1. [B.U.B. wil afschaffing van subsidies aan politieke partijen]
2. [B.U.B. wil afschaffing winteruur]
3. [De B.U.B. distantieert zich van Fervent Nationaal]
4. [Tweetaligen hebben een beter geheugen]
5. [Tweetalig huwelijk in Brussel: moeilijk, maar niet onmogelijk]
6. [Overdreven aantal kabinetsleden doet kosten oplopen]
7. [Respect voor ouderen]
8. [Stop - Arrêtez!]
9. [De B.U.B. komt op in negen kiesomschrijvingen]
10. [Percepties van de Belgische kolonisatie in Kongo]
11. [Kieskring Brussel-Halle-Vilvoorde is geen schending van de grondwet]
12. [Vlaams-nationalisme steeds meer onder vuur]
13. [De B.U.B. eist ontslag burgemeesters]
14. [Provincies afschaffen is zinloos]
15. [Communautaire kwestie laat plantentuin verloederen]
16. [De B.U.B. doet mee]
17. [De maskerade van de verkiezingen]
18. [Agribex: brief aan de veehouders en akkerbouwers]
19. [De ontdekking van een nieuwe wereld]
20. [Geen splitsing Brussel-Halle-Vilvoorde]
21. [Nationalistische vendelzwaaiers: steeds meer kritiek]
22. [Voorstel Grouwels stap in goede richting]
23. [Partijfinanciering: voor wanneer de afschaffing?]
24. [Hugo Schiltz en Jean-Marie Dedecker het Vlaams Blok achterna]
25. [VRT moet gedepolitiseerd worden]
26. [Vlaams Blok is "extreem-grappig"]
27. [Meer democratie graag]
28. [Minder armoede is geen utopie]
29. [Voor meer persberichten, klik hier]

B.U.B. wil afschaffing van subsidies aan politieke partijen

Het interesseert de gemiddelde Belg niet veel, maar het Vlaams Blok veranderde op zondag 14 november 2004 van naam. Dat gebrek aan interesse is nochtans onterecht want de hele show van 1,5 miljoen euro wordt bekostigd door de Belgische belastingbetaler. Zoals de andere partijen die vertegenwoordigd zijn in het parlement, krijgt de neonazipartij - wij verwijzen hier naar de herdenking door de partij van nazi’s Staf Declerck en Irma Laplasse op de Ijzerwake in augustus en in Gooik in september - massa ’s staatssteun. Voor alle partijen samen komt het bedrag op zowat 20 miljoen euro per jaar. Indien die partijen daarmee het bestuur van België zouden verbeteren, zou men nog kunnen zeggen dat de uitgave de moeite waard is. Maar iedereen weet dat de partijen het beleid in het particratische België helemaal niet vergemakkelijken, integendeel.

Daarom pleit de Belgische Unie als enige partij voor de afschaffing van alle staatssteun aan partijen. Het vrijgekomen geld kan men gebruiken om bijvoorbeeld onze justitie te moderniseren en de gerechtelijke achterstand weg te werken. Partijen moeten leven van de bijdragen van hun leden, van giften tot een plafond van 2.500 € per fysieke persoon en van de vergoedingen die worden betaald aan hun mandatarissen. Er is inderdaad geen enkele reden waarom de belastingbetaler moet opdraaien voor het onderhoud van ideologische groeperingen.

B.U.B. wil afschaffing winteruur

De Belgische Unie stelt voor het winteruur af te schaffen en dus het zomeruur heel het jaar door te behouden.

De voordelen van zo’n afschaffing zijn aanzienlijk:

1) men vermijdt zo vervelende uuraanpassingen, tweemaal per jaar, die het bioritme van mens en dier kunnen schaden;

2) in de winter zal de menselijke activiteit meer overeenkomen met de uren daglicht zodat het leven aangenamer wordt en het aantal depressies - de moderne ziekte - vermindert;

3) de initiële reden voor de invoering van het zomeruur, namelijk de energiebesparing die optreedt wanneer het langer licht blijft ’s avonds, wordt zo uitgebreid naar de winter, wat geen overbodige luxe is aangezien de Belgen de laatste jaren nogal veel elektriciteitspannes meemaken en de elektriciteit in ons land redelijk duur blijft.

Bovendien vermijdt men zo de afschaffing van het zomeruur, het idee van sommige technocraten. Er is namelijk niets zo aangenaam als het langdurige daglicht in de zomer waardoor de Belgen laat buiten kunnen blijven, wat bevorderlijk is voor het menselijk contact en de ontspanning. Ook de horeca doet hier uiteraard gouden zaken mee.

Het wordt tijd dat onze overheid, in plaats van zich bezig te houden met taaltwisten, eindelijk eens begint te denken aan het welzijn van de Belgen !

De B.U.B. distantieert zich van Fervent Nationaal

De Belgische Unie - Union Belge (B.U.B.) distantieert zich volledig van het voorstel en naamswijziging van Fervent Nationaal, opgericht met de steun van het extreem rechtse Front National en afgelopen verkiezingen met een lijstverbintenis met laatstgenoemde opgekomen. Het 'voorstel' om de krachten van alle Belgische organisaties te bundelen - geopperd door Fervent Nationaal - zal door de B.U.B. niet opgevolgd worden. Aangezien de B.U.B. een centrumpartij is, kunnen we ons niet inlaten met samenwerking met extreem-rechtse groeperingen die uiteindelijk niet geleid worden door Belgischgezinden, maar door opportunisten die het hele politieke landschap reeds hebben doorkruist. We wensen tevens een strikte scheiding duidelijk te maken tussen de B.U.B. en de Nationale Unie wat betreft naam. De term 'Unie' in beide namen kan verwarrend overkomen, wat waarschijnlijk ook het doel van dhr. Boonen is geweest, maar we twijfelen er niet aan dat onze kiezer duidelijk het verschil weet te maken tussen realisme en racisme.

Tweetaligen hebben een beter geheugen

(BVL - 17.09.2004)

TORONTO Mensen die in twee talen zijn opgevoed, hebben op latere leeftijd een beter geheugen dan mensen die als kind maar één taal spreken. Dat blijkt uit een studie van een groep Amerikaanse vorsers die de effecten van tweetaligheid bij oudere mensen onderzochten. Aan de York University in Toronto stelden ze vast dat ouderen aan hun tweetaligheid ook een betere cognitieve controle overhouden dan bejaarden die maar één taal kennen. Eerder werd al aangetoond dat tweetaligheid aanleiding geeft tot een efficiëntere informatieverwerking in het algemeen door kinderen. Nu is ook aangetoond dat ook ouderen hun voordeel doen met een uitgebreide talenkennis.

Tweetalig huwelijk in Brussel: moeilijk, maar niet onmogelijk

"Mijnheer, tweetaligen bestaan niet in Brussel, u moet ofwel voor het Nederlands, ofwel voor het Frans kiezen" was het norse antwoord dat de loketbediende van de Brusselse gemeente Jette mij toesnauwde toen ik vroeg dat de voltrekking van mijn burgerlijk huwelijk in het Nederlands en het Frans zou gebeuren. En ik die dacht dat het Brussels Hoofdstedelijk Gewest tweetalig was... Ik ben een overtuigde Belg, geboren uit een Franstalige moeder en een Vlaamse vader, en vlot tweetalig. Sinds 2000 ben ik woonachtig in Brussel. Voor de administratie ben ik Nederlandstalig vanwege mijn identiteitskaart en studies terwijl de grote meerderheid van mijn vrienden Franstalig zijn. In september trouw ik met een Franstalige Brusselse die over een elementaire kennis van het Nederlands beschikt. Om al die redenen zal, kan en wil ik nooit antwoorden op de vraag of ik nu Vlaming of Franstalig ben, ik antwoord dan altijd: "Ik ben in de eerste plaats Belg". Dat is ook het antwoord van mijn verloofde. Mijn verloofde en ik hebben daarom besloten dat de voltrekking van ons huwelijk in de twee talen zal gebeuren, te meer omdat in onze beide gezinnen niet iedereen tweetalig is. Het getuigt immers van respect ten aanzien van die familieleden dat ze kunnen begrijpen wat er gezegd wordt. We hadden nooit gedacht dat een gemeentelijke overheid in Brussel niet op ons verzoek zou kunnen (of willen) ingaan. Dat de huwelijksakte eentalig is, daar hebben we geen bezwaren tegen, maar dat een voltrekking niet in de twee talen mag gebeuren vinden we ronduit schandalig... en onlogisch aangezien het Brussels Hoofdstedelijk Gewest officieel tweetalig is. Dit is het zoveelste bewijs dat de taalnationalistische wantoestanden in Brussel een wig proberen te drijven tussen Nederlands- en Franstaligen door hen tegen elkaar op te zetten, waardoor de weg naar het separatisme volledig open ligt! Daarom zijn bicommunautaire koppels in Brussel en België zo cruciaal, zij zijn de enigen die de twee taalgemeenschappen dichter bij elkaar kunnen brengen. Dat hebben de prinsen Filip en Laurent goed begrepen toen hun burgerlijk huwelijk wel in de drie landstalen mocht gebeuren, dit gegeven is een doorslaggevend precedent voor bicommunautaire koppels die een tweetalig burgerlijk huwelijk wensen, want waarom zou die lijn niet doortrokken mogen worden naar alle huwelijken in Brussel? Grondwettelijk zijn immers alle Belgen gelijk, zowel prinsen als gewone burgers. Geholpen door alle Belgische krachten van goede wil zullen mijn verloofde en ik alles eraan doen om het gezond verstand, tweetaligheid en verdraagzaamheid te laten zegevieren en zo een brug te slaan tussen de twee taalgemeenschappen. Daarom hadden mijn verloofde en ik onlangs een afspraak met de ambtenaar van de burgerlijke stand van Jette, en die gaf wel blijk van gezond verstand en taalcivisme door begrip op te brengen voor onze situatie en in te gaan op ons verzoek...

