Sommige politici ergeren zich aan het feit dat het Koningshuis 12 miljoen euro per jaar kost aan de Belgische belastingbetaler, de persoonlijke dotaties inbegrepen.

Dat is echter een peulschil vergeleken met wat de partijen en de politici jaarlijks opstrijken. En we weten allen dat die er niet noodzakelijk méér voor doen, integendeel zelfs.

De volgende tekst handelt uitsluitend over de financiering van de politieke partijen en zwijgt dus nog zedig over de vergoedingen van ministers en parlementariërs uit onze zes regeringen en parlementen. Het artikel verscheen op 6 september 2005, maar is nog brandend actueel. Hierin ontdekken we de ware politieke macht in België: de particratie in haar volle glorie. Een verbazende tekst waarbij de hele opgeklopte herrie rond het voorbestaan van de monarchie in het niets verdwijnt.

Politieke partijen krijgen in 2004 76 keer meer overheidsgeld dan in 1972

(tijd) - De politieke partijen hebben zich de voorbije dertig jaar een almaar groeiend pakket overheidsgeld toegeëigend. De rechtstreekse overheidsfinanciering ligt nu reëel 76 keer hoger dan in 1972, het eerste volle jaar waarin de partijen steun kregen. 

Onderzoekers van het Centrum voor Politicologie van de KULeuven berekenden dat het bedrag van de steun, omgerekend in prijzen van december 2004, steeg van ruim 634.000 euro in 1972 tot bijna 48,5 miljoen vorig jaar.

De overheidsfinanciering in ons land is sinds 1989 wettelijk geregeld. De zogenaamde wet-Dhoore heeft evenwel enkel betrekking op de dotatie die de partijen van het federale parlement krijgen. Daarnaast ontvangen ze een dotatie van de deelstaatparlement(en), fractietoelagen en subsidies voor 'verbonden instellingen'. De regelgeving over die aanvullende steun is complex en allesbehalve transparant.

Drie onderzoekers van het Centrum voor Politicologie van de KULeuven, Karolien Weekers, Jo Noppe en Bart Maddens, reconstrueren in het septembernummer van het Tijdschrift voor Bestuurswetenschappen & Publiekrecht de evolutie van de regelgeving en brengen voor het eerst de omvang van de overheidsfinanciering in kaart. Dat was niet eenvoudig omdat de partijen pas sinds 1999 verplicht zijn alle inkomsten, ook die van de fracties en de verbonden instellingen, mee te delen.

De financiering van de partijen met overheidsgeld is begonnen in 1971. Dat jaar kregen de fracties van de Kamer (vanaf 1 oktober) en de Senaat (vanaf 1 december) een toelage. In 1972, het eerste volle jaar, ging het om 634.133 euro (omgerekend naar prijzen van december 2004). Het bedrag van de fractietoelage werd later enkele keren verhoogd. Ook de regionale parlementen begonnen in de jaren 80 hun fracties te subsidiëren.

Sinds de wet-Dhoore van 4 juli 1989 krijgen de partijen zelf een overheidsdotatie. Ze wordt uitbetaald via de Kamer en de Senaat. Het Waals parlement besliste in 1996 een aanvullende dotatie toe te kennen. Het Vlaams parlement volgde in juli 2001 dat voorbeeld. Het besliste toen ook de omroepverenigingen en de vormingsinstellingen van de partijen niet langer te subsidiëren. In de Franse Gemeenschap krijgen de vormingsinstellingen en de omroepverenigingen nog wel een subsidie. Zowel de Vlaamse als de Franse Gemeenschap subsidieert de studiedienst van de partijen.

Vorig jaar ging 48.449.019 euro overheidsgeld rechtstreeks naar de politieke partijen . Ze krijgen daarnaast ook indirecte steun in de vorm van een deel van de wedde die de parlementsleden aan hun partij afstaan en van het loon van parlementaire en fractiemedewerkers.

[nvdr: de echte inkomsten van de Belgische traditionele politieke partijen zouden zo bijna 100.000.000 euro kunnen bedragen !]

Op 8 januari 2007 opent vóór de correctionele rechtbank van Hasselt een corruptie- en diesftalzaak waarbij Prins Laurent eventueel betrokken zou kunnen zijn.

De B.U.B. neemt geen voorbarige standpunten in over lopende rechtszaken die haar niet rechtstreeks aanbelangen. Al diegenen die dat wel doen, doen dat op eigen risico.

Wel drukt de enige koningsgezinde partij haar verbazing en afgrijzen uit over de hele heisa rond dit proces en vooral rond de figuur van Prins Laurent. Toen minister en flamingant Leo Delcroix werd vervolgd en veroordeeld voor corruptie enkele jaren terug was er 100 maal minder media-aandacht. Blijkbaar willen de Vlaams-nationalisten profiteren van de beschuldigingen aan het adres van de Prins om hun voorbijgestreefde en racistische ideologie alsnog van de ondergang te redden. Een prins veroordelen die nog niet eens werd verdacht, is één van hun geliefkoosde tactieken.

De traditionele politici moeten ook niet te hoog van de toren blazen. Zij hebben er immers voor gezorgd dat de prinsen in België geen dotaties kregen in de jaren '90, de periode waarin de litigieuze feiten zich zouden hebben afgespeeld, terwijl van diezelfde prinsen vele publieke prestaties werden verwacht. De prinsen dienden dus op eigen kracht voor eigen financiering te zorgen voor het goed van de natie wat uiteraard zulke situaties in de hand kan werken. Het is pas in het jaar 2000 dat de traditionele politici het verstand hebben gehad om dotaties te verlenen aan de prinsen van wie ze bepaalde "actes de présence" verwachtten. Deze dotaties nu weer afschaffen zou getuigen van politieke domheid. Men zou zo immers de gepaste remedie tegen de kwaal wegnemen en dus de kwaal weer versterken.

Er kan een parallel worden getrokken met de partijfinanciering. Vóór de wet van 1989 konden partijen geld krijgen van bedrijven en stond er geen limiet op de partijfinanciering. Zo zijn de traditionele partijen groot kunnen worden op een uiterst occulte manier, de Vlaams-nationalisten van het VB incluis. Waarschijnlijk zullen de traditionele politici wel niet het lef hebben om hierover een onderzoek te starten.

Het is anderzijds oneerlijk de zaak "Prins Laurent" als aanleiding te nemen om de afschaffing van de monarchie te vragen of het herleiden van de koninklijke "macht" tot een protocollaire functie. In de tijd dat minister Leo Delcroix van de CD&V verdacht en later veroordeeld werd voor corruptie in de milieuboxenaffaire, pleitte men ook niet voor de afschaffing van het ministerambt. Laten we eraan herinneren dat een minister niet wordt verkozen. Trouwens, zolang het fenomeen "politiek" in zijn brede zin bestaat, zal men zulke zaken tegenkomen. Dat heeft niets te maken met een monarchie of een republiek.

De B.U.B. stelt voor de functie van de prinsen van wie men een openbaar mandaat verlangt, duidelijk te omlijnen en hen daar ook een dotatie voor te geven. Zo kan Prins Laurent zich toespitsen op milieu- en dierenbescherming, wat hij overigens zeer goed doet. Dan is iedereen tevreden.

Republieken waren trouwens de grootste moordmachines uit de wereldgeschiedenis. Adolf Hitler is op een democratische manier aan de macht gekomen door verkiezing. Wat daarna gebeurd is, was minder democratisch. President von Hindenburg van de Weimarrepubliek stond machteloos tegen deze wrede dictator. Stalin was ook een republikein. President Bush van de VSA is ook heel omstreden. De plutocratische wijze waarop Amerikaanse presidenten verkozen worden evenzeer. De Franse presidenten staan bekend om de louche en geïnstitutionaliseerde praktijken die ze aanwenden om zich te verrijken. Dat men een republiek dus niet voorstelt als de beste staatsvorm. Een koning kan juist voor de nodige tegenmacht zorgen in tijden dat politici te arrogant worden of incompetent zijn en dat probleem stelt zich voortdurend, ook in België.

De B.U.B. verzet zich bovendien tegen een protocollaire functie voor de Koning omdat die hem nutteloos zou maken. De weinige macht die hij vandaag heeft (aanduiden formateur, waarschuwen van zijn ministers) is noodzakelijk om de nationale integriteit en onafhankelijkheid van ons land te vrijwaren. Hij is de laatste en permanente baken in crisistijd. De bewaker van de rechtstaat en uiteindelijk van de democratie. De erfelijkheid van zijn functie houdt hem los van enige nefaste politieke invloed en zorgt ervoor dat hij zich heel zijn leven lang kan voorbereiden en toeleggen op zijn taak.

