiërarchie, eengemaakt buitenlands beleid ...enz.) OPINIE: IDEEËN B.U.B. WINNEN VELD //05 Jul 2009
Het is natuurlijk maar een begin, maar het valt toch op: de analyses van de B.U.B. worden door steeds meer mensen gedeeld, al worden de conclusies slechts uiterst schuchter en omfloerst geformuleerd. Zo verscheen op 4 juli jl. een interessant opiniestuk van enkele Jong-VLD'ers in De Standaard. Zij spreken openlijk over de opstoot van nationalisme waarbij de taalgemeenschappen tegen elkaar worden opgestookt. De nagel op de kop waar OPEN VLD natuurlijk ... zelf mede voor verantwoordelijk is. Dat geven deze jonge liberalen overigens (zij het ietwat bedekt) toe.
Interessant is ook de passage waarin men zegt de problemen wel te kennen. We citeren: Ons land telt het grootste aantal ministers, volksvertegenwoordigers en regeringen per capita, en toch ervaren we een gebrek aan democratische legitimiteit. Ons land kent een enorm hoog aantal ambtenaren, maar tal van openbare diensten werken niet naar behoren en niet klantgericht. Inderdaad heeft het taalfederalisme een gebrek aan democratische legitimeit meegebracht. Denken we maar aan de bijzondere meerderheden, de grendelgrondwet, pariteiten, overlegcomités, samenwerkingsakkoorden, het gelijkheidsbeginsel dat ronduit met de voeten wordt getreden, het gebrek aan federale partijen en aan een federale kieskring. En zo kunnen we nog wel blijven doorgaan! Opmerkelijk ook dat de ondertekenaars van het manifest stellen: Ons land heeft nood aan buitenlandse investeerders, maar we slagen er niet in om voldoende rechtszekerheid te bieden aan bedrijven die zich hier vestigen. Ons land leeft van de export en telt het hoogste aantal vestigingen van internationale bedrijven en organisaties, maar toch staan we bekend voor onze taalstrijd rond symbolen.. Het taalfederalisme schaadt inderdaad het imago van België, dàt zegt de B.U.B. al sedert jaar en dag. Zo zie je maar: onze ideologische invloed op lange termijn valt niet af te meten aan het aantal behaalde stemmen... Nogmaals, de liberalen blijven lauw, maar er zit toch verbetering op, tenminste wat deze schrijvers betreft. Niet te vergeten dat het hier om een taalgesplitste partij gaat, die België al enorm veel schade heeft berokkend in het verleden. Wij blijven deze interessante ontwikkelingen met veel aandacht volgen. Overigens is voor ons de oplossing van het 'probleem' al lang duidelijk: schaf het taalfederalistisch systeem af en maak een nieuw, meertalig unitair België. Simpel, democratisch, efficiënt en goedkoop! ANALYSE DES ELECTIONS DU 7 JUIN 2009
 Le B.U.B. a pris connaissance des résultats de l’élection des cinq parlements régionaux et communautaires totalement inutiles, immoraux (à cause du racisme linguistique) et contreproductifs (système fédéral cher, polarisant, inefficace…). Par ailleurs, le B.U.B. n’a pas eu l’impression qu’il y ait eu des élections européennes le 7 juin 2009, en tout cas pas au niveau politique. Quels que soient les résultats électoraux du B.U.B., quels que soient les événements, tôt ou tard, on sera obligé de retourner vers les idées unitaristes du B.U.B. si on veut éviter une guerre civile ou le blocage total du pays... [Cliquez sur le titre pour lire le reste] Op de Ijzerwake, waar oud-collaborateurs nog steeds verheerlijkt worden, is Mark Demesmaeker (N-VA kaderlid) een graag geziene gast. De N-VA neemt nu wat stemmen over van het VB. Uiteindelijk verliezen ze toch. - A l’Yserwake, où l’on idéalise encore les anciens collaborateurs, Marc