A. THIERENS

Overdreven aantal kabinetsleden doet kosten oplopen

Dinsdag is bekend gemaakt dat de Vlaamse Regering maar liefst 490 kabinetsleden zal tellen. Ondanks dat het vanzelfsprekend is dat een ministerie niet kan werken zonder de noodzakelijke hulp stelt de B.U.B. zich enorme vragen bij het aantal medewerkers. Volgens ons worden hier nutteloze kosten gemaakt, aangezien in ieder gewest ministers voorkomen voor dezelfde bevoegdheden. Vele kosten kunnen gespaard worden door eenvoudigweg verschillende beleidsdomeinen terug naar het federaal niveau te brengen, om na verloop van tijd de deelregeringen af te schaffen. Het vrijgekomen geld zou dan ondermeer kunnen gebruikt worden om de sociale zekerheid en de pensioenkassen te spijzen en dan kunnen de ministers in plaats van aan postjes te denken aan de toekomst werken.

Respect voor ouderen

Het is niet alleen schandalig dat oudere mensen op zo een manier worden behandeld, het is evenzeer een belediging voor hen en voor iedereen die in het verleden mee heeft gevochten tegen de bezetter. Deze mensen verdienen alle respect en alle hulp die we kunnen bieden. Verder is het verwerpelijk dat we naar onze ouderen kijken en hen een kostenplaatje opkleven. Zorgen voor hulpbehoevenden hoort toch bij een menslievende samenleving? Als er dan toch geld te kort zou zijn, kunnen we het dan niet halen waar er voldoende is? Bij de zes regeringen die ons landje rijk is bijvoorbeeld. Zes regeringen? Jawel, om kort te gaan: de Vlaamse, Brusselse, Waalse, federale, Franstalige en Duitstalige. Als u tevens weet dat een Vlaams parlementslid jaarlijks bijna 70.000 euro verdient en een Vlaams minister naar huis gaat met maar liefst 10.000 euro per maand, dan weet u waar uw belastingsgeld naartoe gaat.

Stop - Arrêtez!

De laatste dagen moeten we weer een ongelooflijke stoelendans van ministers meemaken. De federale regering moest op belangrijke wijze worden herschikt en de regionale regeringen gevormd. Alleen de Vlaamse regering heeft haar besprekingen nog niet afgerond. Dat alles is erg verwarrend en men kan zich terecht afvragen hoe onze waarde ministers het land nog zullen kunnen besturen op een efficiënte manier.

Als België unitair was, dan hadden we deze zorgen allemaal vermeden: er zou dan slechts één regering zijn en één parlement in plaats van zes. Dat is veel goedkoper en veel efficiënter en met een beetje goede wil zouden er geen communautaire problemen meer zijn. Want deze laatste zijn vooral psychologisch. Bepaalde politici vinden er niets beter op dan zich op dit niveau te profileren bij gebrek aan betere ideëen. Het is triestig, maar U, Belgisch burger, kan hen een halt toeroepen bij elke verkiezing of door lid te worden van de Belgische Unie. Doe het voor het land waarvan U houdt.

De B.U.B. komt op in negen kiesomschrijvingen

Voor de regionale verkiezingen van 13 juni zal de B.U.B., de centrumpartij voor nationale eenheid, opkomen in negen kiesomschrijvingen (heel Nederlandstalig België + Brussel (NL/FRA/Gewest), Waals-Brabant), wat een record is in België wegens de splitsing van de andere traditionele partijen. Zowel in Neerpelt, Oostende als Nijvel zal men voor de enige echte Belgische partij kunnen stemmen. In Brussel volstaan slechts 3.500 stemmen op onze lijst nr. 14 aan Nederlandstalige kant om een verkozene te halen in het Brussels parlement. De B.U.B. is tevens een lijstenverbinding aangegaan met de andere democratische Nederlandstalige partijen, wat wil zeggen dat de reststemmen samen zullen genomen worden om het Vlaams Blok een zetel af te nemen. Ter herinnering, de B.U.B. wil één enkele regering en één enkel parlement (op nationaal niveau uiteraard) in plaats van de 6 regeringen en 6 parlementen van vandaag. Het uitgespaarde geld zal dienen om onze openbare diensten meer te ondersteunen en de belastingen te doen dalen. Wij zijn eveneens voorstanders van een actieve tweetaligheidspolitiek voor de Belgen door de invoering van een bepaald aantal tweetalige scholen over heel het grondgebied.

Percepties van de Belgische kolonisatie in Kongo

Deze bijdrage is gericht op Kongo, een land dat effectief een Belgische kolonie werd in 1908, terwijl Rwanda-Urundi mandaatgebieden waren van de Volkenbond, en later van de Verenigde Naties.

SYNTHESE

In de Angelsaksische wereld bestaat een bijzonder negatieve perceptie van de Belgische kolonisatie, die teruggaat naar de humanitaire campagne tegen Leopold II en recent heropgegraven werd met de bestseller van Adam Hochshild ("King Leopold's Ghost in Afrika"). Deze perceptie zou nog in omvang kunnen toenemen met aangekondigde reportages en verfilmingen. Indien misbruiken werden gepleegd tijdens de periode van de Kongo Vrijstaat (KVS) duiden feitelijke gegevens echter op de onmogelijkheid van een genocide laat staan van moordpartijen op grote schaal, al was het maar omdat het bestuur van deze Staat te beperkt was om een land zo groot als 80 maal België te controleren. Met de overdracht van Kongo aan België (1908) zal een einde gesteld worden aan het exploitatiesysteem van de KVS. Vanaf dan en tot aan de onafhankelijkheid heeft België onbetwistbaar bijgedragen tot de economische en sociale ontwikkeling van Kongo, met een BBP per capita die veruit deze van andere Afrikaanse landen oversteeg. Het paternalisme dat de Belgische kolonisatie kenmerkte kan achteraf worden afgedaan, maar dient tevens in de tijdsgeest van toen beschouwd te worden, en heeft anderzijds bijgedragen tot de bevordering van het welzijn van de Congolezen : massale alfabetisering gevolgd door de invoering van een kwaliteitsvol onderwijssysteem in volle expansie, een veralgemeende zorgverstrekking met de strijd tegen inheemse ziekten, de ontwikkeling van stedelijke en landelijke centra met toegang tot kredietverlening en eigendom. Maar de druk voor een onmiddellijke onafhankelijkheid in 1960 heeft een "zachte" machtsoverdracht niet mogelijk gemaakt. Vandaag is België het enige land dat post - koloniale vergissingen heeft toegegeven en heeft het zich resoluut ingezet ten gunste van de heropbouw van een verenigd en vreedzaam Kongo.

HISTORISCHE FEITEN

De Kongo Vrijstaat (KVS)

Op 23 februari 1885, naar aanleiding van de Conferentie van Berlijn, erkennen de deelnemende Staten, waaronder Frankrijk, het Verenigd Koninkrijk, Portugal, Duitsland en de Verenigde Staten de KVS als persoonlijk eigendom van Leopold II, Koning der Belgen.

De leden van het bestuur dat in Kongo werd ingevoerd door de KVS waren Europeanen, voornamelijk Belgen, Italianen en Scandinaviërs. De Europese bevolking in Kongo bedroeg in die tijd nooit meer dan 4000 personen.

Dat misbruiken werden gepleegd tijdens de KVS is onbetwistbaar. Tussen 1885 en 1890 heeft de KVS een intensieve commerciële exploitatie aangevangen, eerst van ivoor en later van wildgroeiende rubber. Onder de avonturiers die naar Kongo reisden waren er met weinig scrupules. De administratieve agenten waren onderworpen aan een uitslagverbintenis, met zware lasten voor de opgevorderde bevolking als gevolg.

Daarentegen is het misleidend, zoals de pers het soms beweert, te spreken van een "genocide". Volgens de Conventie voor de preventie en de repressie van de misdaad van genocide is dit begrip toepasselijk op handelingen begaan met het oogmerk om een nationale, etnische, raciale of religieuze groep geheel of gedeeltelijk te vernietigen. Er zou dus een weloverwogen wil moeten bestaan om een bevolking uit te roeien. Deze wil was kennelijk afwezig - er was nooit de intentie om de Kongolese bevolking of een bepaalde nationale, ethnische, raciale of religieuze geleding ervan te vernietigen. Integendeel was de KVS op zoek naar mankracht, en had er allerminst belang bij om de inheemse bevoling uit te roeien. Blijft de vraag naar criminele handelingen die aan de KVS administratie toegewezen zouden kunnen worden. In deze kontekst is het eveneens ronduit misplaatst te beweren dat miljoenen slachtoffers zouden zijn gevallen of dat de helft van de Kongolese bevolking uitgeroeid zou zijn. Diverse bronnen zijn aan de oorsprong van deze fabelachtige cijfers.

Vooreerst is er Edmund Morel, Britse journalist en voorganger van de huidige internationale beweging ter verdediging van de Rechten van de Mens, die zich beriep op een vergelijking tussen bevolkingscijfers uitgegeven door de KVS en door Belgisch Kongo. Hij citeert in 1912 het cijfer van 7.248.000 inwoners (cijfer afkomstig van het Belgisch koloniaal bestuur) en vergelijkt met voordien aangevoerde cijfers die nooit minder waren dan 15, 20 of zelfs 30 miljoen inwoners (artikel uit de Westminster Gazette van 1 juli 1912). Dit cijfer is verbazend in vergelijking met de volkstelling van 1924 die gewag maakte van 10 miljoen inwoners. Hoe zou een uitgebluste bevolking van 7 tot 10 miljoen zielen kunnen overgaan in een periode van amper een decennium ? In werkelijkheid bestonden er in die tijd geen betrouwbare gegevens over de samenstelling van de Kongolese bevolking. De eerste echt betrouwbare volkstelling dateert van na de Tweede Wereldoorlog. In de 19de eeuw waren er waarschijnlijk heel wat minder dan 10 miljoen inwoners in Kongo. Ter vergelijking werd in het naburige Zuid-Rhodesië (ex-Zimbabwe) amper een half miljoen inwoners geteld tijdens dezelfde periode.