De politici die vandaag pleiten voor een protocollaire functie of een republiek wensen gewoon hun eigen macht te vergroten en misschien wel te misbruiken. Democratie wil niet zeggen dat iedereen die een functie heeft ten dienste van de staat moet verkozen worden. Zo worden rechters en bedrijfsleiders niet verkozen. De democratie moet daarentegen tot doel hebben de wil van de meerderheid te respecteren en de rechten van de minderheden te eerbiedigen. Geen van beiden gebeurt echter in België t.o.v. de Belgisch-gezinden en meer specifiek de unitaristen en de unie-federalisten. Dat is het echte prangende probleem.

Tenslotte vraagt de B.U.B. aan de VRT om het pluraliteitsbeginsel in dit debat te respecteren zoals dat hoort in een democratie en een rechtstaat. Zij dient dus als openbare zender aan de georganiseerde koningsgezinden, zoals de B.U.B., evenredig veel het woord te laten. Als zij dat niet doet, zal de B.U.B. klacht indienen.

De docu-fictie van de RTBF, uitgezonden op 13 december 2006, zou wel eens een keerpunt kunnen geweest zijn in de Belgische politieke geschiedenis. Voor het eerst werden de Belgen massaal met de neus op de feiten gedrukt: het federalisme verbetert niet de werking van de staat. Integendeel, het maakt ze moeilijker en kan leiden tot het einde van het land.

Vele kijkers hadden dan ook het gevoel dat, ondanks de overdrijvingen, dit geen fictie was. Zij hadden het gevoel dat hun traditionele politici de toestand niet meer onder controle hebben. Dat ze gedurende 30 jaar werden voorgelogen over de zogezegde voordelen van het federalisme. Een echt collectief bedrog...

De vaststelling is ontnuchterend: het federalisme is geen systeem vóór de burgers, maar één vóór en door politici. Het is gecreëerd zonder inspraak van de Belgen, kost handenvol geld, is verschrikkelijk ingewikkeld en werkt niet naar behoren. De herrie rond de nachtvluchten in Zaventem blijft hiervan het beste bewijs, hoewel zeker niet het enige.

Bovendien kan men zich de vraag stellen waar al die splitsingen moeten eindigen. Is er een logische grens aan splitsingen of zijn onze staatshervormingen en bevoegdheidsverdelingen loutere toegevingen opgedrongen door een kleine minderheid nationalisten? Het is zeker dat laatste. Alle bevoegdheden zijn immers met elkaar verweven. Een staat besturen vergt totale en globale bevoegdheden, geen gesplitste. De overdracht van homogene bevoegdheidspakketten volstaat niet. Economie is immers verweven met milieu en sociale zekerheid. Als men splitst, moet men eigenlijk alles splitsen en als men iets nationaal houdt, dient men eigenlijk alles nationaal te houden. Het is alles of niets. Er is geen middenweg.

Federalisme, het compromis tussen unitarisme en separatisme, is daarom gedoemd om te mislukken. Het is een onhoudbaar systeem want een onstuitbare dynamiek duwt het naar het ene of het andere uiterste. En aangezien de overgrote meerderheid van de Belgen niet het einde van het land wil, is de keuze snel gemaakt: dit land dient opnieuw unitair te worden. Het is pas na deze essentiële etappe dat wij de noodzakelijke hervormingen kunnen doorvoeren, bijvoorbeeld op vlak van justitie en economie. Het is pas dan dat het mogelijk is om de staatsbegroting werkelijk te ordenen in functie van de behoeften van elk departement.

Dat veronderstelt uiteraard dat er een actieve politiek van individuele tweetaligheid wordt gevoerd, een conditio sine qua non voor de Belgische unitaire staat. En wel zo snel mogelijk als we onze welvaart niet wensen te verspillen aan uitputtende communautaire conflicten die onze staat kunnen lam leggen door de onverantwoordelijkheid van sommige traditionele politici. Het is vijf vóór twaalf, maar het is nog niet te laat om de grootste fout uit de Belgische politieke geschiedenis recht te zetten en het unitarisme in eer te herstellen.

De laatste dagen maken we, sinds de onthullingen over het privé-leven van Prins Laurent, een plotse opwelling mee van antiroyalisme bij enkele gesubsidieerde Nederlandstalige kranten zoals het Laatste Nieuws en het Belang van Limburg. Waarschijnlijk wil men zo snel mogelijk het debacle doen vergeten rond de affaire Dedecker en meer in het algemeen het Vlaams-nationalisme uit het slop halen. Het gaat in elk geval om een goed georchestreerde en systematische aanval op één van de belangrijkste instellingen van het land.

Maar de Belg is niet dom. Hij weet ook wel dat het Koningshuis 100 keer méér doet voor België dan alle gesubsidieerde kranten of Vlaams-nationale politieke partijen samen.

Laten we even herhalen dat de traditionele politieke partijen elk jaar méér dan 50.000.000 euro aan dotaties ontvangen en dat de meeste kranten alleen in leven blijven dankzij overheidssteun. Misschien zou het interessant zijn hierover eens een discussie te starten nu de in vraagstelling van het nut van het Koningshuis geen taboe meer blijkt te zijn.

We zijn benieuwd te vernemen hoe die partijen en kranten dan gaan reageren en of ze die discussie dan niet in de doofpot gaan stoppen. Het immers zoveel gemakkelijker mensen te bekritiseren, die zo discreet mogelijk dienen te blijven, aan de hand van roddels. België heeft geen nood aan gesubsidieerde rioolbladen, wel aan kwaliteitskranten, liefst zonder subsidies.

Als er aan het Hof fouten zijn gebeurd, dienen die rechtgezet te worden. In de politiek is dat niet anders. Maar het is niet omdat er ergens een probleem is of zou zijn, dat men een hele instelling moet afschaffen.

De B.U.B. wenst een nieuwe staatshervorming in 2007. Nochtans mag deze nieuwe hervorming niet dezelfde weg opgaan als de vorige. Integendeel, de B.U.B. wil geen nieuwe splitsingen meer en dus geen enkel verlies van macht voor de federale regering.

Het beste zou zijn België ineens weer om te vormen tot een unitaire staat door de hervormingen van het verleden ongedaan te maken. Zo zou deze staatshervorming de laatste zijn. De regionalisering van het land was inderdaad de grootste vergissing uit onze politieke geschiedenis.

Minstens eist de B.U.B. de herfederalisering van buitenlandse handel en alle internationale betrekkingen, ruimtelijke ordening, milieu, landbouw, sport, toerisme en van de zogenoemde persoonsgebonden aangelegenheden.

De B.U.B. vindt inderdaad dat al die bevoegdheden op nationaal niveau dienen te liggen van waaruit ze gedeeltelijk door de provincies en de gemeenten kunnen uitgevoerd worden. Elk federalisme is synoniem van ingewikkeldheid et bevoegdheidsconflicten want alle materies vormen tezamen een onlosmakelijk geheel. Bovendien is het Belgisch federalisme niet bedoeld om te federeren (=samenbrengen), maar om het land uiteen te trekken. Het gaat dus in de praktijk om confederalisme (bond van soevereine staten). Stoppen sociaal-economische problemen trouwens aan taalgrenzen? Er is geen logische scheidingslijn te trekken tussen de bevoegdheden tenzij misschien cultuur, onderwijs en media die bij de gemeenschappen zouden kunnen blijven, maar deze situatie zou ook maar tijdelijk mogen zijn.

De verklaringen van onze ministers na de beslissing tot gedeeltelijke sluiting van de Volkswagenfabriek in Vorst, de enige grote industrie van het Brussels gewest, volgen elkaar op.

Ondanks de overdaad aan ministers van ons “federaal” België is de vaststelling nuchter: ze zijn allemaal machteloos. Wat bovendien opmerkelijk is, is dat het dikwijls onbevoegde (in de juridische zin van het woord) ministers zijn die moord en brand schreeuwen: Leterme (Vlaams eerste minister), Moerman, (Vlaams minister van economie), Marcourt (Waals minister van economie). Deze ministers hebben inderdaad niets te zeggen in het Brussels gewest waar de fabriek gelegen is.

Uiteraard zullen de gevolgen van deze sociale ramp zich laten voelen bij families en ondernemingen in hun respectievelijke gewesten, maar dat toont opnieuw de absurditeit van ons zogezegd “federaal”systeem aan: de problemen zijn niet regionaal, maar minstens nationaal, vooral in een klein land zoals België. Een allesomvattende politiek is een broodnodige zaak in ons land, maar wordt gewoon onmogelijk gemaakt door een inefficiënt systeem dat door diezelfde nationalisten is ingevoerd die vandaag aan de Duitsers van VW verwijten een nationalistische beslissing genomen te hebben...

Laten we eens en voorgoed komaf maken met dit ingewikkeld, duur en contraproductief federaal systeem en ons met de sociaal-economische problemen bezig houden, de échte problemen.

Ondertussen gaat de automatisering van het productieproces gewoon verder en stijgt de beurskoers van het VW-aandeel. In theorie had Marx gelijk: de kapitalisten trekken zich niets aan van de arbeiders.