de Mesmaeker (N-VA) est un visiteur bienvenu. Le N-VA a maintenant pris quelques voix du Vlaams Belang. A la fin, ils perdront de toute façon. (foto / photo: HLN)  ANALYSE VERKIEZINGEN 7 JUNI 2009 De B.U.B. heeft kennis genomen van de uitslag van de verkiezingen van vijf volstrekt overbodige, onethische (taalracistische) en contraproductieve (dure, polariserende, inefficiënte...) regionale en communautaire parlementen. Anderzijds heeft de B.U.B. niet de indruk gehad dat er Europese verkiezingen waren op 7 juni 2009, tenminste niet op politiek niveau. Wat de verkiezingsuitslagen van de B.U.B. ook mogen zijn, wat er ook zal gebeuren, vroeg of laat zal men gedwongen zijn om terug te keren naar de unitaristische ideeën van de B.U.B., indien men een burgeroorlog of een totale blokkering van het land wil vermijden… [Klik op de titel om de rest te lezen] TRACT SCANDALEUX DU CDH //31 May 2009
Pour leur lutte francolâtre et anti-belge, le CDH abuse d'une photo d'une manifestation unitariste qu'ils n'ont aucunement organisée et dont ils ne comprennent pas les idéaux: la renaissance d'une nouvelle Belgique unitaire et bilingue sans luttes tribales ! Jugez par vous-même !
 DE WELDADEN VAN HET TAALNATIONALISME //08 May 2009
“Vlamingen en Walen lezen andere dagbladen”, “Vlamingen stemmen anders dan Walen”, “Vlamingen en Walen denken over alle thema’s anders”. Het zijn maar drie uitspraken die we, of we het nu willen of niet, de komende dagen en weken weer “ad nauseam” zullen mogen aanhoren. De verkiezingen komen eraan en dan blijken politici meer nog dan anders hun best om simplistische slogans naar boven te halen.
Want hoe anders kan men deze “argumenten” voor meer “Vlaamse autonomie” bestempelen? Lezen Duitstalige Zwitsers en Franstalige Zwitsers soms dezelfde dagbladen? Nochtans stemmen de Zwitserse kantons niet (altijd) overeen met taalgebieden. De tweede bewering is werkelijk potsierlijk. Sommigen doen graag uitschijnen dat België ooit een natie was, maar dat ons land nu uit twee “onverzoenlijke naties” bestaat. Alsof in 1900 een Gentenaar en een Luikenaar per definitie op dezelfde partij stemden (of dezelfde krant lazen). Meer beangstigend is de impliciete betekenis van dit betoog. Sedert wanneer is het nodig dat we op dezelfde partijen stemmen of hetzelfde denken? Wie een dictatuur nastreeft, zal dat wel een nastrevenswaardig doel vinden, maar hoe kan men een democratisch bestel verdedigen op basis van zulke gevaarlijke dwaasheden? Als nationalisme werkelijk nodig zou zijn om een “goede democratie” te bewerkstelligen, moeten we dan niet meteen het Europese niveau (23 erkende talen, drie alfabetten) afschaffen? Of kan de EU geen democratie zijn? Het zou ook goed zijn om van Vlaams-nationalisten te vernemen hoe ze een gemeentelijke democratie zien functioneren. Volgens hun denken zijn taal, natie en democratie immers onlosmakelijk verbonden met elkaar. Met andere woorden: moeten we morgen allemaal Leuvense, Antwerpse, Hasseltse e.d.m. nationalisten worden om nog een leefbare gemeente te hebben? Indien ja, druist dit dan niet in tegen het zo geprezen Vlaams-nationalisme? Het taalnationalisme is contraproductief, onetisch en zó onlogisch dat men er werkelijk een punthoofd van krijgt. Geen wonder dat geen mens nog de politici die geacht worden ons te vertegenwoordigen, vertrouwt. Bruno YAMMINE Partijlid MEER VLD=MINDER BELGIË=MINDER EUROPA //06 May 2009