Vervolgens heeft de Amerikaanse successchrijver Adam Hochshild, auteur van het recente boek "Leopold's Ghost in Afrika" (die letterlijk een compilatie van archieven van het Belgische Ministerie van Buitenlandse Zaken door voormalig Belgisch diplomaat Jules Marchal "E.D.Morel contre Léopold II" heeft overgeschreven - zie de site http://www.cobelco.org) een extrapolatie geprobeerd vanuit gekende bevolkingscijfers van enkele dorpen waar wilde rubber werd ontgonnen, en waarvan de mannelijke bevolking rond 1907-1908 (datum van de overdracht aan België) de helft bedroeg van de vrouwelijke bevolking (om redenen van migratie, ziekte, vlucht of overlijden). Een extrapolatie van zulke cijfers in het rubberwingebied naar de gehele bevolking van Kongo is echter allerminst betrouwbaar. De KVS de ontwikkeling van de slaapziekte toeschrijven (die te wijten zou zijn aan de algemene verzwakking van de bevolking) is misplaatst daar waar de Koning de eerste programma's voor de uitroeiing van deze ziekte heeft ingevoerd.

De stelling van een genocide of van een uitroeiing van de bevolking op grote schaal wordt nog tegengesproken door volgende feiten, die getuigen van de beperkte greep van de KVS administratie op Kongo :

- De buitenlandse bevolking bedroeg in die periode niet meer dan 4000 personen. In het begin van de jaren 1890 waren de administratieve agenten belast met de rubberwinning niet meer dan 175 in aantal. - De administratieve posten waren enkel gelegen langs voor stoomboten bevaarbare rivieren. Deze stoomboten werden in Leopoldstad (Kinshasa) samengesteld met onderdelen die vanuit Matadi werden aangevoerd. Expedities vertrokken vanuit deze posten landinwaarts over een afstand van 30 à maximum 50 km om nadien naar hun startbasis terug te keren. Een aanzienlijk deel van Kongo was nog onaangeroerd bij de overdracht aan België in 1908. - De ontginning van wilde rubber, waarvoor het bestuur van de KVS ruimschoots werd bekritiseerd, kon enkel plaatshebben in het tropische regenwoud van de Kongo bekkens, dus enkel in een bepaald deel van het land.

De humanitaire campagne van Morel kon in die tijd, net zoals op de dag van vandaag, gevoerd worden tegen de vorst van een klein land, maar niet tegen een grootmacht. Op hetzelfde ogenblik verjoegen Engelse kolonisten de inheemse bevolking van de beste gronden van Rhodesië, zonder enige perscampagne van gelijke omvang te veroorzaken.

Onder internationale druk als gevolg van lastercampagnes alsook onder druk van de publieke opinie in België werd een Onderzoekscommissie door de Koning ingesteld in 1904. Het verslag van haar onderzoek werd in 1905 in het Staatsblad van de KVS (Bulletin officiël, Nrs 9-10, sept.-oct.905).

Deze Commissie, samengesteld uit integere figuren van uiteenlopende nationaliteit (Edmond Janssens, Giacomo Nisco en E.de Schumacher), met een verregaande toegang tot diverse documenten en getuigenissen over het hele grondgbied van Kongo, verrichte een bijzonder merkwaardige studie van de kwalen van het KVS bestuur en hun oorzaken, in het uitsluitend belang van de inheemse bevolkingsgroepen. Bij wijze van inleiding onderstreept de Commissie de veiligheid die over het geheel van de KVS heerst, het einde van de slavernij en het cannibalisme, de stedelijke ontwikkeling van Matadi en Leopoldstad, de buurtspoorwegen van Mayumbe, de "watervalspoorweg" (die het hoger en het lager gelegen gedeelte van de Congostroom aan elkaar verbond), de "Grote Merenspoorweg", de 80 stoomschepen, een telegrafische lijn van 1200 km, hospitalen in provinciehoofdplaatsen, een efficiënte administratie ondanks het beperkt aantal ambtenaren, een gerechtelijk apparaat dat aanzien geniet bij de inheemse bevolking daar waar het reeds gevestigd is, de bedrijvigheid van de missieposten.

Als eerste kritiek geldt de restrictieve interpretatie die gegeven wordt aan het begrip "onbezet land" daar waar administratieve voorposten van de KVS gevestigd zijn. Aangezien de inboorlingen het land rond hun dorpen niet bebouwden werd door agenten al te gemakkelijk overgegaan tot de overname ervan ten behoeve van de KVS, daarmee de verplaatsing belemmerend van de dorpen en van hun inwoners. Ook al werden deze in de feiten toegestaan om van bepaalde vruchten van het aldus omschreven "openbaar domein" te genieten, dan nog was dit slechts een herroepbare tolerantie. De Commissie stelde dan ook voor om de bij dorpen nabijgelegen zones over te dragen aan de vrije beschikking van de dorpelingen.

Inzake vrijheid van handel stelt de Commissie vast dat deze, vooraleer de KVS tot stand kwam, vooral bestond uit de verhandeling van ivoor en slaven. Aan deze twee activiteiten werd door de KVS een einde gesteld, en er bleef dus geen inheemse nijverheid meer over om aan een betekenisvolle handel gestalte te geven. De Commissie pleit voor de invoering van geld als pasmunt, tot dan slechts in voege in de lagere Kongobekkens, vanaf dan ook in het hogere deel van de Kongostroom en zijn zijrivieren, ter vervanging van de ruilhandel die de inboorlingen benadeelde

De Commissie erkent de noodzaak van een karwei ter vervanging van een financiële belasting (waarvoor de inboorlingen onvermogend waren) teneinde de ontwikkeling van de KVS mogelijk te maken (met verwijzing naar soortgelijke karweien in Europa zoals de legerdienst of werken van openbaar nut waarvoor dorpelingen bij ons werden opgevorderd). Ze stelt echter vast dat deze last aanvankelijk op erg veranderlijke wijze werd toegepast (van 2 tot 9 kg rubber per werkman, al naar gelang het district). De vergoedingen waren niet billijk. Slechts een maximumloon werd door de KVS opgelegd. Een decreet van 1903 poogt althans op papier misbruiken bij te sturen door de werktijd te beperken tot een periode van 40 uren per maand, een minimumloon op te leggen en de opbrengst aan te passen aan de omgeving (bebossingsgraad, afstand van het dorp). De toepassing van dit decreet neigde echter tot het behoud of zelfs de toename van de bestaande productie, die reeds heel zwaar uitviel voor de getroffen bevolking, welke ook de vereiste inspanning was. Indien de KVS tot doel had meer bevolkingsgroepen aan deze belasting te onderwerpen, waren vooral deze dorpen gelegen in de nabijheid van administratieve posten door de maatregel getroffen. Zij dienden het meest gevolg te geven aan opdrachten voor werken en ravitaillering van onder meer de inheemse openbare weermacht (force publique), wat bijzonder zwaar uitviel in agglomeraties zoals deze rond Leopoldstad, en een aanzienlijke ontvolking veroorzaakte als gevolg van de vlucht van dorpelingen naar meer afgelegen gebieden. De Commissie pleitte bijgevolg voor de ontwikkeling van moderne voedselteelten in de nabijheid van stedelijke gebieden in de KVS. Zo ook deed de houtkarwei langs bevaarbare rivieren voor de brandstof van stoomschepen de nabijgelegen inboorlingengroepen, reeds uitgedund als gevolg van de voor hen lucratieve slavenhandel, verder wegvluchten. Hetzelfde gold voor de dragerskarwei wanneer bevaarbare rivieren ontbraken.

De Commissie veroordeelt ook scherp de dwangmaatregelen om de inboorlingen te verplichten hun taken te volbrengen, waaronder de gijzeling van stamhoofden of vrouwen. Indien gijzelaars niet mishandeld werden in administratieve posten golden mishandelingen wel in gebieden die aan de administratieve controle ontsnapten, zoals tijdens militaire expedities van louter inheemse weermachteenheden. Deze laatste waren meestal uit een ander gebied afkomstig en vertoonden dienvolgens weinig meewarigheid met de lokale inboorlingen.

Hetzelfde gold in concessiegebieden van commerciële bedrijven. De delegatie van het karweirecht aan deze laatste, die enkel op winst uit waren, is het voorwerp van zware kritiek van de Commissie. De zwaarste misbruiken werden in concessiegebieden gepleegd. De Commissie verzet zich dus niet niet tegen de vestiging van een collectieve karwei in functie van het bevolkingsaantal van een dorp, met dien verstande dat aan het traditioneel stamhoofd de toepassingmodaliteiten ervan worden toevertrouwd, en hem voor zover nodig de steun van de administratie wordt toegezegd.

De Commissie veroordeelt het bovenmatig gebruik van militaire expedities, inzonderheid voor de inning van "belastingen" (karweien) of ter bestraffing van een misdrijf. In het bijzonder wordt de zending van inheemse patrouilles zonder Europese begeleiding aan de kaak gesteld, wegens het ontwaken van "bloeddorstige instincten" van aan zichzelf overgeleverde soldaten. Het is gedurende zulke expedities dat het merendeel van de aan de KVS toegeschreven misdaden werden begaan. Zulke wanbedrijven waren ook het feit van privébedrijven, ondanks de formele verbodsbepalingen van de KVS.

Tenslotte veroordeelt de Commissie de bovenmatige adopties van ten onrechte als "verlaten" beschouwde kinderen door zowel de KVS als door sommige religieuze missieposten. De Commissie stelt vast dat deze kinderen in de Afrikaanse cultuur door hun uitgebreide familie opgenomen kunnen worden. Deze ontaarde kinderen vormden vaak later een potentiële mankracht voor de openbare weermacht. De Commissie onderschrijft echter de goede behandeling van kinderen die bij missies terecht kwamen. In plaats van deze kinderen aan hun natuurlijke omgeving te onttrekken pleit de Commissie voor de veralgemening over heel het grondgebied van verplicht onderwijs.

De campagne van Morel werd eveneens gevoed door het verhaal van gehakte handen en voeten van inboorlingen door leden van de eveneens inheemse "openbare weermacht" ("force publique"). In werkelijkheid hadden de soldaten van de weermacht als instructie het bewijs mee te brengen dat hun kogels op het slagveld (en niet voor de jacht) werden gebruikt. Te dien einde amputeerden zij de lichamen van hun overleden tegenstrevers. Deze weerzinwekkende praktijk mag niet verward worden met de toepassing van de Charia in de Swahili invloedsfeer, voordien onder de controle van slavenhandelaars. Zoals de Onderzoekscommissie vaststelt was verminking in geen geval een bewust overwogen beleid van de KVS. Het afhakken van ledematen van overleden vijanden was eigen aan lokale gewoonten, als een trofee van slagvelden in bepaalde gebieden. Soms werden levende personen voor dood achtergelaten en verminkt, hun armband gestolen. Nooit werd deze praktijk door een Europeaan gelast, laat staan getolereerd. Dit verontschuldigt vanzelfsprekend niet het verwerpelijk systeem dat zulke uitspattingen mogelijk maakte, noch het schokkend schouwspel van geamputeerde lichamen.