Er worden soms (niet altijd neutrale) studies gepubliceerd waaruit zou moeten blijken dat "Vlamingen" en "Walen" verschillend zijn. Dikwijls gaat het maar om schijn en is de werkelijkheid volledig anders. Dat bleek ook dit weekeind weer (21-22.10.06) uit een federaal rapport over de operaties in België en de uitgaven van de sociale zekerheid. Bepaalde operaties zouden méér plaats vinden in het noorden dan in het zuiden van het land of omgekeerd. Verspillingen zouden bestaan aan beide kanten van de taalgrens, zo bleek. Er zouden ook verschillen bestaan tussen sub-regio's (provincies) of tussen stad en platteland.

Toch slagen de Vlaams-nationalisten er nog altijd in om uit deze neutrale vaststellingen een pleidooi voor splitsing op basis van taal te distilleren. Er zou anders onderwezen worden in Nederlandstalige universiteiten dan in Franstalige. Nochtans gaan die professoren naar dezelfde internationale congressen en is gezondheid niet taalgebonden. Bovendien heeft elke universiteit een verschillende opleiding aangezien de professoren verschillend zijn, wat misschien de lokale divergenties in behandeling uitlegt.

Voor de B.U.B. zijn zulke vaststellingen juist een reden om het land weer één te maken. Er is immers te weinig communicatie tussen de gemeenschappen. Tweetalige en drietalige Belgische en Europese universiteiten dienen opgericht te worden. België is immers de Europese Unie in het klein, een laboratorium voor verschillende culturen en subculturen. De boodschap is immers dat we eigenlijk niet veel van elkaar verschillen zoals een ander onafhankelijk onderzoek inzake het consumptiegedrag van de Belgen net heeft aangetoond.

En als er dan toch zo “grote” verschillen zijn tussen Nederlandstaligen en Franstaligen, wat is dan eigenlijk het probleem? Zijn er geen verschillen tussen armen en rijken, socialisten en liberalen, jongeren en ouderen, Limburgers en West-Vlamingen, etc? Culturele divergentie is een verrijking. De meeste van onze traditionele politici hebben dat echter nog niet begrepen.

De B.U.B. wil zijn felicitaties uitspreken aan het adres van de twee kartels die de gemeente en provincieverkiezingen hebben gewonnen, namelijk CD&V-N-VA, VLD, SP.A-spirit, GROEN en VB in het noorden van het land en PS, MR, CDH en ECOLO in het zuiden van het land.

In onvervalste OPEC-stijl hebben deze partijen onder elkaar de kaarten herschud en de winsten verdeeld. Want daartoe dienen de Belgische verkiezingen. Ze dienen alleen om te zorgen voor verschuivingen tussen de "nationale" partijen. Het machtsniveau speelt geen rol meer.

De audiovisuele pers is de trouwe bondgenoot in dit particratische spel. Nieuwe partijen krijgen geen kans. De geschreven pers is gelukkig neutraler.

Toch heeft de B.U.B. het niet slecht gedaan. Integendeel zelfs. Hoewel we - in absolute termen - natuurlijk (nog) niet evenveel halen dan het particratisch establishment, gaan we er overàl op vooruit. U kan onze uitslagen hier raadplegen.

Ondertussen bereiden wij reeds de federale verkiezingen van 2007 voor op twee vlakken:

1) wij willen voor het eerst in elke Belgische provincie een lijst voor de Kamer van Volksvertegenwoordigers indienen;
2) wij wensen eindelijk mediatoegang. Hiervoor wachten wij op een dwingend arrest van het Brussels Hof van Beroep, dat verwacht mag worden begin 2007.

De partij is in goede vorm. Iedereen bruist van optimisme en is vol hoop op een echte Belgische toekomst waar we eindelijk komaf zullen kunnen maken met de communautaire problemen. De nieuwe sympathisanten stromen binnen. De vraag naar een Belgisch-gezinde partij is erg groot, zowel in Noord- als Zuid-België.

Als u, als goede Belg, ons wil helpen, is uw hulp steeds welkom. Onze middelen zijn immers zeer beperkt, maar onze motivatie is omgekeerd evenredig.

We hebben de laatste weken al veel platte anti-politiek moeten aanhoren vanwege een bepaalde pers en sommige traditionele politici. Minister van Justitie Laurette Onkelinx krijgt alle zonden Israëls over zich omdat er een aantal zware criminelen tijdens hun penitentiair verlof aan de haal gaan.

De B.U.B. stelt hier duidelijk dat dit probleem eenvoudig kan opgelost worden door die criminelen een elektronische armband of beenband aan te doen. Voorts past de minister gewoon de wet toe, zoals haar voorgangers Van Parys (CD&V) en Verwilghen (VLD) dat ook hebben gedaan. Misschien is het dus nodig de wet te verstrengen om misbruiken te vermijden en niet om de minister in persoon te viseren.

Bovendien is penitentiair verlof soms een louter gevolg van het feit dat de gevangenissen overvol zitten. Dit komt dan weer omdat justitie, de eerste functie van een rechtsstaat, geen geld heeft.

Dat is ook niet verwonderlijk want hoewel het geld er wel is, zit het vast bij de gemeenschappen en gewesten door de financieringswet. Daar is het geblokkeerd en wordt het gebruikt voor soms onbelangrijke zaken als het openen van "Vlaamse" en "Waalse" ambassades in binnen- en buitenland. Of het geld wordt gebruikt om 5 nutteloze parlementen en regeringen in stand te houden met elk hun eigen administratie. Of het wordt gebruikt om de traditionele partijen te onderhouden (meer dan 50.000.000 euro per jaar), die evengoed met eigen centen zouden kunnen overleven. Of het wordt gebruikt om "openbare" zenders in leven te houden die niet weten wat pluralisme eigenlijk is (wij verwijzen hier o.a. naar de boycot van unitaristen en unie-federalisten door de VRT en de RTBF).

Besluit: het door de flaminganten en wallinganten (nauwelijks 10% van de Belgische bevolking !) gewilde federalisme breekt België zuur op. Verkijk u niet op de leugens en de halve waarheden van een bepaalde Vlaams- en Waals-nationale pers die er alleen op uit is om, samen met enkele extremisten, haat te zaaien tussen Nederlandstaligen en Franstaligen en ons mooie land te vernietigen.

Een unitair België en nieuwe Belgisch-gezinde politici zijn de enige valabele oplossingen.

Op 16 september 2006 publiceerden de zakenkranten De Tijd en L'Echo een gezamenlijk uitgevoerde enquête over de mening van de "Vlaamse" en "Waalse" ondernemers over zeer communautaire thema's zoals de staatshervorming van 2007 en de toekomst van België.

Wij weiden hier niet uit over wat "Vlaamse" of "Waalse" ondernemers juist zijn (wat met de Brusselse, Limburgse, Luxemburgse (van de provincie), tweetalige, buitenlandse ?) en evenmin over de vraag of ondernemers een representatief staal uitmaken van de Belgische bevolking - quod non uiteraard.

Nee, onze aandacht gaat naar de vraagstelling en vooral de (verkeerde) premisse die daaraan vooraf gaat.

Vlaams-nationalisten hebben immers de ziekelijke neiging om alles wat "Vlaams" is als superieur te beschouwen, vooral tegenover alles wat Franstalig of "Waals" is. Niet dat er veel Vlaams-nationalisten zijn, maar ze zijn wel goed ingeplant in de pers en de politiek en bestrijden dan ook met alle mogelijke argumenten de Belgische staat alsof het hier ging om de grootste mislukking uit de wereldgeschiedenis. Aangetast door een collectieve amnesie herinneren ze zich niets van de vijf eeuwen gezamenlijke geschiedenis van de Zuidelijke Nederlanden. De gedachte dat alle "Walen" lui en dom zouden zijn en alle "Vlamingen" intelligent en werklustig wordt dan ook verheven door menig vooraanstaand persoon tot een onweerlegbare mythe.

Ook onze "Vlaamse" bedrijfsleiders lijken ietwat aangetast door deze collectieve zinsverbijstering. Méér "Vlaamse" bevoegdheden betekent voor hen méér efficiëntie. Alsof taal en economie onlosmakelijk met elkaar zijn verbonden. Ziehier dus een mooie verkeerde premisse om een opiniepeiling uit te voeren.