In zijn nieuwste boek “De Weg uit de Crisis” pleit voormalig Eerste Minister Guy Verhofstadt voor de oprichting van de “Verenigde Staten van Europa”. Op zich is dat natuurlijk een nobel doel. In de toespraak naar aanleiding van de voorstelling van zijn nieuwste pennevrucht (3 mei 2009) stelde Verhofstadt: “De oplossing voor de crisis is niet minder Europa en meer nationalisme. Die oplossing kan enkel liggen in meer Europa en minder protectionisme.” In het licht van die woorden is het toch bijzonder vreemd dat nota bene zijn eigen partij in haar verkiezingsprogramma (onder andere)
DE KOST VAN HET FEDERALISME - LE COÛT DU FEDERALISME //31 Mar 2009
 In bijlage vindt U de bijgewerkte studie van de Belgische Unie over de kost van het Belgische taalfederalisme: 10 miljard euro per jaar ! Veel meer dan de transferten van noord naar zuid... De studie werd voor het eerst in 2007 door de B.U.B. opgesteld. Zij is uniek in haar soort omdat de berekening van de kostprijs van het Belgische taalfederalisme tot voor kort nog taboe was. De berekening omvat de directe kosten (5 miljard euro per jaar), d.w.z. bijkomende parlementariërs, ministers, ambtenaren, gebouwen etc. alsook de indirecte kosten (eveneens 5 miljard euro per jaar), d.w.z. het verlies aan investeringen, toerisme etc. Deze kost overstijgt ruimschoots die van de noord-zuid-transferten, die volgens een betwistbare studie van de flamingantische KBC-bank ongeveer 5 miljard euro per jaar zouden bedragen. De kost van het belgisch federalisme (power point) En annexe, vous trouverez l'étude mise à jour du B.U.B. sur le coût du fédéralisme linguistique belge: 10 milliards d'euros par an ! Beaucoup plus que les transferts du nord vers le sud... L’étude a été effectuée pour la première fois en 2007 par le B.U.B. et est unique dans son genre parce que le calcul du coût du fédéralisme belge est resté tabou jusqu’il y a peu. Le calcul comprend les coûts directs (5 milliards d’euros par an), c’est-à-dire les parlementaires supplémentaires, les ministres, les fonctionnaires, les bâtiments etc. ainsi que les frais indirects (également 5 milliards d’euros par an), c’est-à-dire la perte d’investissements, de tourisme etc. Ce coût dépasse de loin celui des transferts nord-sud, qui s’élèverait selon une étude contestable de la banque flamingante KBC à la somme d’environ 5 milliards d’euros par an. Le coût du fédéralisme belge (power point) B PLUS OP HET CONFEDERALE PAD //14 Mar 2009
In een merkwaardig opiniestuk (“Toekomst van Vlaanderen zal Belgisch zijn of zal niet zijn! ”, de Groene Belg 154) maakt B "Plus" (ooit bekend als Belgisch-gezinde organisatie) definitief de “confederale” bocht. Onder het mom van een “goed werkend federalisme”, geeft B Plus toe dat ze resoluut kiest voor een confederaal model. Zo citeren we: “De vraag is wat willen en wat moeten we [de Vlaamse en de Franse Gemeenschap] samen doen op federaal niveau en wat gebeurt beter op regionaal niveau waarbij solidariteit als het hoogste goed beschouwd moet worden” . B Plus kiest voor een staatshervorming, uitgevoerd door onderhandelaars van de Vlaamse en de Franse Gemeenschap...
Dat de huidige Vlaamse Beweging als wezenkenmerk de vernietiging, of verregaande afbraak van het meertalige België nastreeft, is genoegzaam bekend. Wat minder geweten is, is dat de Vlaamse Beweging ook “Vlaanderen” wil vernietigen. Al weet ze het zelf (nog) niet. Voortdurend horen we inderdaad het tegendeel, met name dat de Vlaamse Beweging – vaak bij monde van de noord-Belgische partijen – opkomt voor de “belangen van de Vlaming”. Sta ons toe dit ernstig in twijfel te trekken.