Men dient toe te geven dat het exploitatiepatroon van de KVS geleid heeft tot misbruiken van aard om reacties teweeg te brengen zoals de humanitaire campagne van Edmund Morel in het Verenigd Koninkrijk. Deze misbruiken zijn onverschoonbaar, maar kunnen verklaard worden door het feit dat Koning Leopold II heel zijn fortuin in het koloniale avontuur gestort heeft. De Belgische Regering en het Belgisch Parlement, waarschijnlijk nog onder de indruk van de recente onafhankelijkheid van België, zelf bevrijd van het juk van vreemde naties, weigerden om hem hierin te volgen. De koloniale onderneming vergde aanzienlijke fondsen zodat de Koning weldra in staat van virtueel faillissement verkeerde, met schulden bij verscheidene Europese banken uit die tijd en bij de Regering. Men kan dus begrijpen dat hij aan zijn administratie opdracht gaf te renderen, zonder teveel toe te kijken op de gevolgen hiervan voor de menselijke waardigheid van zijn onderhorigen. De Koning heeft zich nooit zelf naar Kongo begeven. In een periode waar de eerste motorvoertuigen hun ingang vonden zou de wilde rubberontginning bijzonder winstgevend blijken voor de nieuwe Kongo Vrijstaat.

Stellingen die deze misbruiken gelijkstellen met een "genocide" of een massamoord kunnen echter niet onderschreven worden. De "bewijzen" die aangevoerd worden om zulke stellingen te schragen kunnen een grondige analyse niet weerstaan en worden nog tegengesproken door het behoud van de stamhoofden en traditionele structuren onder het Belgisch koloniaal bewind. De scheeftrekkingen van de anti-Leopold campagne in het Verenigd Koninkrijk mag men tevens niet vergeten. Het overdadig gebruik van sommige beelden (zoals die van verminkte personen) had ogenschijnlijk tot doel de opinie te shocken eerder dan over werkelijke misbruiken te informeren.

Belgisch koloniaal bewind (1908-1960)

Op 18 oktober 1908 wordt Kongo afgestaan aan de Belgische Staat.en de Wet op de Regering van Belgisch Kongo wordt uitgevaardigd. Deze overdracht, onder druk van de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk (3 gezamenlijke demarches werden door hun legaties te Brussel ondernomen), was het voorwerp van harde onderhandelingen.

In die tijd was Kongo nog voor een groot deel "terra incognita". Er kwam een einde aan de misbruiken van de KVS, en dit werd erkend door de protestantse missionarissen (aan de oorsprong van de campagne van Morel) en door de ter plaatse reizende Britse Consuls. Kongo werd op paternalistische wijze ontwikkeld en ontgonnen. De ingeweken Belgische bevolking zal voor de Tweede Wereldoorlog de 15.000 (op een totaal van 25.000 Europeanen) niet overstijgen, en zal nadien onder de grens van 100.000 inwijkelingen (op 112.000 Europeanen) blijven.

Binnen een tijdsbestek van drie jaar volgend op de overdracht van de Kongo werd door de Belgische Regering een einde gesteld aan het systeem van exploitatie van de KVS.

Op economisch vlak wordt de Belgische kolonisatie gekenmerkt door de opkomst van grote mijnconcerns met Belgisch, Amerikaans en Brits kapitaal (Forminière voor de diamant van Kasai, Union Minière waarvan de zetel eerst in Salisbury, Rhodesië, gevestigd was, voor de koper uit Katanga). Investeringen overstegen met 140% deze van beide Rhodesiës, en met 200% deze van Frans equatoriaal Afrika. Landbouw, die in het begin van de 20ste eeuw de mijnproductie nog met 20% oversteeg, was toen hoofdzakelijk in inheemse handen. Lever Brothers verwierf nadien belangrijke concessies voor de productie van palmolie. De Generale Maatschappij had, buiten belangen in mijnconcerns, tevens de productie van katoen aangevangen (Cotonco, die in 1925 80% van de Kongolese katoenproductie vertegenwoordigde).

Indien grote bedrijven zich ontegensprekelijk hebben verrijkt met Kongolese natuurlijke rijkdommen hebben ze tevens gezorgd voor hygiënische normen en voedselzekerheid die onbestaande waren in het naburige Rhodesische Copperbelt. Wel dient er toegegeven te worden dat tot in de jaren 1920 vaak onder dwang beroep werd gedaan op lokale werkkrachten, zoals dat wellicht ook elders gebeurde. De vermenigvuldiging van een verscheidenheid aan productiegroeipolen over het geheel van het Congolese grondgebied heeft aanzienlijk bijgedragen tot een ontwikkeling die het binnenland als de steden betrof.

Vanaf de jaren 1920 wordt werk gemaakt van een lokaal tewerkstellingsbeleid. Indien misbruiken nog worden vastgesteld in hoofde van sommige bedrijven zou het onjuist zijn om er een systematisch karakter aan toe te schrijven. Het officieel beleid neigt er, weliswaar onvolmaakt, toe zulke misbruiken te vervolgen. Rond dezelfde periode verandert het fiscaal beleid van de kolonie : gewone inkomsten bestaan nog slechts voor 1/5de uit inheemse belastingen in plaats van nagenoeg de helft voor 1920.

Het beeld uit de KVS van Europeanen die bij wijze van bevriende Afrikaanse tussenpersonen de kolonie besturen wordt tussen de twee Wereldoorlogen geleidelijk vervangen door een systeem van indirecte administratie, opgelegde teelten en de groeiende (en door de economische crisis van jaren 1930 nog aangescherpte) macht van grote bedrijven ten overstaan van de kleinhandel en de gewone kolonialen. Dit economisch systeem zal aan de oorsprong staan van een nieuw proletariaat.

Terzelfdertijd als de ontwikkeling van commerciële bedrijven in het binnenland ontwikkelen religieuze missies een aanwezigheid die leidt tot een veralgemening van het onderwijs (alfabetisering), de gezondheidszorg en een verbetering van de landbouwtechnieken. Het onderwijs, op paternalistische leest geschoeid, is niet gericht op de vorming van een elite, maar "ervoor te zorgen dat de scholen aan het inheemse milieu zijn aangepast en op de inheemse mentaliteit gestoeld, dat ze een essentieel technisch karakter hebben" (Minister Franck in 1920, voor wie de inboorling zijn handen diende te leren gebruiken om een verdienstelijke en tevreden werkman te zijn). In de jaren 1930 ondernemen de grote bedrijven echter de vorming van geschoolde werknemers. Tijdens deze periode zal ook het aantal door missies opgeleide verplegers en opvoeders aanzienlijk toenemen.

Men kan de invloed van België als tweede missieland na Frankrijk in de Wereld niet negeren (62% van de 5000 Belgische missionarissen bevinden zich in Kongo in 1940). Nagenoeg 20% van de Belgische bevolking in Kongo bestaat alsdan uit missionarissen. Deze evolueren van een paternalistische vorming van inboorlingen naar een grotere opwaardering van een lokale clerus. Hun bijdrage in de vorm van onderwijs en medische zorgen is aanzienlijk geweest.

Na de Tweede Wereldoorlog zullen de wijzigingen binnen de Belgische politiek de opkomst van politieke elites in de Kongolese steden bevorderen, welke binnen een kleine Kongolese burgerij (klerken, bedienden, verplegers) aangeworven zullen worden, en het speerpunt van de onafhankelijkheidsbeweging zullen vormen in 1959-1960. Het onderwijssysteem van het Belgisch koloniaal bewind heeft de elementaire opleiding van de grootste gemene deler bevoorrecht in een historisch perspectief. Zo zal Belgisch Kongo de hoogste alfabetiseringsgraad van heel Afrika bereiken. Heel de infrastructuur was aanwezig, tot op het niveau van de universiteiten (Lovanium werd in 1954 gesticht), om te evolueren naar een sluitend onderwijssysteem op het niveau van de Congolese natie.

Op medisch vlak richtte de koloniale overheid een netwerk van medische centra en ziekenhuizen in van een in Afrika ongeëvenaarde kwaliteit en dichtheid, die voor de Congolese bevolking toegankelijk was. De geneeskunde was er zodanig ontwikkeld dat zelfs Zuidafrikanen zich naar Elisabethstad verplaatsten voor delicate behandelingen. Een vaccinatiecampagne tegen polio in Congo rond 1960 geeft thans aanleiding tot een controverse in Britse kringen (journalist Hooper) wegens mogelijke oorzaak aan de verspreiding van Aids. Echter werden toen zowel Afrikanen als Europeanen gevaccineerd, zonder dat deze laatste groep ooit enig symptoom van Aids te kennen gaf.

Op het vlak van de communicatie en de verstedelijking bevoorrechte het koloniaal bewind in alle omstandigheden de kwaliteit en de gelijke behandeling met de technieken en ontwikkelingsgraad die in de metropool van toepassing waren. Zo werden de voornaamste steden vanaf de jaren 50 met een afsluitende riolering uitgerust, net zoals de Belgische steden. Het spoorwegnet werd begin van de jaren 50 zoals in België geleidelijk geëlectrificeerd. Deze werkwijze werd ook toegepast op het telegrafisch en telefonisch communicatienetwerk, en voor de progressieve en gesofistikeerde stedelijke centra in volle ontwikkeling.