Bijgevolg antwoorden de ondernemers gretig positief (90%) op de vraag of "Vlaanderen" (wat dat ook mag zijn) meer sociaal-economische bevoegdheden moet krijgen. Volgens een andere recente enquête verkoos een grote meerderheid van de ondervraagde ondernemers dan wel de merknaam België…

Deze wil naar autonomie van bepaalde ondernemers is des te meer paradoxaal op een moment dat het aantal internationale bedrijvenfusies in volle opmars is. Zou het niet juist beter zijn deze schaalvergroting te volgen door de Europese en internationale wetgevingen beter op elkaar af te stemmen teneinde te vermijden dat het de multinationale bedrijven zijn die de staten gaan besturen, zoals ze het vandaag reeds gedeeltelijk doen? Bovendien zou een splitsing van onze sociaal-economische markt een loonstijging in het noorden van het land tot gevolg kunnen hebben, waar ieder zijn deel van de koek zou opeisen.

Rationaliteit moet men in deze enquête niet zoeken want de vraagstelling is er louter op gericht om het "Vlaams-nationaal" (lees: feodaal en uiteindelijk anti-Europees) gevoelen van de bedrijfsleiders aan te wakkeren.

"Kleine landen zijn performanter dan grote", zeggen de flaminganten. We hebben nog nooit zo'n goed argument voor het behoud van België gehoord. "Maar kleiner zou nog beter zijn." Waar wacht men dan op om de onafhankelijkheid van de Stad Antwerpen uit te roepen? De enorme zeehaven zal er het Monaco van Noord-Europa van maken. Men kan zich ook afvragen waarom de West-Duitsers zich herenigd hebben met Oost-Duitsland, een land dat tevoren niet alleen heel arm was, maar bovendien communistisch. Waarschijnlijk is de Vlaams-nationale elite een stuk slimmer...

Natuurlijk vinden we in deze enquête geen woord terug over de echte problemen van de Belgische politiek: de ingewikkelde en zeer dure staatsstructuur met zes parlementen en zes regeringen en het gebrek aan media-aandacht ten voordele van nieuwe partijen die het willen opnemen tegen het oligopolie van de particratie.

Wat verkijken die slimme bedrijfsleiders zich graag op wat TV-Bourgeois ons biedt. Eigenlijk is het nog een wonder dat "Vlaamse" onafhankelijkheid, tot grote ergernis van de "rechtgeaarde" flamingant, zelfs bij de bedrijfsleiders geen meerderheid haalt. Zou het 176-jarige oude België dan toch sterker zijn dan gedacht ?

Wij herhalen hier terloops dat een eigen enquête van de B.U.B. uitgevoerd in de lente van dit jaar heeft uitgewezen dat 70% van de Leuvenaars een unitair België wel zien zitten. En in onze enquête was separatisme ook een optie. Maar wat de Belg eigenlijk denkt over de toekomst van zijn land, interesseert onze Vlaams- en Waals-nationale media niet echt...

We parafraseren hier de uitspraken van Yves Leterme, voorzitter van de Vlaamse executieve. Wij onderschrijven deze zin zeker niet, maar willen wel even de parallel aantonen met de uitspraak dat Franstaligen niet in staat zijn Nederlands te leren. De B.U.B. veroordeelt in scherpe bewoordingen deze recente uitspraken in het Franse blad "Libération". Leterme zei daarin ongenuanceerd dat de Franstalige Belgen geen Nederlands willen of kunnen leren omdat ze er niet de intellectuele capaciteiten voor hebben.

De eerste uitspraak over moslims zou de wereld rondgaan en internationale verontwaardiging opwekken, inclusief in de Nederlandstalige pers in België.

De tweede uitspraak over de Franstalige Belgen wordt toegejuichd door de Nederlandstalige pers in België.

Hoe is het zover kunnen komen? De B.U.B. denkt dat het hoog tijd is voor bezinning over de zin en onzin van federalisme en (Vlaams-)nationalisme. Men moet zelfs geen Belgischgezinde zijn om de ongelooflijke arrogantie en onbezonnenheid van dergelijke uitspraken in te zien. Op de keper beschouwd kan men zelfs tégen België zijn en die uitspraken veroordelen. Toch doet de Vlaamse Beweging dat niet, integendeel: wat Leterme zegt wordt als een heldendaad aanzien. Als politieke moed. En dat terwijl de grote meerderheid van de Belgen die België willen behouden en zelfs opnnieuw unitair willen maken gewoon moeten zwijgen. Voor het taalracisme van Leterme is er natuurlijk wel uitgebreid plaats in de openbare media, die dan nog bewust polariseert tussen de "Walen" die Leterme "verketteren" en de "Vlamingen" die het allemaal best vinden.

Het is natuurlijk zo dat inderdaad sommige Franstalige Belgen geen Nederlands leren omdat ze het op professioneel, sociaal of familiaal vlak niet nodig hebben of omdat ze gewoon niet gemotiveerd zijn. Die laatste reden is te betreuren en een programma van individuele tweetaligheid, zoals de B.U.B. dat voorstelt, dient dit te verhelpen. Maar het valt te vermoeden dat Leterme niet eens wil dat de Franstalige Belgen beter Nederlands kennen. Want meer Belgische eenheid is slecht voor crypto-separatistische partijen, zoals zijn CD&V.

Beweren dat de Franstaligen niet in staat zijn Nederlands te leren, is echter een belediging. Verstand is niet gelijkmatig verdeeld, maar elk mens is wel in staat een andere taal te leren. Dat is eerder een kwestie van motivatie.

Wat vooral tegen de borst stoot, is dat Leterme geen allusie maakt op die vele duizenden Franstaligen die wel Nederlands hebben geleerd en het ook gebruiken of die hun kinderen intensief Nederlands laten leren op school. Bovendien stelt hij zich geen vragen bij de talenkennis van Nederlandstaligen. Wil hij soms Franstalige Belgen Nederlands doen leren door hen systematisch te beledigen?

Wat is nu eigenlijk het verschil tussen de uitspraken van Leterme, die en passant ook even het Koningshuis beledigde - het Hof zou Franstalig zijn (hoe weet hij dat? en dan nog, is er in België geen vrijheid van talen?) - en de standpunten van het Vlaams Belang? Ironisch genoeg beledigt Leterme zelfs zijn eigen electoraat, want CD&V doet zich voor als een royalistische partij. Toegegeven, je moet het maar doen: de Franstalige Belgen beledigen, het Koningshuis beledigen, je kiezers schofferen. Zou Leterme nog veel vrienden overhebben buiten zijn partijgenoten en de N-VAers? Of zoekt hij er nieuwe bij het Vlaams Belang? Dan toch niet bij de kiezers van die partij, die voor het merendeel koningsgezind zijn.

Voor Leterme is België trouwens een "historisch ongeluk". Alsof Vlaanderen en Wallonië door de natuur gewilde entiteiten zijn...

Vlaams-nationalisten zijn sterk in het overdrijven en in ongenuanceerde uitspraken. Toch is de stilte van de democratische, Nederlandstalige politici omtrent deze taalracistische uitspraken oorverdovend en veelzeggend. Als taalracisten zoals Maingain (FDF) de Nederlandstaligen beledigen zijn ze nochtans de eersten om moord en brand te schreeuwen. Laten we hopen dat de heer Leterme, die toch de ambitie had ooit eerste minister van België te worden, niet eerder de bedoeling had om de Franstaligen te demotiveren om Nederlands te leren. Het is immers niet goed met N-VA'ers de vakantie door te brengen…

TV-DEBAT OVER BELGIE

De B.U.B. stelt voor om een nationaal en tweetalig TV-debat te houden over de toekomst van België tussen Yves Leterme en Hans Van de Cauter, nationaal
voorzitter van de B.U.B. en medestichter van deze nationale centrumpartij sinds 2002.

Het is duidelijk dat zulk een debat na de recente uitspraken van de voorzitter van de Vlaamse executieve zich meer dan ooit opdringt.

Als niemand anders is de Heer Van de Cauter begaan met de toekomst van zijn land en het herstel van de nationale eenheid.

Zulk een debat dient, wegens zijn enorm belang, tweetalig te zijn en gelijktijdig uitgezonden te worden door alle TV-zenders die werken met overheidsgeld, dus RTBF, VRT, RTL en VTM.

Een opiniepeiling zal dan gehouden worden bij de kijkers over de vraag wie het debat heeft gewonnen.

De laatste tijd worden we om de oren geslagen met bovenstaande begrippen. Waar wat is hun echte betekenis?

Het cordon sanitaire in politieke zin is het verbod om samen te werken met een ander land, een andere partij of een andere strekking. In België wordt die term voortdurend gebruikt om de weigering te benoemen van de traditionele partijen om samen te werken met het vroegere Vlaams Blok, nu het Vlaams Belang.

De B.U.B. steunt die weigering volledig. Ze heeft niets ondemocratisch want het is het recht van ieder om niet met anderen samen te werken, in dit geval met een extreem-rechtse partij.

Nochtans is er een ander cordon sanitaire dat de B.U.B. veroordeelt: dat van de openbare media tegen de nieuwe partijen. Wij wachten op dat vlak op het oordeel van het Hof van Beroep.