 Het flamingantische Willemsfonds voerde nog in de jaren 1930 pro-Belgischgezinde propaganda (bron: Willemsfonds) 1) De beweging die zich heden ten dage omschrijft als “Vlaamse” Beweging heeft welbeschouwd niets te maken met de oorspronkelijke Vlaamse Beweging. Die was – we weten het, de flaminganten zullen het niet graag horen – immers van patriottische, zoniet van ultrapatriottische oorsprong. Het was in oorsprong een beweging van “taalminnaren” in het jonge België die het Nederlands verdedigde en de eenmaking van die taal nastreefde uit vaderlandslievende doeleinden (de eigenheid, c.q. de meertaligheid van België benadrukken). Later verbreedde ze haar eisen tot een politiek actieprogramma, met als belangrijkste verwezenlijking de taalwetten (gestemd vanaf 1873) en, uiteindelijk, de territoriale eentaligheid van het noorden van België. Deze beweging werd versterkt door haar sterke band met de lagere clerus van de katholieke Kerk (bijv. priester Daens in Aalst). De Kerk was in het noorden van België bovendien invloedrijker dan in het meer liberale Brussel en het meer socialistische en meer geïndustrialiseerde zuiden van België. 2) Deze oorspronkelijk culturele en sociale beweging (Nederlands op dezelfde voet zetten als het Frans om sociale gelijkstelling te bekomen, bv. door toe te kunnen treden tot ambten die tot dan toe enkel toegankelijk waren voor Belgen die het Frans machtig waren) heeft zich vanaf WO I (na zware Duitse invloed ondergaan te hebben) meer en meer geradicaliseerd tot een Vlaams-nationalistische Beweging. Gedurende al die tijd is haar aanhang uiterst beperkt en minoritair gebleven. 3) Die Vlaams-nationalistische Beweging heeft gaandeweg de culturele Vlaamsgezinden geminoriseerd. Ze keerde zich niet alleen tegen België, maar vond algauw aansluiting bij totalitaire stromingen in de jaren 30 en 40 van de 20ste eeuw. Zodoende kan men stellen dat de “Vlaamse Beweging” in oneigenlijke zin gesticht is tijdens WO I of dat diegenen die zich vandaag tot de Vlaamse Beweging rekenen in feite de aartsvijanden zijn van de échte Vlaamse Beweging (namelijk die van vóór 1914). [...] HET FEDERALISME VERERGERT DE ECONOMISCHE CRISIS - LE FEDERALISME AGGRAVE LA CRISE ECONOMIQUE //22 Feb 2009
 Kris Peeters, "Vlaams minister-president": zijn geruststellende gebaren zullen niet helpen: zijn regering verergert alleen maar de economische crisis; ses gestes apaisants n'arrangeront rien: son gouvernement ne fait qu'aggraver la crise économique; foto, photo Roularta HET FEDERALISME VERERGERT DE ECONOMISCHE CRISIS Het Belgisch taalfederalisme verergert de economische crisis door de complexiteit en de inefficiëntie van het systeem[1]. Vooral in crisistijd wordt de absurditeit van het Belgisch taalfederalisme duidelijk. Sinds de economische crisis België teistert (eind 2008), probeert elke regering haar eigen herstelplan voor te leggen en toe te passen. Dit leidt tot een nooit geziene kakofonie aan maatregelen, waarin zelfs de politici zich niet meer terugvinden. Elk gewest heeft nu zijn eigen herstelplan of neemt eigen herstelmaatregelen bovenop het federale herstelplan. [...] LE FEDERALISME AGGRAVE LA CRISE ECONOMIQUE Le fédéralisme linguistique belge aggrave la crise économique par la complexité et l’inefficacité du système.[3] C’est surtout en période de crise que l’absurdité du fédéralisme linguistique belge s’affiche. Depuis que la crise économique touche la Belgique (fin 2008), chaque gouvernement essaie de présenter et d’appliquer son propre plan de relance économique. Ceci mène à une cacophonie de mesures économiques sans précédent, dans laquelle même les politiciens ne se retrouvent plus. Chaque région dispose maintenant de son propre plan de relance ou prend ses propres mesures de relance en plus du plan de relance national. [...] VRT: DE SLIMSTE MENS TER WERELD //08 Feb 2009
De “openbare” omroep heeft de “Vlaamse” kijker eind 2008 en begin 2009 een kwisprogramma voorgeschoteld genaamd “de slimste mens ter wereld”. Niet dat wij trouwe kijkers waren van deze uitzending – we hebben wel wat anders en beters te doen -, maar de berichtgeving erover in de pers was wel fenomenaal.