Kongo heeft onbetwistbaar aan België opgebracht, net zoals de ontwikkelingsinspanningen van de koloniale overheid bij de bevolking een elders in Afrika ongeëvenaarde intensiteit en uitstraling heeft gekend in een bijzonder korte tijdspanne. Bovendien zijn de -onder meer in Katanga- voortgebrachte rijkdommen slechts de vrucht van de bedrevenheid die de Belgen aan de dag hebben gelegd tijdens de kolonisatie. Indien Kongo overigens meestal financieel onafhankelijk is geweest van de metropool, met uitzondering van de economische crisisjaren volgend op 1930, waar België het verlies aan inkomsten uit de export heeft moeten compenseren, dient te worden gewezen op het gebrek aan commerciële privileges van ons land in de kolonie bij toepassing van de acte van Berlijn van 1885. Als gevolg hiervan ging slechts 1 à 2 % van de Belgische export naar Congo tussen de twee Wereldoorlogen, en 4 à 6 % voor de onafhankelijkheid. De Congolese productie vertegenwoordigde eveneens slechts 1 % van onze invoer in 1925, 4 à 7 % in de jaren 30, en slechts 8 % voor de onafhankelijkheid. Voor de Congolese economie vertegenwoordigde België slechts een derde van de invoer en een kwart tot de helft van de uitvoer voor de onafhankelijkheid. In vergelijking hiermee was de productie van Franse en Britse kolonies onderworpen aan de richtlijnen van hun respectievelijke metropolen.

Bij de onafhankelijkheid hebben de Belgen aan Kongo een onaangetaste bestuurlijke, economische, sociale, medische en educatieve infrastructuur overgelaten. In andere omstandigheden dan deze die tot de onafhankelijkheid hebben geleid was er een kader voor de opkomst van een welvarend land dat bij zijn onafhankelijkheid over het grootste BBP per capita van het hele Afrikaanse continent genoot (hoger zelfs dan Zuid Afrika … en zelfs Canada). Het was tevens de koloniale overheid die de verkiezingen heeft georganiseerd die de opkomst van nochtans vijandige nationalistische leiders heeft mogelijk gemaakt.

Daarentegen was de toespraak van Lumumba op de plechtigheden voor de onafhankelijkheid het symptoom van een reële frustratie van de Congolese politieke elite ten overstaan van een gepercipieerd paternalisme, zoniet racisme bij een aantal kolonialen (die hun onderhorigen "tutoyeerden", en in vroegere tijden de "chicotte", een soort zweep, hanteerden). De creatie door de kolonisator van een caste van "geëvolueerden" bij de Afrikanen was tevens een miskenning van de waardigheid van de Afrikaan en zijn cultuur.

De onafhankelijkheid (30 juni 1960)

België, onder druk van de naoorlogse dekolonisatiebeweging, was slecht voorbereid op de onafhankelijkheid van zijn voormalige kolonie. De toespraak van Generaal De Gaulle in Brazzaville in 1959 heeft ongetwijfeld zijn weerslag niet gemist op de opgehitste massa's in Kinshasa en andere grote steden.

Gelet op het paternalistisch systeem dat in voege was heeft de Belgische Regering tevergeefs een transitie van 5 jaren voorgesteld tijdens de Ronde Tafel van Brussel in 1959. De druk voor een onmiddellijke onafhankelijkheid kwam niet alleen van buiten uit maar ook vanuit het binnenland, met een bijzonder rumoerig parlement, zelfs in de schoot van de christelijk-liberale coalitie, de aanvallen van de socialistische oppositie niet meegerekend.

De toespraak van Generaal De Gaulle in Brazzaville in 1959 (die opriep tot de onafhankelijkheid) heeft onmiskenbaar een aanzienlijke weerslag gehad op de geëlectriseerde massas in Kinshasa en andere grote steden.

Van hun kant toonden de Kongolese nationalisten zich, onder leiding van een virulente Lumumba, bijzonder ontoegeeflijk met hun eis voor een onmiddellijke onafhankelijkheid.

Het Belgische parlement heeft sindsdien officieel de "morele" verantwoordelijkheid van België erkend voor de moord op Lumumba, die ons land niet belet heeft. Dit zou echter het wispelturig karakter van deze icoon niet mogen verdoezelen, zoals het tot uiting komt in het boek "Congo Cables" (thans uitverkocht) van een Amerikaanse journaliste die onder het Carterbewind toegang kreeg tot de confidentiële telexen van het State department. Hij kon terzelfdertijd de Verenigde Staten vleien en het Amerikaans imperialisme beschimpen (in een periode waar Belgische diplomaten uit Kinshasa verbannen waren). Deze wispelturigheid werd eveneens tegenover de Sovjetunie of de Verenigde Naties aangehouden (zie de vetes met Dag Hammarskjold). Voor Congo's binnenlandse politiek was ze zonder meer catastrofaal. Lumumba die de twee grootste talen in Kongo (Swahili en Lingala) perfect beheerste was een begenadigde spreker die het volk in een mum van tijd kon ophitsen. Maar zijn onvolwassen politiek optreden eindigde in ongecontroleerde massabewegingen. Onrechtsreeks is hij verantwoordelijk voor de muiterij van de openbare weermacht of force publique, toen nog onder bevel van Belgische officieren. Zij vurige toespraken hadden buitensporige verwachtingen geschapen, die niet konden worden ingelost, met de gekende anarchie als gevolg in de jaren 1960-1965. Deze periode werd met de staatsgreep van Mobutu afgesloten. Voormalig Minister Justin Bomboko (enige universitair geschoolde in de eerste Regering van Congo) heeft tijdens hoorzittigen in de Belgische Senaat begin 2004 onderstreept dat ondanks zijn aandringen de regering geleid dor President Kasavubu en Eerste Minister Lumumba niets heeft ondernomen om de muiterij in de kiem te smoren en te bestraffen, desnoods met behulp van Belgische troepen. Hij wijt aan deze onthouding het verval in de anarchie van zijn nochthans zo beloftevol land in termen van menselijke en materiële rijkdommen en infrastructuur.

Mobutu

De "Zaïrisering" van Belgische en buitenlandse bedrijven heeft in 1973 onder het Mobuturegime plaatsgehad. Het is vermeldenswaard dat deze brutale onteigeningsbeweging (eigenaars hadden 24 uur de tijd om de plaats te ruimen voor de "vrienden" van het regime) die jaren van leegroof heeft ingeleid in de Wereld verre van de kettingreacties of veroordelingen heeft veroorzaakt van de omvang die de landhervorming van President Mugabe in Zimbabwe heeft teweeggebracht. Nochthans was deze laatste onteigeningsgolf verhoudingsgewijze heel wat minder brutaal en wettelijk beter omkaderd, maar hier ging het om boeren van Britse komaf. Het dient opgemerkt dat Kongo-Zaïre, die tot dan een reëele economische groei had gekend, vanaf dan een permanente economische inkrimping heeft meegemaakt, die nog werd aangewakkerd door de slechte economische conjunctuur in de Wereld.

De Zaïrisering heeft België er niet toe belet zijn eigen ontwikkelingsprogramma's aan te houden in het tot Zaïre omgedoopte Kongo, ondanks sterke schommelingen in de bilaterale betrekkingen.

België heeft met het Mobuturegime gebroken in 1991 naar aanleiding van niet opgehelderde moorden op de Universiteit van Lubumbashi.

HUIDIGE BELGISCHE AANPAK Sinds 1999 heeft België zich onder impuls van Minister Michel opnieuw ingelaten met Centraal Afrika. De opkomst van een transitieregering onder leiding van President Joseph Kabila heeft de hernieuwing van onze betrekkingen met de Demokratische Republiek Kongo (DRK) vergemakkelijkt. In een voorafgaande fase heeft de Belgische diplomatie al zijn krachten gebundeld ten gunste van het herstel van de vrede in de Grote Meren, onder meer metb d steun aan het Lusaka Akkoord (1999) ten behoeve van de DRK. België heeft actief bijgedragen tot de totstandkoming van vredesakkoorden onder Afrikanen volgens het principe van African Ownership.

België is het enige land dat zijn post-koloniale vergissingen heeft toegegeven, zoals in Rwanda in 2000 waar Eerste Minister Verhofstadt de verontschuldiging van de Belgische Regering en het Belgische volk heeft aangeboden voor hun schuldig verzuim tijdens de Rwandese genocide. Men kan nog de actieve rol opmerken van Minister Michel in 2001 naar aanleiding van de Conferentie over racisme in Durban in Zuid Afrika, waar hij zich ingespannen heeft voor collectieve excuses van de Europese Unie met betrekking tot de slavenhandel.

Deze periode werd tevens gekenmerkt door de openbare verontschuldiging van de Belgische Regering voor de morele verantwoordelijkheid van België voor de moord op Lumumba en de uitnodiging van Eerste Minister Verhofstadt (naar aanleiding van zijn bezoek in de DRK ter gelegenheid van de 40ste verjaardag van de onafhankelijkheid in 2000) om de betrekkingen op een nieuwe grondslag voort te bouwen. Men kan tevens opmerken dat ondanks een erg gespannen klimaat Minister Michel de enige aanwezige Westerse Staatsman was op uitvaart van Kongolese President Laurent Désiré Kabila.

Met de terugtrekking van buitenlandse troepen uit de DRK en het einde van de burgeroorlog in dit land is een nieuwe transitieperiode in voege getreden. België zal zijn ontwikkelingshulp naar de DRK verdubbelen, met een benadrukking van het herstel van de openbare functies van de Staat, welke tijdens nagenoeg een halve eeuw tekortgedaan werden : justitie, bestuur, veiligheid, maar ook gezondheidszorg, onderwijs, infrastructuur.

A posteriori kan geen enkel koloniaal systeem verantwoord worden. Men kan betreuren dat het paternalisme van het Belgisch koloniaal systeem en de afwezigheid van lokale elites tot een afgeraffelde onafhankelijkheid hebben geleid.

De houding van Kongolezen tegenover België kenmerkt zich in de meeste gevallen door een mengeling van genegenheid (de "nokos" of ooms) en verstoordheid. Hun verwachtingen, die verwijzen naar een mythisch verleden waar het economisch systeem werkte (maar met abstractie van de onbillijke fundering van het koloniaal systeem), overtreffen echter van ver onze mogelijkheden. België kan zich vandaag niet alleen inlaten met Kongo zonder de hulp van de Europese Unie en de internationale Gemeenschap. Een constructieve houding van de Kongolese politieke krachten is eveneens bepalend voor de ontwikkeling van dit land.