Anderzijds was de B.U.B. gekant tegen het vreemdelingenstemrecht omdat vreemdelingen eerst de Belgische nationaliteit moeten verdienen om te kunnen stemmen. Immers, hoe meer de Belgen hun eigen nationaliteit respecteren, hoe meer de vreemdelingen België zullen respecteren, hoewel de meeste onder hen geen probleem stellen. Deze relatieve gestrengheid is dan gericht op een minderheid, maar ze is noodzakelijk voor de goede samenhorigheid tussen Belgen en vreemdelingen.

Het feit dat de meeste vreemdelingen op 8 oktober niet gaan stemmen, moet ons ook doen nadenken. Waarschijnlijk komt dit omdat ze over het algemeen van België houden, maar omdat ze niet weten welke partij hun nieuw land nog verdedigt. De B.U.B. is inderdaad de enige nationale partij.

De vrijlating van gangster Kaplan die tot zijn ontsnapping heeft geleid, legt weer eens het grote probleem van het federalisme bloot. Kaplan is namelijk geen alleenstaand geval. Vele gevangenen worden vervroegd vrijgelaten of op verlof gestuurd. Niet altijd schept dat problemen, maar als het misloopt, wijst dat natuurlijk op een falen van het justitieapparaat.

De dieperliggende redenen voor al die vrijlatingen zijn echter de laksheid bij het toepassen van de uitgesproken straffen alsook het feit dat het ministerie van justitie geen geld heeft om bijkomende gevangenissen te bouwen. Daardoor ontstaat een nijpend plaatsgebrek in de bestaande gevangenissen waardoor gevangenen vlugger naar huis gestuurd worden, soms ten onrechte.

Dat nijpend geldtekort is dan weer een gevolg van het federalisme dat veel geld “definitief” heeft doorgestuurd naar gewesten en gemeenschappen zodat de basistaak van de staat, die nog altijd federaal is, namelijk politie en justitie, wordt verwaarloosd.

Daarom doet de B.U.B. opnieuw een dringende oproep om het federalisme zo snel mogelijk af te schaffen en te vervangen door een nieuw unitarisme met behoud van de taalwetten en decentralisatie op basis van de provincies.

Dikwijls hoort men het argument van de separatisten dat België een kunstmatig land is. Dat het gecreëerd is door de grootmachten in 1830. Dat de Belgische revolutie het werk was van een kleine minderheid Franstaligen.

De eerste zin is juist: België is een kunstmatige staat, net als alle andere staten en in het algemeen alle politieke entiteiten (gewesten, gemeenschappen, provincies, gemeenten) kunstmatig zijn.

Natuurlijk zijn er entiteiten die meer kunstmatig zijn dan andere. De Belgische natie van 1830 is nochtans niet zomaar uit de lucht komen vallen. Zij was de bekroning van een eenmakingproces in de Zuidelijke Nederlanden dat begonnen was in de 15de eeuw onder de Bourgondiërs.

Dat kunnen we niet zeggen van de entiteiten "Vlaanderen" en "Wallonië" die uitgevonden zijn door enkele salonfilosofen in de 19de eeuw en die vanaf het begin van de jaren '80 van de twintigste eeuw stelselmatig via media en politiek werden opgedrongen aan de Belgen. In de Middeleeuwen bestond er een Graafschap Vlaanderen, dat evenwel volkomen niets te maken had met het huidige Vlaams Gewest, maar zich beperkte tot het huidige West- en Oost-Vlaanderen en een deel van Noord-Frankrijk en Nederland.

De creatie van de Belgische staat was niet het werk van de grootmachten. Integendeel. Het waren de grootmachten (het Verenigd Koninkrijk, Frankrijk, Pruisen, Oostenrijk en Rusland) die na de nederlaag van Napoleon (1815) het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden gecreëerd hebben. Deze staat bestond uit het huidige Nederland, België en Luxemburg. De Belgen ervoeren echter niet alleen de Nederlanders als een bezettende mogendheid, en verzetten zich meerbepaald tegen het (Verlicht) despotisme van de Nederlandse Koning Willem I.

De revolutie brak het eerst uit in de onderste lagen van de bevolking, maar werd daarna, zoals dat altijd gaat, gerecupereerd. In dit geval door de burgerij. Deze stelde een liberaal en voor haar tijd ongekend vooruitstrevend bestel in, gekenmerkt door een hele reeks vrijheden. De Belgische Grondwet van 1830 is dan ook een voorbeeld geworden voor vele andere landen. Deze burgerij sprak zowel in het noorden als in het zuiden van het land Frans, wat niet verwonderlijk was daar deze taal toen de belangrijkste diplomatieke- en cultuurtaal was ter wereld.

Het noorden van België was onderverdeeld in verschillende dialectstreken. Er was geen eenheid in de Nederlandse taal zodat deze ook niet bruikbaar was als bestuurtaal in 1830.

Vanaf het einde van de 19de eeuw heeft België als één van de eerste landen in de wereld gezorgd voor taalwetten en is op dat vlak méér dan 100 jaar voorop op bijvoorbeeld de Verenigde Staten waar de Spaanstalige taalgroep, de tweede van het land na de Engelstalige, nog altijd geen nationale bescherming geniet.

De Belgen kunnen dus fier zijn op zichzelf dat ze hun taalconflicten snel hebben opgelost d.m.v. taalwetten. Alleen kleine minderheden van flaminganten en wallinganten, die spijtig genoeg goed zijn ingeplant in media en politiek, wilden en willen nog splitsingen van bevoegdheden. De revolutie brak het eerst uit in de onderste lagen van de bevolking, maar werd daarna, zoals dat altijd gaat, gerecupereerd. In dit geval door de burgerij. Deze stelde een liberaal en voor haar tijd ongekend vooruitstrevend bestel in, gekenmerkt door een hele reeks vrijheden. De Belgische Grondwet van 1830 is dan ook een voorbeeld geworden voor vele andere landen. Deze burgerij sprak zowel in het noorden als in het zuiden van het land Frans, wat niet verwonderlijk was daar deze taal toen de belangrijkste diplomatieke- en cultuurtaal was ter wereld.

Het noorden van België was onderverdeeld in verschillende dialectstreken. Er was geen eenheid in de Nederlandse taal zodat deze ook niet bruikbaar was als bestuurtaal in 1830.

Vanaf het einde van de 19de eeuw heeft België als één van de eerste landen in de wereld gezorgd voor taalwetten en is op dat vlak méér dan 100 jaar voorop op bijvoorbeeld de Verenigde Staten waar de Spaanstalige taalgroep, de tweede van het land na de Engelstalige, nog altijd geen nationale bescherming geniet.

De Belgen kunnen dus fier zijn op zichzelf dat ze hun taalconflicten snel hebben opgelost d.m.v. taalwetten. Alleen kleine minderheden van flaminganten en wallinganten, die spijtig genoeg goed zijn ingeplant in media en politiek, wilden en willen nog splitsingen van bevoegdheden. Maar de meerderheid van de Belgen gelooft hen niet meer en heeft hun sinistere spelletjes door. Ondertussen hebben ze ons wel met een institutioneel doolhof opgezadeld dat eerst nog moet ontmanteld worden. Dat is de zware taak van de B.U.B..

Na de stemming in de Kamer op 1 juni over de in overwegingneming van een voorstel van resolutie van het Vlaams Belang strekkende tot de "algehele ontbinding van de Belgische staat" kan elke Belgisch-gezinde alleen maar geschoffeerd zijn.

Dit belangt niet alleen de unitaristen en unie-federalisten aan, maar zelfs de federalisten en confederalisten. Het voorstel van de extreem-rechtse partij is er immers één van puur en onvervalst separatisme zonder de minste consultatie van de Belgische bevolking te voorzien.

Uitgerekend de partij die om referenda schreeuwt als het over de stemming over de Europese grondwet gaat, wil liever de ontbinding van België via parlementaire weg bekomen zoals in ex-Tsjechoslovakije. Dat is ondemocratisch aangezien voor zulke belangrijke kwesties de burgers rechtstreeks dienen ondervraagd te worden zoals in Montenegro.

Waarschijnlijk weet het VB dat ze zo'n referendum eerloos zullen verliezen. Alle officiële opiniepeilingen wijzen immers uit dat zo'n 90% van de Belgen niet het einde van België willen. Het wordt tijd dat de VB-kiezers beseffen dat ze hun stem geven aan separatisten.

Alleen de B.U.B., als enige Nederlandstalige partij, zou tegen de in overwegingneming van dit voorstel hebben gestemd. Het is immers ongrondwettelijk. Dat alle Nederlandstalige volksvertegenwoordigers voor hebben gestemd, op de kamervoorzitter na, bewijst eens te meer dat ze geen respect hebben voor hun eigen land. Alleen de B.U.B. respecteert België en is dus de enige echte oppositiepartij. De kiezer dient dit te weten.