 Waarschijnlijk heeft deze persbelangstelling, die stelselmatig groeide naarmate de kwis haar laatste aflevering bereikte, te maken met de aanwezigheid van de N-VA-voorzitter Bart De Wever. Deze overleefde immers alle kwissen en haalde het tot in de finale waar hij uiteindelijk de duimen diende te leggen voor de journalist Freek Braeckman. Deze uitzending doet enkele vragen rijzen. Is nationalist en separatist Bart de Wever nu echt de slimste mens ter wereld? Wat is dat “slim” zijn? Hoe meet men intelligentie? Een andere politicus, Johan Vandelanotte (Sp.a) is universiteitsprofessor, maar haalde de finale niet. Is die persoon dan dom omdat hij niet veel kent van de laatste ontwikkelingen in kunst en muziek? Staat intelligentie gelijk met kennis van “weetjes”? Het resultaat van dit kwisspel kan slechts een weerlegbaar vermoeden van een zekere intelligentie zijn en dan alleen nog maar m.b.t. de mensen die eraan hebben deelgenomen. Bovendien staat intelligentie los van goede of kwade trouw. Adolf Hitler, Napoleon Bonaparte en Josef Stalin waren ongetwijfeld slimme mensen, maar slechts weinigen zullen beweren dat ze te goeder trouw waren of dat ze een humanistische ideologie hadden. Zo gaat het ook met Bart De Wever: hij is niet dom, maar hij is en blijft een nationalist en dat is geen goede zaak voor de mensheid, die nood heeft aan respect voor diversiteit. Wat was het doel van deze kwis? We hebben in het verleden reeds gezien hoe de VRT – die haar nieuwe naam alle eer aandoet – nationalistische politici een duwtje in de rug geeft. Jaren geleden gebeurde dat – weliswaar schuchter – met de kandidaten van het Vlaams Belang, maar ook het geval Leterme is ons genoegzaam bekend. Vóór de verkiezingen van 13 juni 2007 werd deze flamingantische politicus op handen gedragen door de “openbare” omroep “omdat hij de “Vlaamse” belangen zeer goed tegen de “Walen” zou gaan verdedigen". Op de dag van de overwinning zagen we hem in een zee van Vlaamse vlaggen. Het vervolg was voorspelbaar: de totale institutionele chaos. Zo zou het nu ook het geval kunnen zijn met Bart De Wever. Zijn Vlaams-nationalistische partij heeft het wat moeilijk in de peilingen omdat ze met moeite de 5%-kiesdrempel zou halen. Zo populair is het Vlaams-nationalisme immers niet – dat is het minst wat men kan zeggen. De VRT moet dan maar wat komen helpen om de nationalist over de kiesdrempel te tillen. Opdracht misschien geslaagd. Dat dit gebeurt met het geld van de Belgische belastingbetaler wordt er ons niet bijgezegd. Politiek lijkt meer dan ooit een spel. Niet dat we eraan twijfelen dat de heer De Wever idealen heeft. Nee, integendeel, zijn idealen zijn zeer sterk. Alleen lusten de meeste Belgen ze niet. Daarom gebruikt de “openbare” omroep een andere tactiek: maak van de weinig populaire nationalist een “slimme” en sympathieke mens. Of heel misschien heeft de VRT Bart De Wever willen duidelijk maken dat zijn toekomst in de showbizz ligt en niet in de politiek, maar dat zou te mooi zijn om waar te zijn… |