Men kan echter even stilstaan bij de toespraak van President Kabila voor de Belgische Senaat op 11 februari 2004, waar hij een uitgesproken hulde uitbrengt aan de missionarissen, ambtenaren en ondernemers die bijgedragen hebben tot de totstandkoming van een Staat in het hart van Afrika, met een expliciete verwijzing naar Leopold II, als stichtend element van deze Staat. Zo een toespraak staat in schril contrast met vooroordelen die elders worden gedragen en ertoe neigen ons koloniaal verleden te herleiden tot een puinhoop van misbruiken en falingen.

Alexis de Crombrugghe

Kieskring Brussel-Halle-Vilvoorde is geen schending van de grondwet

In de kwestie rond Brussel-Halle-Vilvoorde wordt vandaag vaak zeer heftig en emotioneel geageerd. Men noemt de kieskring ongrondwettelijk, oordeelt dat het Arbitragehof genoemde kieskring reeds ongeldig heeft verklaard en wilhet geheel liefst zo vlug mogelijk gesplitst zien. Daar vallen wat aanmerkingen op te maken:

1) De kieskring op 13 juni betreft enkel de Europese verkiezingen. Wat de regionale verkiezingen betreft bestaan er in Vlaams-Brabant twee kieskringen: Vlaams-Brabant (regio Vlaanderen) en Brussel (Brussels Hoofdstedelijk Gewest). Tot daar geen probleem. Nu wordt beweerd dat de kieskring Brussel-Halle-Vilvoorde voor de Europese verkiezingen ongeldig zou zijn. Er wordt in die hoedanigheid verwezen naar het Arrest van het Arbitragehof van 26-05-2003. Wat zegt dit Arrest nu? Op p. 33-34 staat te lezen: "In geval van behoud van provinciale kieskringen voor de Kamer van Volksvertegenwoordigers, kan een nieuwe samenstelling van de kieskringen in de vroegere provincie Brabant gepaard gaan met modaliteiten die kunnen afwijken van degene die gelden voor andere kieskringen (m.a.w. niet overeenstemmen met een provincie), teneinde de gewettigde belangen van de Nederlandstaligen en Franstaligen in die vroegere provincie te vrijwaren, het komt niet aan het Hof, maar aan de Wetgever toe die modaliteiten nader te bepalen. (...) Om die redenen kan worden aanvaard dat de door de bestreden wet gemaakte indeling in kieskringen behouden blijft gedurende de door artikel 65 van de GW bepaalde termijn (i.e. 4 jaar)"

Dit Arrest (van een Grondwettelijk Hof) heeft dus géén betrekking op de Europese verkiezingen, maar op de federale (en wel die van 2007 voor de Kamer). De voorwaarde is bovendien dat er provinciale kieskringen moeten blijven bestaan. Het Arrest maant de Wetgever (Kamer en Senaat) aan om "de modaliteiten tegen 2007 nader te bepalen". Deze modaliteiten gaan bovendien niét over Brussel-Halle-Vilvoorde, maar over de kieskring Brussel-Halle-Vilvoorde-Leuven (met Nederlands- en Franstalige lijsten) die men eerder had ingesteld en later weer heeft veranderd. Men maant eveneens niet aan te splitsen, maar wel om een oplossing te zoeken.

2) De Europese verkiezingen worden door ieder land afzonderlijk georganiseerd, en met name door het ministerie van binnenlandse zaken. De burgemeesters moeten aan elke burger het recht geven om te kunnen stemmen op wie hij wil. Zoniet belemmeren zij de democratische rechtsgang. De redenen die zij aanhalen om de kieskring te splitsen zijn bovendien ongegrond, gezien de uitspraak slechts geldig is voor de federale verkiezingen (en niet eens tot splitsing aanmaant) en niét voor de Europese verkiezingen. Wat betekent dit dan concreet? Dit wil zeggen dat iedere burgemeester die de verkiezingen nu blokkeert om foutieve redenen voor een foutieve Assemblée (de Europese i.p.v. de federale) op een foutief tijdstip (2004 i.p.v. 2007) de rechtsgang belemmert; wat meer is: zelfs voor de komende federale verkiezingen ligt de bevoegdheid niet bij de regering, de Vlaamse Raad of de burgemeesters, zoals sommigen doen uitschijnen, maar- we verwijzen wederom naar het Arrest- bij de Wetgevende Macht.

3) Waarom is er dan een probleem rond Brussel-Halle-Vilvoorde? De problemen in deze kieskring komen voort uit de federalisering van België en de splitsing van de provincie Brabant. Het is inderdaad zo dat Franstalige partijen nu stemmen kunnen halen in het Vlaams Gewest. Maar de sociologische realiteit is dat er 70.000 Franstaligen leven in voornoemde kieskring. Bovendien - en dit vergeet de Vlaamse Beweging gewoontegetrouw- tellen de stemmen van de Brusselse Nederlandstaligen mee met die uit Halle-Vilvoorde. Daardoor wordt de positie van de Nederlandstaligen versterkt.

4) De werkelijke motieven van de nationalisten die deze kieskring ten allen prijze willen splitsen zijn grondwettelijk niet lovenswaardig. Het komt voor hen erop neer (voorlopig) onder Belgische koepel een (taal)homoge(e)ne deelstaat Vlaanderen te creëren. Daarvoor moet alles wat tweetalig is gesplitst worden: mutualiteiten, sportbonden, administraties, ziekenfondsen, NGO's evenals kieskringen en gerechtelijke arrondissementen. Stellen dat de splitsing van deze kring dus een verdere stap is in het confederaliseringsproces, in de splitsing van ons land, is allerminst overdreven.

5) Zijn er ook oplossingen voor dit probleem? Jazeker, en zij zijn veel eenvoudiger dan het probleem zelf. Brabant moet één kieskring/provincie worden en niet meer kunstmatig worden opgedeeld. België heeft bovendien nood aan federale partijen, zoals de B.U.B., die overal opkomen en de belangen van elke Belg behartigen. Het is overigens niet waar dat Nederlandstalige partijen nu niet in Wallonië zouden mogen opkomen. Het VB kwam in 2003 zelfs in Henegouwen op. Brabant kent een lange traditie van democratie, gekristalliseerd in het middeleeuwse Charter van Kortenberg (1328) en de Vorstelijke Privileges- de Blijde Inkomsten- (1356). Merkwaardig genoeg was Brabant in de middeleeuwen meer verenigd dan nu, al verliep de stemming voor de Brabantse Statenkamer standsgewijs. De Blijde Inkomsten droegen trouwens, via een omweg, bij tot de Grondwet van de VSA (1776). Het wordt tijd dat wij ons bewust zijn of opnieuw worden van deze eeuwenoude, democratische traditie en de provincies opnieuw in ere herstellen. De gewestindeling brengt niet veel goeds, maar wel segregatie, bureaucratie en een veelvoud van politieke ambten.

Vlaams-nationalisme steeds meer onder vuur

Na opiniestukken van Benno Barnard, Dave Sinardet, Stefaan Hertmans, Kamiel Vanhole, Mia Doornaert en nu Geert Van Istendael in de Standaard mag men wel zeggen dat het Vlaams-nationalisme voor de eerste keer in de Belgische geschiedenis vrij in de media mag aangevallen worden. En terecht. Het Vlaams-nationalisme heeft niets meer met de bescherming van cultuur te maken. Het is plat en egoïstisch taalracisme geworden.

Hopelijk kiest het ACW dringend voor een betere partner dan CD&V die samen met het partijtje N-VA nog méér Vlaamse bevoegdheden wil. De B.U.B. is het niet eens met die evolutie. De Vlaams-nationalisten willen trouwens niet alleen België vernietigen, maar ook de identiteit van Antwerpenaren, Brabanders en Limburgers! Het voorstel tot afschaffing van de provincies van de N-VA bewijst dat eens te meer.

De B.U.B. eist ontslag burgemeesters

De B.U.B.vindt  dat het niet kan dat tal van burgemeesters in Brussel-Halle-Vilvoorde het democratisch recht van de burger op de helling zetten  door middel van het niet-organiseren van de Europese  verkiezingen in hun gemeenten.

Nochtans leggen deze burgemeesters een eed af,waarin ze trouw zweren aan de grondwet waarin het Europees stemrecht is opgenomen (art.8 en 117).

Niet alleen pleegden ze meineed,echter ook artikel 11 van de grondwet wordt geschonden:"Het genot van de rechten en vrijheden aan de Belgen toegekend moet zonder discriminatie verzekerd worden.", waaronder het recht om te mogen stemmen.

Het is dus ondenkbaar dat deze zogenaamde burgervaders  in die omstandigheden hun gemeente nog verder  zouden  vertegenwoordigen . Zij dienen dan ook hun ontslag in  te dienen.

Provincies afschaffen is zinloos

De B.U.B. is van oordeel dat het voorstel van N-VA om de provincies af te schaffen zinloos en onwerkbaar is. Zinloos omdat de provincies perfect kunnen dienen als uitvoeringsorgaan van de nationale regering, en onwerkbaar vanwege het alternatief dat N-VA biedt. De gemeentes kunnen nooit verrichten waar nu de provincies voor instaan. Daar zijn vele gemeentes 1. te klein en 2. te arm voor. Verder lijkt deze oplossing in de toekomst politiek onhoudbaar – indien men kijkt naar de situatie waarin oa. Antwerpen, Mechelen, Gent, maar ook kleinere gemeentes zoals Schoten, zich bevinden, wat nog voor meer problemen en minder bestuur zal zorgen. Hierdoor zal de politiek nog meer van de burger vergroeien, en het ongenoegen van de burger ten aanzien van deze politici nog meer toenemen. De B.U.B. pleit sinds haar bestaan reeds voor het afschaffen van de gewestregeringen, en het instellen van een Nationale Regering. De provincies dienen als uitvoeringsorgaan en de Provincie Brabant dient verenigd te worden. Op deze manier zal er in België terug vlot en goed bestuurd kunnen worden en zal de politiek terug het vertrouwen van de mensen krijgen...

Communautaire kwestie laat plantentuin verloederen

De plantentuin van Meise, één van de nationale symbolen van ons land, schreeuwt om duidelijkheid.

Communautaire twisten tussen machtswellustige politici langs beide kanten van de taalgrens doen de tuin totaal verloederen. Zowel de Vlaamse als de Waalse gemeenschap eisen de tuin op als 'hun patrimonium', waardoor geen enkele instantie de tuin nog financiert, met totale vernieling als gevolg. Dit is het zoveelste bewijs dat het huidige Belgische model niet werkt. De B.U.B. stelt dus voor om ook deze prachtige tuin snel te redden, door hem terug onder nationale bevoegdheid te plaatsen. Immers, indien België slechts 1 regering zou kennen, zou deze tuin nu in bloei staan, in plaats van in verval.