Tijdens de afgelopen maand hield de B.U.B. een belangrijke actie in Leuven en in Kluisberg. Aan 70 mensen (gelijk verdeeld over de twee lokaties) werd gevraagd of zij voor of tegen de splitsing van België zijn. Slechts 7 ondervraagden verklaarden zich separatist, dat is slechts 10%!

De anderen (49 ondervraagden op 70) antwoordden grotendeels positief op de vraag of zij één regering en één parlement voor héél België wensten. Dat geeft een resultaat van 70% unitaristen, ook in de universiteitsstad bekend om zijn slogan "Leuven Vlaams"! Wat opviel, was het gemak waarmee deze mensen positief antwoordden. Ze dienden er niet eens over na te denken. Het was voor hen een evidentie één regering en één parlement te hebben voor ons kleine België want dat is veel duidelijker en goedkoper.

14 ondervraagden wilden niet het herstel van de unitaire staat, maar ook niet het verdwijnen van België. Dat is 20% van de ondervraagden. Onder deze mensen waren de meningen verdeeld aangaande de vraag of de federale staat méér bevoegdheden nodig had of niet. Ongeveer de helft wensten méér bevoegdheden voor de federale staat (unie-federalisten) of een status quo. De andere helft wenste méér bevoegdheden voor gewesten en gemeenschappen.

De twee peilingen liggen niet alleen in elkaars verlengde, maar komen ook overeen met officiële peilingen die aantonen dat 85% van de Belgen tegen separatisme zijn.

Tot slot werd er aan de mensen ook nog gevraagd of ze de B.U.B. kenden. Niemand van de separatisten, de federalisten of de unie-federalisten kende de enige pro-Belgische partij. Slechts 4 mensen (dat is nog geen 10%) hadden al van de B.U.B. gehoord, deze mensen waren unitaristen. Toch wisten ze niet echt goed waar de B.U.B. allemaal voor stond. Pas door met deze -en andere- mensen te praten, leerden ze onze standpunten kennen.

Het wordt tijd dat onze politici eindelijk eens naar de Belgen gaan luisteren en dat de B.U.B. eindelijk eens media-aandacht krijgt! Zo niet neemt men een loopje met de democratie!

Ter gelegenheid van het Irisfeest in Brussel (7 mei 2006) hebben de traditionele politici uit het noorden en zuiden van België hun verschillen en hun onenigheid getoond over zowat alles.

Men heeft moeite om te geloven dat toch ervaren politici aan het begin van de 21ste eeuw niet in staat zijn om een klein twee- of drietalig land van 11.000.000 inwoners en 30.000 kmē te besturen.

Verschillende oorzaken bevinden zich aan de basis van deze Belgische politieke malaise:

1) er zijn teveel politici;

2) de structuren van de Belgische staat zijn te ingewikkeld;

3) de politici van het noorden en het zuiden spreken niet genoeg met elkaar en zijn niet voldoende tweetalig (ondanks het feit dat er eindelijk belangrijke vooruitgang is geboekt);

4) er is geen nationale kieskring zodat verkozen mandatarissen alleen hun regio verdedigen;

5) Misschien dat het ons ook ontbreekt aan grote politici die een duidelijke toekomstvisie en een sterk leiderschap bezitten.

Conclusie: in het algemeen is het tijd om van politici en partijen te veranderen.

België heeft inderdaad nood aan staatsmannen en staatsvrouwen die in dienst staan van alle burgers, wat ook hun taal is.

Yves Leterme, de voorzitter van de Vlaamse regering heeft nog eens een steen in de communautaire kikkerpoel gegooid door deze week te verklaren dat de 19 Brusselse regeringen moeten fusioneren.

De B.U.B. ondersteunt dit voorstel, maar voor een heel andere reden dan die van de heer Leterme. Deze laatste wil immers de "Vlaamse" controle op Brussel versterken door het vereenvoudigen van de institutionele Brusselse structuren.

Dit discours is nochtans hypocriet want het is niet alleen in Brussel dat men de structuren dient te vereenvoudigen. Men moet dit doen op nationaal vlak door voor eens en altijd de gewesten af te schaffen. De fusie van de 19 Brusselse gemeenten, gekoppeld aan de creatie van 19 districten (één per vroegere gemeente zoals in Antwerpen) laat toe het Brussels Gewest af te schaffen, dat toch overbodig is.

Leterme trekt zich eigenlijk van een beter beheer van Brussel niet veel aan. Wat telt voor hem is de hoofdstad aan te hechten aan een toekomstige "Vlaamse" republiek, die zo gewenst is door de partij NVA, waaraan zijn partij, de CD&V, is gelinkt.

In het concept van de B.U.B. zal Brussel terug zijn plaats kunnen innemen als hoofdplaats van de provincie Brabant en verder zijn rol als hoofdstad van België en de Europese Unie kunnen uitbouwen.

Volgens een nieuwe OESO-studie die eind maart werd gepubliceerd is België de nummer één in de wereld op het vlak van belastingdruk op werknemers. Maar liefst 54,2% van de totale loonkost gaat naar de belastingen.

Dit is uiteraard veel te hoog. Jobcreatie is essentieel in een moderne economie en op deze manier verliest België enorm veel arbeidsplaatsen aan lageloonlanden.

Daarom wil de B.U.B. ook een drastische verlaging van die loonkosten. Zo’n belastingdrukvermindering moet dan wel gecompenseerd worden door besparingen in de administratie en dat o.a. door de afschaffing van het federalisme en een vermindering van het aantal ambtenaren in bepaalde administraties, vooral die ambtenaren die slecht en traag werken. Door rationalisering van alle verschillende diensten kan ook heel wat geld worden bespaard.

Andere financiële bronnen kan men vinden in een betere promotie van het toerisme – waarbij België als één product wordt voorgesteld – alsook in de afschaffing van alle partijsubsidies die de staat vandaag bijna 50 miljoen euro per jaar kosten, d.w.z. veel meer dan het Koningshuis dat slechts 7 miljoen euro per jaar kost (ter vergelijking: in Nederland kost de dynastie 95 miljoen euro per jaar), om nog maar te zwijgen van de kost en de nadelen van een republiek…

De kritiek die we nu horen van Vlaams-nationalisten gesteund door de traditionele politici en de daarvan afhangende pers is niets meer dan een zoveelste poging om de echte problemen te verbergen: de particratie en het federalisme.

Deze twee systemen zorgen ervoor dat een gezonde politiek in ons mooie en kleine België niet mogelijk is.

Eigenlijk is er niets mis met het werk van de Prins. Ok, hij is wat verlegen, maar sommige politici zijn dat ook en het is niet omdat men verlegen is, dat men niet goed is. In feite is bescheiden zijn typisch Belgisch, dus is Filip misschien wel de geknipte kroonprins.

Maar natuurlijk, wanneer het koningsschap het enige is wat nog goed draait in onze politiek, dan hoor je de flaminganten weer moord en brand roepen. De Waals-nationalisten volgen alleen maar de heisa en benadrukken dat alle "Vlamingen" er wel hetzelfde over denken (wat natuurlijk totaal verkeerd is). Gelukkig zijn de Belgen niet zo'n domme mensen en hebben ze het complot dat erachter schuilt nu wel door.

De dag dat de B.U.B. eindelijk media-toegang krijgt, zal er aan de kiezers een alternatief kunnen aangeboden worden: een goedkoop en efficiënt unitair systeem met provinciale decentralisatie en taalgemeenschappen evenals met politieke partijen die zelf voor hun behoeften zullen moeten instaan. De Koning mag gewoon de functie behouden die hij vandaag heeft. Geen protocollaire rol want dat is exact wat de Vlaams- en Waals-nationalisten willen: hem overbodig maken. Er zijn echter al genoeg cadeaus gegeven aan de separatisten. Trop is teveel. De mislukking van het federalisme, dat ons door hen werd opgelegd, is al genoeg.

Onze regeringen hebben de pedalen verloren. Het ruimtelijke ordeningsrecht en het milieurecht, geregionaliseerd sinds 1980, geeft onze ministers grijze haren. Het Brussels gewest legt zo strenge geluidsnormen op dat de vliegtuigen die opstijgen en landen in Zaventem de hoofdstad bijna niet meer kunnen overvliegen. Nochtans is een spreiding van de vluchten, en vooral van de nachtvluchten, noodzakelijk gezien de verplichting om de openbare lasten te verdelen. De Vlaamse regering wil uiteraard zoveel mogelijk het overvliegen van haar territorium vermijden hoewel de nationale luchthaven voor iedereen voordelig is.

De nationale regering is machteloos in heel dit politiek circus. De Eerste Minister is een "lame duck". De staatshervormingen hebben hem sinds lang de vleugels afgesneden. Vandaag betalen we de rekening: tijd-, energie- en geldverspilling, slecht politiek klimaat, communautaire twisten,...