De B.U.B. doet mee

Ongeacht het feit dat dit in 1 jaar tijd de tweede stembusgang betreft, is de Belgische Unie – Union Belge klaar om op te komen in Brussel en Antwerpen. Hiermee willen we bewijzen dat – ondanks het feit dat het zeer moeilijk is – ook kleine partijen een rol kunnen spelen in het politieke landschap, en zich niet laten intimideren door kiesdrempels, tekort aan media-aandacht of mogelijke financiële problemen. Wij gaan gewoon rechtlijnig verder met een positieve boodschap voor een unitair België en een beter Europa. De B.U.B. beperkt zich deze keer met opzet tot 2 kiesomschrijvingen, om beter en directer contact te kunnen leggen met de kiezer. U kan ons volledige kiesprogramma terugvinden op de website.

De maskerade van de verkiezingen

Dit las ik in een onverdacht boek over grondwettelijk recht van de ULB-professor, jurist en echtgenoot van minister Onckelinckx, de Heer Marc Uyttendaele (Précis de droit constitutionnel belge, Bruylant, 2001, p. 177) aangaande het Belgisch kiessysteem:

"Ce système permet aux états-majors des partis de jouer un rôle déterminant dans la désignation des représentants de la Nation. La confection des listes de candidats - à laquelle les citoyens ne sont pas appelés à participer - est assurément le déterminant essentiel de ce que sera la structure future de l'assemblée. On peut affirmer sans exagération, que 80% des élus sont connus dès avant le jour de l'élection. Celle-ci consiste, pour l'essentiel, en une vaste ratification du choix préalable des partis. Les personnalités, placées en têtes de liste, ont l'assurance d'être élues, quelle que soit leur popularité et le nombre de voix de préférence recueillies."

M.a.w. de plaatsing van de kandidaten op de kieslijsten en het effect van de lijststem geven de macht aan de partijen om te doen verkiezen wij zij willen. De kiezers zijn slechts robotten die gewoon komen bevestigen wat de partijen reeds zelf hebben beslist.

De verkiezingen in België zijn dus een maskerade van de traditionele partijen. Ook het Vlaams Blok keurt dit systeem goed. De B.U.B. niet.

Laten we hopen dat deze professor dit ook aan zijn studenten aanleert.

Hans VAN DE CAUTER Nationaal voorzitter B.U.B.

Agribex: brief aan veehouders en akkerbouwers

Tegenwoordig zijn er een aantal onzekerheden in de Belgische landbouw, één groot politiek gecreëerd probleem is het mestprobleem, er is namelijk geen mogelijkheid meer om waardevolle mest uit Noord - België te plaatsen bij een collega in Zuid - België welke vragende partij is voor jullie waardevolle mestproducten.

Welke zijn de gevolgen voor jullie?

- Te weinig plaatsingsruimte voor mest geproduceerd in Nederlandstalig België. - Dure mestkosten voor de veeteler met sluitingen en/of faillissementen als gevolg. - Te hoge verwerkingspercentages voor de duurzame maar dure mestverwerking. - Geen mogelijkheid om de vruchtbare mest in eigen land te houden, deze moet nu door de Vlaamse overheid uitgevoerd worden waardoor we de bodem in het buitenland vruchtbaarder maken en hun concurrentie t.o.v. ons verhogen. - Geen mogelijkheid om familie of collega's uit Franstalig België te bevoorraden met jullie eigen geproduceerde mest. - Wegens het tekort aan mest in Franstalig België moet de collega in Franstalig België ( welke grote vragende partij is naar jullie mestproducten) dure chemische meststoffen aankopen waarvan de productie een zware belasting is voor het milieu. - Daling van de tewerkstelling. - Hoe minder tewerkstelling in de sector, hoe minder de invloed op het beleid. Grote werkgevers hebben steeds meer invloed op de wetgever.

Wat is de oorzaak van deze problemen? - De regionalisering van landbouw en milieu tot een Vlaamse en Waalse bevoegdheid, landbouw is het slachtoffer van de regionaliseringdrang van Vlaamse en Waalse onbekwame nationalisten. - Hoe kleiner de gebieden, hoe groter de kunstmatig gecreëerde problemen voor de landbouw. - Er zijn enkel nadelen geweest voor de landbouwsector door de regionalisering van landbouw.

Totale oplossing voor de Belgische landbouw. - We eisen het terug unitair Belgisch maken van o.a. de bevoegdheden landbouw en milieu. De Belgische landbouw was trouwens nooit vragende partij voor deze regionaliseringen en heeft dit steeds betreurd. - Eén nationale vertegenwoordiging is veel sterker op Europees vlak. - Beleid uitgevoerd door bekwame politici met directe inspraak van de sector. - Duurzame en betaalbare oplossingen voor de landbouw. - De BUB is een partij welke de belangen van de landbouw terug in een nationaal kader eist zodat landbouw haar toekomst terug krijgt. - Steun en stem voor de BUB in juni 2004 voor de Europese en regionale verkiezingen zodoende we jullie sector kunnen verdedigen in de regionale parlementen. - Eendracht maakt macht, ook voor jullie sector.

Bruno Combrez

De ontdekking van een nieuwe wereld

We staan er misschien niet echt bij stil, maar de mensheid beleeft historische dagen. Zowel de Europese als de Amerikaanse ruimtesondes rond en op Mars brengen ons schitterende beelden van de Rode Planeet, die momenteel erg dicht bij de aarde staat. Is dit, na de landingen van de mens op de Maan eind jaren '60 en begin jaren '70 en de reis dwars door het zonnestelsel van de Voyagers, de prelude van een echte verovering van de ruimte door de mens? Het is alvast adembenemend en ook veelbelovend want de Aarde geraakt immers vol en Mars kan een noodzakelijke uitwijkmogelijkheid zijn voor de mens.

Het is goed dat Europa ook een belangrijke rol begint te spelen in de verre ruimtevaart en zich niet meer beperkt tot het lanceren van enkele satellieten. Als pro-Europese partij steunt de B.U.B. de initiatieven van de ESA aangezien deze wetenschappelijk belangrijk zijn en economisch gezien heel interessant kunnen worden in de toekomst. Misschien zal de eerste mens op Mars wel een Europeaan zijn...

Geen splitsing Brussel-Halle-Vilvoorde

De B.U.B. vraagt aan de leden van de regeringspartijen in de Kamercommissie Binnenlandse Zaken voet bij stuk te houden en niét toe te geven aan de nationalistische eis om het kiesarrondissement Brussel-Halle-Vilvoorde te splitsen. Het is niet omdat men in de Vlaamse Raad keer op keer een splitsing eist dat serieuzere politici aan deze nonsens moeten meedoen. Waarom nu is het kiesarrondissement Brussel-Halle-Vilvoorde zo belangrijk? Welnu, enkel hier kunnen mensen stemmen op alle partijen, zowel Nederlands- als Franstalige. Elke poging om dit te splitsen is dus een poging om het vreedzaam samenleven van beide taalgroepen te saboteren. Een argument dat nationalisten vaak geven is ‘in Waals-Brabant kan je ook niet op Nederlandstalige partijen stemmen’. De B.U.B. heeft daar een simpele oplossing voor: maak één Brabantse kieskring en richt nationale partijen op. Ondertussen zullen wij als enige het belang van àlle Belgen blijven verdedigen.

Nationalistische vendelzwaaiers: steeds meer kritiek

'Vlaanderen Vlagt', u weet wel de organisatie die iedere wielerwedstrijd misbruikt om met vlaggen aan ultranationalistische propaganda te doen, komt steeds meer onder vuur te liggen. Mensen van de Vrt hadden reeds eerder hun ongenoegen geuit over de nationalistische propaganda: "Wij storen ons vreselijk aan die vlaggen", Aldus het hoofd van de Vrt-sportdienst enkele dagen geleden. Een incident dit weekeinde maakte de discussie nog actueler: Veldrijder Ben Berden werd zondag verwond door een roekeloze vlaggenzwaaier van 15. Wat trouwens nogmaals de vraag doet rijzen naar het onbeschaamd laten maken van politieke propaganda door kinderen.

Laurent De Backer (Wielerbond) en Jos Van Roy (organisator Crosscup veldlopen) zijn alvast niet te spreken over het incident. Er wordt zelfs gedacht aan een verbod, omdat de vlaggen ten koste gaan van de organisatie. Of het nu verboden wordt of niet, de discussie is wederom actueel. De Vlaams-nationalisten (en de Vlaams-nationalistische grootindustriëlen achter het project) schijnen echter niet te beseffen dat ze de neerwaartse spiraal van de Vlaamse Beweging niet tegenhouden door hun zielige en drieste acties, maar integendeel, goed op weg zijn zichzelf te vernietigen. Mooi zo.

Voorstel Grouwels stap in goede richting

Na de VLD (een paar weken geleden) constateren we me met vreugde dat ook de CD&V individuele tweetaligheid, een kernpunt van de B.U.B., op de politieke onderhandelingstafel gooit. Met name Mevrouw Grouwels (CD&V) reageerde uitermate positief op de voorstellen van verschillende Franstalige politici om individuele tweetaligheid (in Brussel) te promoten. Zelf voegde Grouwels er nog aan toe: Twee-en meertaligheid is een troef maar tweetaligheid (Nederlands/Frans) in Brussel is een echte must. Zelf vernemen we, via CD&V: “Het voorstel om het onderwijs van de tweede taal met 2 jaar te vervroegen (momenteel wordt de tweede taal vanaf het derde leerjaar onderwezen), kan op Grouwels interesse en steun rekenen. Zelf pleit Grouwels immers ook voor een vervroegd aanleren van het Frans in Nederlandstalige scholen en voor taalversterkend onderwijs in het algemeen.” Dat is precies wat de B.U.B. zegt, met die bedenking dat wij tweetalig, en zelfs drietalig onderwijs, over het hele land willen verankeren. Het is goed dat steeds meer politici zien dat dit punt essentieel is om een goede verstandhouding tussen de taalgemeenschappen in België te bewerkstelligen.

Hugo Schiltz en Jean-Marie Dedecker het Vlaams Blok achterna

“Ik denk niet alleen dat België barst, ik hoop het ook.” Dat zegde gewezen judocoach en huidig populist Dedecker deze week in het weekblad “Dag Allemaal”. “België wordt een blok aan het been voor iedereen die streeft naar een efficiënt bestuur. Het kunstmatig in stand houden van België leidt tot rendementsverlies voor de Vlaamse én de Waalse economie.” Aldus Hugo Schiltz in “Trends” (04.12). Zijn Dedecker en Schiltz dan beiden lid van het Vlaams Blok? Toch niet, beide heren zijn respectievelijk lid van de VLD en van Spirit. Hoewel geen van beide partijen dit expliciet in haar programma heeft staan- Minister van mobiliteit Anciaux (Spirit) noemde België enkele maanden geleden nog een voorbeeld van een interculturele samenleving- ijveren beide heerschappen ernaar om punt 1 van het Vlaams Blok te realiseren: Vlaanderen onafhankelijk. Pittig detail: Schiltz was met de Volksunie één van de architecten van het federale België, dat hij vandaag onwerkbaar acht. Van hypocrisie gesproken. De argumentatie is weer van het gewone kaliber: “Vlamingen en Walen denken anders, hebben een andere mentaliteit, leven in twee verschillende werelden enz.”. De B.U.B. gelooft dat op een dag- en die dag ligt niet eens zover af- de kiezer deze goedkope nonsens niet meer slikt, en op politici stemt die streven naar eenheid i.p.v. naar neo-apartheid.

VRT moet gedepolitiseerd worden

Het wordt een vertrouwd beeld: de Vrt voert steeds weer dezelfde politici ten tonele: Een van onze zovele, overbodige ministers of anderen uit de paarse coalitie. Maar het is niet alleen de regering die baat heeft bij de politiek gekleurde zender, het is vooral het concept 'Vlaanderen' dat er wel bij vaart. Over België wordt niet meer gesproken- tenzij het echt moet (en dan nog). Zelfs het weerbericht is "vervlaamsd". Dit terwijl de overdonderende meerderheid van de mensen het, ondanks 30 jaar indoctrinatie en staatshervormingen, nog stèèds over België heeft. Maar daar heeft de 'Vlaamse' Radio en Televisie geen boodschap aan. De B.U.B. wil dit probleem structureel aanpakken door de huidige gemeenschapszenders, Vrt en Rtbf, te vervangen door één nationale omroep: een opnieuw herop te richten BRT/RTB, die aandacht heeft voor problemen over de taalgrens. Nu weten we wat er in Nederland of Duitsland gebeurt, maar over het zuiden van het land horen we (bijna) geen woord. En dat terwijl er Europese zenders (Euronews) zijn! Deze zender moet ook politiek neutraal zijn, en dus alle partijen evenveel zendtijd verschaffen. Zoiets is niet meer dan normaal in een echte democratie. Het doel moet dus zijn: een objectieve meertalige zender in een meertalig land. Dat betekent natuurlijk niet dat àlle uitzendingen tweetalig moeten zijn, maar er moet wel een substantieel aanbod zijn in meertalige programma's. In een éénwordend Europa, dat trouwens willens nillens meertalig zal zijn, hebben regionalistische (nationalistische) zenders geen toekomst. Vlaanderen en Wallonië zijn voor ons, noch voor de mensen een (politieke) realiteit. Dan moeten de media het ook niet cultiveren.

Vlaams Blok is "extreem-grappig"

Het verwondert ons steeds weer hoe de "grapjassen" van het Vlaams Blok, die 25 jaar geleden besloten hebben een democratische partij op te richten, op zulke verfijnde manier aan politiek doen. Nemen we één voor één de kopstukken, om te beginnen. Filip Dewinter, een baas van een knokploeg met Antwerpse leden. Rolf Annemans (u weet wel, die man met een aardige lach) en Frank Vanhecke die eruit ziet én spreekt als een opgedirkte crimineel.

Of zijn we nu te ver gegaan? Want U weet toch dat er voor het VB maar één taboe is: kritiek op het VB zelf. Voor de rest veroorlooft de partij zich aanvallen tegen alles en iedereen, maar oh wee voor de snode “politiek correcte” denker die het VB aanvalt. Wanneer we de VB-propaganda wat nader bij bekijken, zijn het tot in den treure toe dezelfde themata die herhaald worden: aanvallen tegen België, aanvallen tegen het zogenaamde establishment, tegen “politiek-correct-zijn”, tegen de regering, tegen de “multikul”. Daar nog wat antisocialisme en xenofobie bij het recept is klaar. De “stem van het volk”. Laat ons niet lachen. Welke partij is er nu zo pretentieus om zichzelf “de stem van het volk” te noemen?

Laten we even de openingspagina van hun “webstek” vandaag (15-10-03) bekijken. Onder actualiteit: twee aanvallen tegen de regering , twee persoonlijke aanvallen tegen politici, twee aanvallen tegen de Franstalige politici, en één tegen migranten. Eentonig niet? Maar het blijft steeds grappig. Het neemt zichzelf allemaal als ‘uitgesloten’ partij (snif) zo serieus in de kruistocht tegen de “zogenaamde democraten” dat het een karikatuur wordt. Welke partij praat er nu over ‘Robert Stevaert’, Waalse heerschappij (ok, hier doet de N-VA wel mee) en heeft bezwaren bij Barbie-poppen voor moslims? Ze hebben naar aanleiding van de campagne van Schwarzenegger in Californië hun poster met “grote kuis” weer even naar boven gehaald (Schwarzenegger had eens met een bezem gezwaaid). Dat die affiche door het fascistische REX in 1936 eveneens is gebruikt, wordt er niet bijgezegd. Het moet immers grappig blijven.

Meer democratie graag !

De regeringspartijen en hun kopstukken monopoliseren vandaag het medialandschap. De VLD heeft al jaren in haar programma staan dat referenda ingevoerd moeten worden. Over de Europese Grondwet horen we nu zeggen dat er een referendum zou kunnen komen, maar dat het wel niet in de Grondwet staat. Hallo?

De B.U.B. is dit hypocriete spelletje beu en vindt dat het tijd is dat België evolueert van een particratie naar een volwaardige democratie. Na de ontzuiling moet de de-particratisering plaatsvinden. Vandaar dat wij resoluut kiezen voor de wil van de bevolking en de invoering van het bindend referendum op volksinitiatief vragen op alle niveaus. Dat wil zeggen dat de burger bij het beleid betrokken wordt op gemeentelijk, provinciaal, federaal en-desgevallend- ook op gewestelijk niveau. Na het inzamelen van eenvoldoende aantal handtekeningen moet iedereen in staat zijn om zélf te beslissen in het beleid. Wie om de 4 jaar programma's van alle partijen kan vergelijken en daartussen kiezen is beslist ook in staat om over andere problemen te oordelen. In vele Europese landen is zoiets trouwens heel normaal.

Voorts vinden we dat alle partijen, en zeker in aanloop naar de verkiezingen recht hebben op evenveel zendtijd. Vele mensen zijn de zgn. traditionele politici beu, en je kan ze geen ongelijk geven. Verkiezingen hebben weinig waarde wanneer slechts sommigen (lees: steeds dezelfden) aan het woord komen. Gezien de invloed van de media is het niet meer dan eerlijk dat elke partij die voldoet om aan de verkiezingen deel te nemen evenveel zendtijd krijgt. Anders kunnen nieuwe ideeën maar zeer moeizaam (of niet) doorbreken. De B.U.B. eist ook in dat opzicht een consequente, verdere democratisering. De strijd tegen de heerschappij van de ivoren-torenpartijen en de invoering van de directe democratie zetten we alvast op de agenda voor juni 2004. Zo wordt kiezen voor de B.U.B. niet alleen kiezen voor België, maar meer dan ooit ook voor méér democratie.

Minder armoede is geen utopie

De B.U.B. neemt kennis van de plannen van de Vlaamse regering om twee miljoen Euro uit te trekken voor armoedebestrijding. Het geld gaat bovendien naar een netwerk van verenigingen waar armen zelf het woord krijgen. Dat is op zich natuurlijk allemaal erg lovenswaardig, maar volgens ons moet de arme nog meer kansen krijgen.

Nog veel te veel Belgen leven onder de armoedegrens. De gevolgen daarvan zijn groot. Niet alleen ligt hun levensstandaard aanzienlijk onder het gemiddelde, maar ze worden ook niet betrokken bij maatschappelijke structuren, omdat vaak de drempelvrees vaak te groot is. Van politieke bewustwording is veelal helemaal geen sprake. Nochtans heeft ons land een uitstekende Sociale Zekerheid, waarop iedereen recht heeft. Ook deze kan echter nog verbeterd worden. De invoering van een gelijk startinkomen voor iedere Belg zou vele maatschappelijke ongelijkheden eenvoudigweg wegvlakken. De invoering ervan op federaal niveau en - liefst- op Europees vlak zou er bovendien voor zorgen dat de verschillen tussen de regio's in ons land die deels omwille van de staatsstructuur zelf bestaan verkleinen. Het zou ook de intraregionale situatie in opwaartse zin herwaarderen. Zo is vandaag het rijke Waals-Brabant economisch volledig niet verwant met het arme Henegouwen-dat wel in hetzelfde Gewest ligt (een recente studie wijst uit dat 4 van de vijf rijkste gemeenten- inkomen/capita- in Vlaams- en Waals-Brabant liggen, voor ons is de hereniging van de provincie Brabant dan ook meer dan ooit een prioriteit).

De federale overheid die de bevoegdheden op macro-economisch vlak beheert moet haar verantwoordelijkheid durven nemen. Wij stellen dan ook onomwonden dat de dure staatsstructuur met bevoegdheidsoverlappingen moet worden afgeslankt naar een werkbaar systeem van provinciale decentralisatie. Tenslotte hebben de mensen die onder de armoedegrens leven ook niet gevraagd om extra belast te worden voor de plejade aan deelregeringen. Minder armoede betekent minder criminaliteit, meer veiligheid en een meer stabiele samenleving. En dat is geen utopie, maar een mensenrecht.