We kunnen het niet genoeg herhalen. Het Belgisch federalisme is een regelrechte catastrofe. Méér en méér mensen beginnen het eindelijk te begrijpen. De B.U.B. zal het blijven herhalen totdat het unitarisme hersteld is. Laten we trouwens niet uit het oog verliezen dat het unitarisme niet noodzakelijk synoniem is van centralisme en dat 2/3de van de staten in de wereld zeer goed functioneren met dit systeem waaronder onze buren Frankrijk, Nederland en zelfs Luxemburg, ondanks zijn verschillende talen.

Het is nooit te laat om zijn fouten te verbeteren en de krachten te verenigen boven de taalgrenzen heen.

Is het trouwens niet zo dat men steeds minder Waalse hanen ziet sinds de ophokplicht tegen de vogelgriep? Nu nog de Vlaamse leeuwen in een kooi opsluiten en alles gaat goed !

De B.U.B. stelt graag gerichte vragen. Naast onze strijd voor een ééngemaakt België en tegen de particratie stelt de partij de vraag stellen of de overheid wel subsidies dient te verlenen aan partijen of bedrijven.

Subsidies leiden immers tot discriminatie want de selectiecriteria zijn meestal van politieke aard. Wat de partijen betreft, krijgen alleen die formaties die in het parlement vertegenwoordigd zijn subsidies. Nieuwe politieke partijen, zoals de B.U.B., krijgen dus geen euro ondanks de duizenden stemmen die ze behaald hebben. De B.U.B. vraagt echter geen subsidies, maar wel een afschaffing van deze nutteloze sponsoring van de traditionele partijen met het belastinggeld van de burger.

Subsidies aan bedrijven zijn minstens even discriminerend. Het adagium "men heeft geen recht op een subsidie" klopt spijtig genoeg in vele omstandigheden. De politici bepalen dikwijls welk bedrijf geld krijgt en welk niet en dit niet altijd op basis van objectieve criteria.

Daarom stelt de B.U.B. de vraag of het niet beter zou zijn het hele systeem van subsidies gewoon af te schaffen (met enkele uitzonderingen zoals voor de staatsinstellingen en de culturele sector) en het te vervangen door een drastische belastingverlaging. Een uniform percentage van 30% bij de inkomstenbelasting van natuurlijke personen zou het streefdoel moeten zijn. Dan kan iedereen meegenieten.

25 jaar lang kennen we het systeem van federalisme in België.

Men hoort en men ziet echter alleen maar communautaire conflicten tussen onze traditionele politici. De burgers zien hun weg niet meer in de doolhof van overheden. De hele constructie is erg duur en dat geld zou elders veel beter kunnen besteed worden (bijv. om de staatsschuld en zijn hoge intresten af te betalen). Taalwetten en taalgemeenschappen volstaan om de rechten van Nederlandstaligen, Franstaligen en Duitstaligen te vrijwaren. Federale entiteiten, gebouwd op taalgrenzen, veroorzaken alleen maar conflicten. De provincies blijven quasi ongebruikt terwijl ze een mooi alternatief kunnen bieden in een systeem van decentralisatie. Is het niet beter dat een organisatie of een land geleid wordt door één overheid, die niet noodzakelijk alles zelf beslist, maar toch altijd het laatste woord heeft? Is efficiënt en goedkoop bestuur niet het enige wat onze politici zou mogen interesseren?

Kortom, wat zijn de voordelen van 25 jaar opgedrongen federalisme?

De B.U.B. stelt u zelf de vraag. U kan uw antwoorden mailen op dit adres: contact@b-u-b.be

Uw antwoorden interesseren ons zeer.

België is het meest vervuilde land van Europa. Dat blijkt uit een onderzoek van gerenommeerde Amerikaanse universiteiten die 134 landen met elkaar vergeleken op het vlak van een twintigtal milieu-indicatoren. Waterkwaliteit, luchtkwaliteit, biodiversiteit,... Telkens wordt België voorafgegaan door zowat alle Europese landen, maar ook door een heleboel zogenaamde ontwikkelingslanden.

Dat konden we enkele dagen geleden in de kranten lezen. In tegenstelling tot wat gewoonlijk gebeurt, werd hier geen communautair debat over gevoerd. Het kon ook moeilijk anders aangezien de politici die het liefst communautaire debatten voeren, zelf aansprakelijk zijn voor deze desastreuze situatie. Niet alleen hebben ze niet begrepen dat milieuzorg belangrijk is in een zeer dicht bevolkt land als België, maar bovendien hebben ze door de ingewikkelde regionalisering van het Belgisch milieu deze problematiek zelf mee tot stand gebracht.

In 1980 werd het milieu immers verdeeld over de drie gewesten in het kader van één of andere typische ruilhandel onder het motto “do ut des” zonder enige strategie of vooruitziendheid. Men dacht toen waarschijnlijk dat taalgrenzen ook milieugrenzen konden zijn… De “Vlamingen” en “Walen” gingen het uiteraard beter doen dan de Belgische overheid het deed.

Als we even sarcastisch mogen zijn, blijkt dat nog te kloppen ook: het Belgisch milieu is er sindsdien stelselmatig op achteruit gegaan. Internationale wetenschappelijke milieurapporten van het eind van de jaren ’90 hadden België ook al aangeduid als een zeer vervuild land. Nu is het reeds het meest vervuilde van Europa. Na 25 jaar splitsing van milieu valt er dus niets te feesten.

Toch blijven de federalistische, confederalistische en separatistische politici maar koppig volhouden in de boosheid met goedkope slogans als: “De regionalisering is goed voor u” of “Men kan de klok niet meer terugdraaien” of nog “Het is een noodzakelijke evolutie” of voor de slechthorenden: “Het moet”.

Voor de B.U.B. moet maar één ding en dat is goed bestuur van het land. Vandaar ons niet aflatend pleidooi voor unitarisme met provinciale decentralisatie en taalgemeenschappen. Dan zijn alle Belgen tevreden en kunnen we eindelijk een gecoördineerd Belgisch en Europees beleid voeren om ons milieu te redden.

Een ruzie van verwende kinderen. Zo kan je de communautaire conflicten in België noemen. Waarschijnlijk heeft dit fenomeen te maken met het feit dat de Belgen nu (ook al twijfelen we daar een beetje aan) de rijkste Europeanen zijn volgens een serieus Europees onderzoek.

De verveling zet zich dus in en dan beginnen de politici maar ruzie te maken over geld en taal boven de hoofden van de burgers heen. Ook al kunnen deze conflicten onschuldig lijken, hun gevolgen kunnen desastreus zijn voor de economie van het land. Iedereen kent wel het spreekwoord: wanneer twee honden vechten om een been, loopt de derde ermee heen.

Onze relatief goede Belgische economie wordt dus bedreigd door kostbaar tijdverlies en nutteloze geldverspilling aan instellingen en structuren. Het provinciaal unitarisme met taalgemeenschappen is de enige oplossing voor ons land: geen echt centralisme, maar ook geen echt federalisme. Geen echt unitarisme, maar ook geen echt provincialisme. Het is de gedroomde feestcocktail: lekker fruitig, maar niet te gesuikerd. Van verschillende vruchten iets, maar nooit van één teveel. Direct ook een goede suggestie voor het nieuwjaarsaperitief !

Het werkstuk van de zogenaamde “Warande-groep”, een samenraapsel van 15 Vlaams-nationalisten waaronder een gepensioneerde bankier van de KBC, Remi Vermeiren, en twee oude journalisten, Frans Crols van Trends en Marc Platel, zou moeten bewijzen dat België overbodig, ja zelfs, schadelijk is. Het is geen wonder dat exact deze drie personen het boek aan de pers hebben voorgesteld waarbij ze zichzelf beschouwen als de “economische elite van Vlaanderen”.

Het boek lijkt meer op het “economische” verlengstuk van de Vlaams-nationalistische partijen, ook al ontkennen de auteurs met klem iets met het VB te maken te hebben. De aandachtige lezer zal daarbij opmerken dat er met geen woord gerept wordt over die andere Vlaams-nationale partij, de N-VA...

De Warande-groep is niet om een leugen verlegen. Méér zelfs, de Heer Vermeiren kent zelfs niet eens de rapporten van zijn eigen bank. Zo wordt er onomwonden gesteld dat de transfers van het Vlaams naar het Brussels en Waals Gewest samen méér dan 10 miljard euro bedragen terwijl de KBC in een studie van 1999, herzien in 2003, uitkwam op een transfer van 5,3 miljard euro (het VBO schatte de transfers op 2 tot 3 miljard euro; de B.U.B. had opgemerkt dat die studies geen rekening houden met het terugverdieneffect). Daarbij wordt vergeten dat de transfers in andere landen zoals Duitsland het driedubbele zijn van de Belgische (de B.U.B. heeft hierover een tekst geschreven in augustus 2004 die u kan terugvinden op deze site onder deze rubriek). Men vergeet evenzeer dat bijvoorbeeld de provincie Limburg ook veel kost aan het Vlaams Gewest, wat interprovinciale transfers op gang brengt, terwijl men daarover geen probleem maakt (en wij uiteraard ook niet). Tevens is het opvallend vast te stellen dat de Warande-groep een probleem maakt van de transfers naar... hun eigen hoofdstad Brussel.

Vervolgens tracht de Vlaams-nationale club een apocalyptisch beeld van België op te hangen door de nadruk te leggen op het feit dat we de grootste staatsschuld hebben en de op twee na grootste belastingdruk. Het Belgisch pensioenstelsel zou het zwakste zijn van het Europa van de 15 (vóór de jongste uitbreiding).

Toch vreemd dat België, ondanks dat alles, bij de top 5 hoort van de landen waar het het aangenaamst is om te leven volgens de Verenigde Naties. De staatsschuld is er gekomen door slecht bestuur tijdens de crisisjaren waaraan juist de traditionele (gesplitste partijen) schuldig zijn. Het is dankzij die staatsschuld dat het Vlaams Gewest zich heeft kunnen ontplooien tot de economisch sterke regio die het vandaag is. Bovendien vergeten de heren van de Warande dat ons federaal systeem met zijn 6 regeringen en 6 parlementen, gewild door flaminganten en wallinganten, ons handenvol geld kost en mee deze hoge staatsschuld heeft veroorzaakt. De hoge belastingdruk is hier ook mede een gevolg van. Eén miljoen ambtenaren (proportioneel gezien dubbel zoveel als in Duitsland) kosten inderdaad zeer veel geld. De Belgische sociale zekerheid kost weliswaar duur, maar is juist de beste van de Europese Unie omdat ze de meeste bescherming biedt aan de zwakkeren (ouderen, zieken, werklozen,...).

Het meest verwonderlijke aan het boek is het volgende: als we de berichtgeving van het Belang van Limburg mogen geloven (30.11.2005, p. 4; toch de ex-krant van Marc Platel) dan zou de Warande-groep het unitarisme (jawel, het unitarisme, u leest goed) beschouwen als de eerste oplossing voor de communautaire problemen, “maar”, voegt de groep er snel aan toe, “dat wil niemand”. Dat laatste is uiteraard gelogen. Volgens verschillende studies, waaronder een opiniepeiling uitgevoerd door de K.U.L. in 1999, zouden er in België minstens 2,5 miljoen mensen zijn (één Belg op vier) die voorstander zijn van een unitair systeem met één regering en één parlement of die minstens méér bevoegdheden willen voor de federale overheid. Het probleem is bekend: de unitaristen en unie-federalisten krijgen geen toegang tot de openbare media, iets wat de B.U.B. momenteel vóór de rechtbank aanvecht.

De groep maakt zich totaal ongeloofwaardig wanneer ze verder stelt dat we afmoeten van “het huidige unitaire België.” Welk “unitair” België? Het huidige België is helemaal niet meer unitair sinds 1970. Het is federaal en zelfs méér en méér confederaal. Vandaar dat het ook zo slecht werkt als de groep zelf beweert.

Volgens de denkgroep zou een onafhankelijk “Vlaanderen” passen in een Europese evolutie. Deze groep mag dan wel eens uitleggen waarop deze Europese evolutie gebaseerd mag zijn. Wij dachten dat de Europese Unie diende om de Europeanen te verenigen en de economieën van de lidstaten op hetzelfde niveau te brengen en niet dat het de bedoeling zou zijn om de landen die deel uitmaken van de E.U. te splitsen.

Dan is er nog de drogreden dat “Wallo-Bru” het wel beter zou doen als “Vlaanderen” haar geen steun meer geeft. Een meer egoïstische en asociale visie kan men zich niet inbeelden. Terwijl het noorden van België alle belang heeft bij een sterk zuiden, zou het juist aangewezen zijn de banden en de solidariteit weer te verhogen want alle investeringen vloeien grotendeels terug en komen de hele nationale en Europese economie ten goede.

Voorts verklaart de Warandegroep dat “kleine staten het meestal beter doen dan grote”. Mooi. Dat pleit dus in het voordeel van België of beschouwen ze onze staat van 30.000 km² ook al als een mastodont?

Tenslotte moet deze evolutie naar een “Vlaamse staat” democratisch verlopen. Bedoelen ze daarmee dat men eindelijk eens de Belgische bevolking dient te ondervragen in een referendum i.p.v. systematisch achter haar rug de staat te hervormen zoals gebeurd is in de afgelopen 35 jaar? Neen, uiteraard niet. De confrontatie met de mening van de Belgen zou wel eens op een fiasco kunnen uitlopen voor “de economische elite van Vlaanderen”, die zich geconverteerd heeft in doodgravers van België. Liever houden ze het bij een particratische parlementaire stemming. Je kan ze geen ongelijk geven gelet op de kleine minderheid die ze vertegenwoordigen.

Volgens deze Vlaams-nationalisten is België het grote probleem. De B.U.B. vraagt zich af of het niet net omgekeerd is. Volgens ons zijn de separatisten in België het grote probleem. Vanaf het moment dat zij zich met de politiek zijn beginnen bemoeien, hebben de communautaire problemen zich opgestapeld, wat de crisis in ons land sinds de jaren ’70 mee heeft versterkt. Het toppunt in heel dit nationaal drama is dat net diegenen die onze staat hebben hervormd zonder ooit de burgers te raadplegen nu komen uitleggen dat hun systeem niet werkt en dat België dan maar moet gesplitst worden. Je moet maar durven.

De Belgen hebben het vertrouwen in de traditionele politici verloren. De crisissen omtrent BHV, DHL, de nachtvluchten, la Carolorégienne, de Antwerpse VISA-affaire, het OCMW van Antwerpen, Francorchamps e.d. zijn maar enkele, hoewel de meest markante voorbeelden van het wanbestuur dat we de laatste maanden te verwerken kregen.

Eigenlijk gaat de Belgische politiek gebukt onder hetzelfde probleem als een bedrijfstak zonder of met te weinig concurrentie: het syndroom van de monopolie of de oligopolie. De weinige spelers (de traditionele politieke partijen in dit geval) bepalen de prijs en de producten (grosso modo komen deze twee elementen overeen met respectievelijk de verkiezingen en het beleid). De particratie houdt de rangen gesloten en verdraagt geen indringers. Daarom wordt er niet alleen nooit partijfinanciering gegeven aan partijen die niet in het parlement vertegenwoordigd zijn, maar wat erger en nog veel onrechtvaardiger is, is dat diezelfde partijen een monopolie hebben op de mediatoegang. In een vrije markteconomie zou het gewoon ondenkbaar zijn dat slechts enkele bedrijven reclame zouden mogen maken op radio en TV. Een rechter zou daar immers onmiddellijk een einde aan hebben gesteld. Maar in de politiek is dat de meest normale zaak en de Raad van State verdedigt deze onmogelijke situatie door te stellen dat het toelaten van nieuwe partijen in de media de “leesbaarheid” van de debatten zou aantasten.

Zijn de debatten vandaag dan wel leesbaar? Alle politici lijken immers hetzelfde. Allen denken ze eerst aan hun eigen belang of aan het belang van hun gewest en niet aan dat van België. Er is geen nieuwe input van buiten af. Het nepotisme viert hoogtij, waarschijnlijk bij gebrek aan andere vrijwilligers. Bovendien zien wij niet in hoe de aanwezigheid van een nieuwe partij die reeds aan de verkiezingen heeft meegedaan in de afgelopen drie of vier jaar een probleem zou vormen voor de traditionele partijen. Het debat zou er alleen mee verrijkt worden. Tenslotte laat men zo’n 2,5 miljoen unitaristen en unie-federalisten in de kou staan aangezien geen enkele partij, buiten de B.U.B., hun mening verdedigt terwijl de statuten van de openbare omroepen VRT en RTBF opleggen dat alle maatschappelijke stromingen aan bod moeten komen, wat vandaag duidelijk niet het geval is wat de Belgisch-gezinden betreft.

De Belgische Unie heeft de vraag gesteld aan de rechtbank. Een vonnis mag tegen de maanden april of mei 2006 verwacht worden. We houden U uiteraard op de hoogte.

De B.U.B. vindt dat alle partijen een kans moeten krijgen en niet alleen de gevestigde. Een gezonde concurrentie kan geen kwaad. De kiezer is volwassen genoeg om zijn of haar keuze te maken. Dat is de logica zelf. Hopelijk volgt de rechtbank deze logica ook. Het zal de Belgische politiek alleen maar ten goede komen, wat gezien de verschillende schandalen van de laatste tijd, uiteraard een goede zaak zou zijn.

HANS VAN DE CAUTER

Nationaal Voorzitter B.U.B.